Μια πονεμένη ιστορία

Τελικά ποιανών είναι οι ανεμογεννήτριες; Των καταπατητών ή των οικολόγων; Των ψεκασμένων ή των εκσυγχρονιστών; Των δεξιών ή των αριστερών;

Το προηγούμενο κεφάλαιο αυτής της πονεμένης ιστορίας κινούνταν μεταξύ της συνωμοσίας και της καταγγελίας. Η βασική ιδέα ήταν ότι καίνε τα δάση για να βάλουν ανεμογεννήτριες. Και στο εδώλιο του κατηγορουμένου καθόταν, μεταξύ άλλων, η σημερινή Πρόεδρος της Δημοκρατίας επειδή, με εισήγησή της το 2012 στο Συμβούλιο της Επικρατείας που έγινε δεκτή, είχε υποστηρίξει πως «δύναται να αναπτυχθούν έργα εντός αναδασωτέων εκτάσεων». Ματαίως είχαν επισημάνει σοβαροί καθηγητές και αναλυτές ότι σκοπός εκείνης της απόφασης ήταν αφενός να λυθεί μια συνταγματική αντίφαση και αφετέρου να αφαιρεθεί το κίνητρο του εμπρησμού για την εκτέλεση έργων. Για τη βαθιά Δεξιά, η Κατερίνα Σακελλαροπούλου εκτελούσε συμβόλαια ύποπτων επενδυτών.

Το σημερινό κεφάλαιο κινείται μεταξύ της συνωμοσίας και του ηρωισμού. Ο δήμαρχος Αιδηψού καταγγέλλει τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας ότι με την αδειοδότηση νέων αιολικών πάρκων στην Εύβοια βιάζει (sic) το μοναδικό βουνό που διασώθηκε από τις φωτιές, καθώς οι ανεμογεννήτριες «θα είναι ορατές από παντού». Ο υπουργός Περιβάλλοντος εκφράζει την έκπληξή του για την απόφαση της ΡΑΕ, που έρχεται σε αντίθεση με τη «ρητή δέσμευση» (;) της κυβέρνησης να μη γίνουν παρεμβάσεις στις πυρόπληκτες περιοχές μέχρι την υποβολή του σχεδίου της ειδικής επιτροπής για την ανασυγκρότηση της περιοχής. Και ο επικεφαλής της επιτροπής δηλώνει ότι όσο είναι εκείνος εκεί, και μέχρι να ολοκληρωθεί το σχέδιό του, «δεν θα μπει καμιά ανεμογεννήτρια».

Σύμφωνα με τον Σταύρο Μπένο, μάλιστα, το πρόγραμμα για την Εύβοια «θα επιδιώξει να αναδείξει τη λυτρωτική σχέση, την επαφή και τη διαβούλευση ανάμεσα στη σοφία της τοπικής κοινωνίας και στο πνευματικό-επιστημονικό κεφάλαιο της χώρας και της Ευρώπης». Η επίλυση της εξίσωσης θα είναι ομολογουμένως δύσκολη, αν υποθέσει κανείς ότι η μεν σοφία της τοπικής κοινωνίας αποτυπώνεται στη δήλωση του δημάρχου πως «η πρόσφατη καταστροφή ρήμαξε τον τόπο, αλλά όχι τις αρχές μας» (;), το δε πνευματικο-επιστημονικό κεφάλαιο τάσσεται σε γενικές γραμμές υπέρ των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, ορατών και αοράτων.

Είναι κατανοητή ασφαλώς η προσπάθεια της κυβέρνησης να πέσουν οι τόνοι, έστω και στρίβοντας δια του αρραβώνος. Οπως είναι κατανοητός και ο υπαινιγμός του Σταύρου Μπένου ότι η τοποθέτηση ανεμογεννητριών, τόσο στην Εύβοια όσο και αλλού, πρέπει να γίνεται ύστερα από σοβαρές επιστημονικές μελέτες. Ολα αυτά όμως αυξάνουν τις ευθύνες του υπουργού Περιβάλλοντος. Αντί να πετάει υπαινιγμούς για μια ανεξάρτητη αρχή όπως η ΡΑΕ, που έστω και με τεχνοκρατικό τρόπο εφαρμόζει τον νόμο, καλό θα ήταν ο Κώστας Σκρέκας να υπερασπιστεί όσους μένουν έκθετοι από τα κυβερνητικά πηγαινέλα. Να διαλύσει όλες τις αμφιβολίες γύρω από τις ανεμογεννήτριες. Και να εξηγήσει αν εξακολουθεί να πιστεύει ότι το μέλλον ανήκει σ’ αυτές.