Γκρίζοι λύκοι ή γκρίζα σύννεφα στην ελληνική Προεδρία;

Τρεις έννοιες με αξιακό φρόνημα: μνήμη, φιλότιμο κι ευγνωμοσύνη

Μερόπη Ν. Σπυροπούλου, Στοχασμοί και απόηχοι

Γνωρίζω ελάχιστα την Πρόεδρο της Δημοκρατίας προσωπικά και δεν παρακολουθώ την καθημερινή της δραστηριότητα, αλλά διαφωνώ με εκείνους που αρέσκονται να υπονομεύουν τον πολιτειακό θεσμό μέσω της άστοχης κι εύκολης κριτικής στον άνθρωπο που τον ενσαρκώνει. Κι αυτό διότι η κριτική σπανίως είναι καλοπροαίρετη και υποστηρικτική του θεσμού, καθώς εκπορεύεται συνήθως από Κέντρα, ομάδες κι εμμονικούς τύπους που θεωρούν κομματικό τους [;] καθήκον ή προσωπικό τους στοίχημα να μειώνουν το κύρος της ΠτΔ, επιχειρώντας με τον ύπουλο αυτό τρόπο, να σβήσουν τα δικά τους ανομήματα. Δεν δικαιώνεται κάποιος με τη συνεχή επίθεση στις πράξεις ή παραλείψεις της ΠτΔ, στο όνομα των όποιων ιδεοληψιών ή προσωπικών αντιδικιών. Αν η ΠτΔ παίρνει σωστές αποφάσεις, αν κάνει λάθη, αν πέφτει σε παγίδες, αν υπερασπίζεται σθεναρά τα δίκαια του ελληνισμού, αν τηρεί τις δέουσες αποστάσεις από το πολιτικό γίγνεσθαι, αν εντέλει ασκεί με την αρμόζουσα δεοντολογία τα συνταγματικά της καθήκοντα, όλα αυτά θα κριθούν στο τέλος της θητείας της κι από τον ιστορικό του μέλλοντος. Σ’ αυτό το δόλιο παίγνιον του διχασμού καλό θα ήταν για τη χώρα ν’ αφήσουν έξω από τους τακτικισμούς τους και τις μωροφιλοδοξίες τους τον θεσμό της ενότητας του λαού και του Εθνους, τόσο οι κονδυλοφόροι των fake news, όσο και οι πολιτικοί των μικροτήτων. Αν οι γκρίζες ζώνες κυριαρχούν στην πολιτική ζωή του τόπου, τούτο δεν σημαίνει ότι πρέπει ν’ αφήσουμε τη Δημοκρατία μας και τους θεσμούς της στα χέρια των γκρίζων λύκων του φανατισμού και των ακροτήτων.

ΥΓ. «Ζω σε μία αποτεφρωμένη κοινωνία, με μία υποδόρια ανατριχίλα, με μία χιμαιρική ονείρωξη…» [Νίκος Διπλός, Χωρίς αναπνοή]

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Πανεπιστημίου, πρώην υπουργός