Ελένη Ουζουνίδου

Οι επιστήμονες έχουν αποδείξει, πως όλοι οι άνθρωποι βλέπουν όνειρα και μάλιστα πολλά κατά τη διάρκεια του ύπνου, απλώς κάποιοι τα θυμούνται και κάποιοι όχι. Ανήκω στην πρώτη κατηγορία, θυμάμαι τα όνειρά μου! Αυτό συνέβαινε απ’ τα μικράτα μου και καθώς είναι και ήταν πάντα πολύ έντονα, πολλές φορές τα μπέρδευα με την πραγματικότητα με αποτέλεσμα κάποια απ’ αυτά να καταγράφονται στον εγκέφαλο σαν αναμνήσεις κι όχι σαν όνειρα. Είναι δε τόσο ζωντανά, που πολλές φορές νιώθω πως ζω μια δεύτερη παράλληλη μυστική ζωή! Εχουν χρώματα, συναισθήματα και είναι ολοκληρωμένες ιστορίες με αρχή, μέση και τέλος. Πολλές φορές έχουν και μουσική! (Ο σύζυγος με έχει ηχογραφήσει να τραγουδάω στον ύπνο μου μελωδίες που δεν τις έχω ακούσει ποτέ), οπότε υποθέτω πως συνθέτω καινούργια μουσικά κομμάτια!

Μικρότερη, κι επειδή μου άρεσαν πολύ τα Μαθηματικά, όταν ξυπνητή με βασάνιζε καμιά εξίσωση και δεν μπορούσα να τη λύσω, το βράδυ, ήρεμα κι ωραία, έβλεπα στον ύπνο μου τη λύση, σηκωνόμουν, την έγραφα και ξανακοιμόμουν! Επομένως έχω μια πολύ ωραία και δημιουργική σχέση με τα όνειρά μου! Νιώθω σαν να συνομιλώ μ’ έναν καλύτερο, ψυχραιμότερο κι εξυπνότερο εαυτό!

Εχω φτάσει δε σε σημείο να τα ελέγχω. Εάν π.χ. δω έναν εφιάλτη, πριν από το τέλος σταματώ, και λέω στο υποσυνείδητό μου: Ααααα! Δεν μ’ αρέσει, πάμε να δούμε κάτι άλλο; Κι άρδην, αλλάζει η ιστορία.

Ενα απ’ τα αγαπημένα μου όνειρα, είναι φυσικά αυτό, που έχω την ικανότητα να πετάω! Πετάω λοιπόν και κάνω τουρισμό! Επισκέπτομαι άλλες χώρες, με την ταχύτητα του φωτός, και βέβαια τις ωραιοποιώ, στο όνειρο δηλαδή είναι ακόμα πιο ωραίες απ’ την πραγματικότητα!

Τελευταία όμως με βασανίζει το γεγονός ότι κάθε φορά που πετάω στο όνειρό μου, βλέπω παντού καμένη γη… Προσπαθώ να βρω ένα μέρος ηλιόλουστο στον πλανήτη, και δεν μπορώ. Μόνο σκοτάδι και καμένη γη…

Ως ηθοποιός έχω δει κι όλους τους γνωστούς εφιάλτες, ότι βγαίνω στη σκηνή χωρίς ρούχα, ότι δεν γνωρίζω τα λόγια, ότι παθαίνω «σεντόνι», δηλαδή ξεχνάω τα λόγια που πρέπει να πω και κοιτάω με  απόγνωση το κοινό, ότι δεν έχω ξυπνήσει εγκαίρως και φτάνω τρέχοντας στο θέατρο και στη θέση μου παίζει μια άλλη, ότι πρέπει να ερμηνεύσω τον ρόλο σε μια γλώσσα που δεν γνωρίζω. Εχουν όμως οι εφιάλτες αυτοί σχεδόν πάντα, καλή κατάληξη. Κάπως τα καταφέρνω και τα βάζω σε σειρά, θυμάμαι τα λόγια, βρίσκω ρούχα κ.λπ. και μάλιστα το κοινό ενθουσιάζεται τόσο πολύ απ’ την αυτοσχέδια ερμηνεία, που μέχρι και τιμητικό βραβείο Bafta μου δίνουν! Σ’ ένα δε απ’ αυτά τα όνειρα, παρακολουθεί μαζί με το κοινό ο Πάμπλο Νερούντα. Στο τέλος έρχεται να με καθησυχάσει, μου λέει πως όλα πήγαν ανέλπιστα καλά και μετά καθόμαστε και συζητάμε περί ποίησης και τέχνης!