Η επιστροφή του SPD μας δείχνει τον δρόμο

Η νίκη των Σοσιαλδημοκρατών στη Γερμανία είναι γεγονός πανευρωπαϊκής σημασίας. Μετά από δύο δεκαετίες κυριαρχίας των Χριστιανοδημοκρατών, ο δρόμος για την καγκελαρία είναι πλέον ανοιχτός για τον Ολαφ Σολτς και το SPD. Οι συσχετισμοί στην Ευρώπη αλλάζουν και πάλι, με τη σοσιαλδημοκρατία παρούσα, ισχυρή  και σε ηγετικό ρόλο. Οπως ακριβώς αρμόζει στην ιστορική της διαδρομή, η οποία διαμόρφωσε καταλυτικά το αξιοζήλευτο κοινωνικό και πολιτικό μοντέλο Ευρώπης.

Η επιστροφή του SPD σε πρωταγωνιστικό ρόλο δείχνει τον δρόμο και σε εμάς εδώ, στην Ελλάδα. Οφείλουμε όμως πρώτα να ξεκαθαρίσουμε κι εμείς τη σχέση μας με την ιστορία μας αλλά και με το μέλλον μας. Το SPD ως κόμμα έχει διατηρήσει αναλλοίωτη την ονομασία του, από το 1890 που την υιοθέτησε. Δεν «ντράπηκε» ποτέ για αυτό. Παράλληλα, όμως, αποδείκνυε διαρκώς τη δυνατότητά του να προσαρμόζεται κάθε φορά στις απαιτήσεις και τις ανάγκες της εποχής, ανανεώνοντας τον πολιτικό του λόγο κι εκφράζοντας τα αιτήματα των πολιτών στις νέες συνθήκες.

Και αυτό ακριβώς διότι ως σοσιαλδημοκράτες έχουμε δύο χαρακτηριστικά: Πρώτον, δεν επικαλούμαστε απλώς και μόνο την ιστορία, αλλά τη διαμορφώνουμε δυναμικά. Και δεύτερον, αποτελούμε εμείς οι ίδιοι το πολιτικό παράδειγμα για τους άλλους και δεν είμαστε μιμητές άλλων. Οι σοσιαλδημοκράτες ιδρύουμε κόμματα για να κυβερνούν, όπως έλεγε ο Βίλι Μπραντ. Για να πρωταγωνιστούν στο πολιτικό σκηνικό των χωρών τους και να ηγούνται στη διακυβέρνησή τους. Κι όποτε βρεθήκαμε στα έδρανα της αντιπολίτευσης το εκλαμβάναμε ως «ποινή», όχι ως ασφαλές και βολικό καταφύγιο πολιτικής επιβίωσης, με την αποφυγή ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών.

Και για όσους άλλους στην Ελλάδα προσπαθήσουν πονηρά να οικειοποιηθούν τη νίκη του SPD και του Σολτς, ταυτίζοντάς το δήθεν με τις δικές τους πολιτικές επιδιώξεις, ας ξέρουν τούτο: Μάταιος ο κόπος των ξεφτισμένων αντιγραφέων. Δεν κρύβεται η απόσταση που τους χωρίζει από τη σοσιαλδημοκρατία. Το SPD δεν διέπεται από αντιευρωπαϊκό πνεύμα, αντιθέτως ήταν πάντοτε η πολιτική ατμομηχανή για την πρόοδο του ευρωπαϊκού εγχειρήματος. Δεν υπέσκαψε ποτέ τις αρχές της φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας, αποζητώντας να ελέγξει τους «αρμούς της εξουσίας». Αντίθετα υπήρξε ο στυλοβάτης και ο μεταρρυθμιστής της για μια δικαιότερη κοινωνικά εκδοχή της.

Η επιστροφή  του ΠΑΣΟΚ σε πρωταγωνιστικό ρόλο απαιτεί, λοιπόν, νέες ιδέες, σύγχρονο σχέδιο, και ηγεσία ικανή να ενσαρκώσει την αλλαγή και τον εκσυγχρονισμό, τον πραγματισμό και τον  ορθολογισμό. Μακριά από τον τυχοδιωκτικό λαϊκισμό των ψευδεπίγραφων σφετεριστών της σοσιαλδημοκρατίας. Μακριά από το δήθεν μεταρρυθμιστικό και δήθεν κεντρώο προσωπείο των δυνάμεων της συντήρησης. Και μακριά, τέλος, από σκουριασμένες αντιλήψεις και ψευδεπίγραφες δήθεν προοδευτικές απόψεις με τις οποίες ταυτιστήκαμε. Γιατί η σοσιαλδημοκρατία είναι η δράση στο παρόν με το βλέμμα στο μέλλον, όχι η νοσταλγία των χαμένων πολιτικών παραδείσων. Είμαστε ζωντανός πολιτικός οργανισμός που αναπτύσσεται και εξελίσσεται δίπλα στις ανάγκες της κοινωνίας. Δεν είμαστε ούτε χώρος μνήμης ούτε χώρος απόδοσης τιμών. Οφείλουμε να διαθέτουμε πάντοτε πρόταση εξουσίας, να είμαστε η κυβερνητική επιλογή των προοδευτικών πολιτών του τόπου μας. Και όπως έχει επισημάνει ο Μαξ Βέμπερ «η ηθική της πεποίθησης δεν αντιστρατεύεται την ηθική της ευθύνης». Τουναντίον. Ευθύνη των σοσιαλδημοκρατών είναι να βρίσκονται στο επίκεντρο των πολιτικών εξελίξεων και ανακατατάξεων.

Ο Ανδρέας Λοβέρδος είναι υποψήφιος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής