NON PAPER

Η Λίντα Εβαντζελίστα και οι «Γεια σου κουκλάρα μου»

Η Λίντα Εβαντζελίστα υπήρξε η εμπροσθοφυλακή των τοπ μόντελς της δεκαετίας του 1990. Μαζί με τη Σίντι (Κρόφορντ) και τη Ναόμι (Κάμπελ) ήταν τα τρία «χρυσά κορίτσια», τα πιο δυνατά «χαρτιά» της μόδας και της διαφήμισης – όχι ότι αυτές που ακολουθούσαν, μην αρχίσω τώρα να αραδιάζω ονόματα, υπολείπονταν σε αμοιβές και λάμψη. Ηταν η εποχή που η κινηματογραφική παραγωγή περνούσε κρίση ως προς την παραγωγή σταρ ενώ η μουσική βιομηχανία αναπαρήγε ακόμη τα λιμά της Μαντόνα. Ο 20ος αιώνας όμως δεν θα μπορούσε να μας αποχαιρετήσει αδειανός από είδωλα. Η παγκόσμια ευημερία, το επαναλανσάρισμα της μόδας όχι μόνο ως ενδυματολογική πρόταση αλλά ως ατμόσφαιρα και τρόπος ζωής (να θυμηθούμε τι είχε γίνει με το Pret a porter του Ρόμπερτ Αλταν) δημιούργησαν τις συνθήκες ώστε τα μοντέλα να γίνουν οι νέες ντίβες και η Εβαντζελίστα να δηλώνει ότι δεν σηκώνεται από το κρεβάτι για λιγότερα από 10.000 δολάρια.

Ηταν η δεκαετία της ομορφιάς που κόβει την ανάσα και της αστραφτερής πολυτέλειας (ακόμη κι αν αυτό που άστραφτε ήταν το γκλίτερ στο μακιγιάζ και οι παγέτες στα Τ-σερτ). Ναι, δημιούργησε ένα είδος ψυχαναγκασμού στα νέα κορίτσια που δεν μπορούσαν να πλησιάσουν τις εξωπραγματικές αναλογίες και τα χαρακτηριστικά των ειδώλων τους, ναι, κάποιοι, από τότε, επεσήμαναν τους κινδύνους των ανέφικτων στόχων, ναι, η ιδρύτρια των Body Shop Ανίτα Ρόντινγκ είχε λανσάρει μια καμπάνια με το μήνυμα ότι υπάρχουν το πολύ τριάντα γυναίκες σε όλον τον κόσμο με προδιαγραφές τοπ μόντελ και δισεκατομμύρια «κανονικές». Αλλά πάντως, γέμισε το μάτι μας ομορφιά. Αυτή που, κατά τον Ντοστογιέφσκι, θα σώσει τον κόσμο.

Σε αυτό το περιβάλλον έζησε την πρώτη νιότη της και κέρδισε το δύσκολο στοίχημα της επιτυχίας και του ανταγωνισμού η Λίντα Εβαντζελίστα. Δεν φαντάζομαι να πιστεύει κανείς χωρίς θυσίες. Και είναι απόλυτα φυσικό να θέλει να τη διατηρήσει και να την προστατέψει από τη φθορά του χρόνου. Οπως μια επιστήμων θα ήθελε να διατηρήσει τη διαύγεια του μυαλού της, μια τραγουδίστρια τη φωνή της. Εξάλλου, τα «χρυσά κορίτσια» εκείνης της εποχής δουλεύουν ακόμη.

Πριν από λίγο καιρό κυκλοφόρησε μια φωτογραφία που έδειχνε μια Λίντα παραμορφωμένη από το πάχος. Μια γυναίκα όμορφη μεν αλλά που έπρεπε να «ψάξεις» για να ανακαλύψεις στα χαρακτηριστικά της τη σταρούμπα των nineties. Βούτυρο στο ψωμί για τις θεματοφύλακες της πολιτικής ορθότητας. Και «Γεια σου κουκλάρα μου» και «Μπράβο της που δεν έχει κόμπλεξ» και «Είναι καλύτερη τώρα». Μέχρι που η ίδια αποκάλυψε ότι ήταν παραμορφωμένη από παρενέργεια μίας μη παρεμβατικής μεθόδου κρυολιπόλυσης που την έκανε να φουσκώνει. Αποκάλυψε πως τα τελευταία χρόνια ζει απομονωμένη και ανακοίνωσε ότι ζητά το αστρονομικό ποσόν των 50 εκατομμυρίων δολαρίων ως αποζημίωση.

Η αμαρτία της ομορφιάς

Αμέσως το κλίμα μεταστράφηκε. Και γιατί να κάνει επεμβάσεις και γιατί να την ενόχλησαν λίγα κιλά παραπάνω και γιατί να μην απολαύσει τα γηρατειά της (56 ετών είναι η γυναίκα). Γιατί έτσι γουστάρει κυρίες μου και κύριοι. Αυτό σημαίνει αυτοδιάθεση. Μεγάλη κατάκτηση της εποχής μας ότι άνοιξε διάπλατα η γκάμα των προτύπων, ότι το plus size σαρώνει στυλιστικά και εμπορικά, ότι η διαφορετικότητα έχει πλέον καθιερωθεί ως στάνταρ αλλά είναι απόλυτο δικαίωμα μιας γυναίκας να κάνει ό,τι της προσφέρει η επιστήμη ώστε να είναι όμορφη όπως εκείνη θέλει.

Φτάσαμε σήμερα η ομορφιά να θεωρείται αμαρτία, να προκαλεί καχυποψία, οι μέθοδοι συντήρησής της να καταδικάζονται διαδικτυακά ως έγκλημα και οι παραμορφώσεις που, υπό συνθήκες, προκαλούν να πιστοποιούνται ως αμαρτία. Πόσο, μα πόσο συντηρητικό είναι όλο αυτό!