Ζητούμενο η σταθερότητα

Yπάρχει ένα παράδοξο. Μια ισχυρή Γερμανία (όπως αυτή της οποίας ηγήθηκε τα 16 τελευταία χρόνια η Ανγκελα Μέρκελ) συνοδευόταν από μια αδύναμη Ευρώπη (που δίσταζε, λόγω και των ισχυρών εσωτερικών της διαφορών, να εφαρμόσει τολμηρές λύσεις στους τομείς της οικονομίας ή της άμυνας και πέρασε δια πυρός και σιδήρου μέχρι να συμφωνήσει σε ένα πακέτο αμοιβαιοποίησης του χρέους με αφορμή την πανδημία). Και μια αδύναμη Γερμανία (όπως αυτή που πιθανόν να προκύψει μετά τις αυριανές εκλογές, με τρία κόμματα που το καθένα από αυτά θα έχει τη δική του γραμμή) μπορεί να δώσει το έναυσμα για μια ισχυρή Ευρώπη (με τον Εμανουέλ Μακρόν να είναι πια ελεύθερος, ελέω Μέρκελ και Μπάιντεν, να προωθήσει την αγαπημένη του «στρατηγική αυτονομία»).

Το ζητούμενο αυτή τη στιγμή για την Ευρώπη είναι μια σταθερή Γερμανία. Και αυτό προϋποθέτει ένα καθαρό αποτέλεσμα, που θα επιτρέψει τη συγκρότηση μιας κυβέρνησης με σαφή προσανατολισμό όσο το δυνατόν ταχύτερα. Τα προβλήματα είναι μεγάλα: εκτός από την άμυνα και τους δημοσιονομικούς κανόνες, είναι η πανδημία, το κλίμα, η μετανάστευση, οι σχέσεις με τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, την Κίνα, την Τουρκία. «Είναι χρέος μας να φροντίσουμε η Ευρώπη να προοδεύσει», έλεγε πριν από μερικές ημέρες στην «Die Welt» ο ηγέτης των σοσιαλδημοκρατών Ολαφ Σολτς που προηγείται στις δημοσκοπήσεις και κέρδισε και τα τρία ντιμπέιτ με τους ανθυποψηφίους του. Πρέπει όμως να συμφωνήσουν και οι ψηφοφόροι.

Οσο κι αν οι χριστιανοδημοκράτες έχουν μειώσει πάντως τις τελευταίες ημέρες τη διαφορά τους από τους σοσιαλδημοκράτες, όλα δείχνουν ότι η Γερμανία είναι έτοιμη να αλλάξει σελίδα. Η επανάληψη του Μεγάλου Συνασπισμού, έστω και με αντεστραμμένους τους ρόλους των δύο κομμάτων, δεν θεωρείται πιθανή και τα στοιχήματα πέφτουν για το ποιος τρικομματικός συνασπισμός θα συγκροτηθεί τελικά: ο «σηματοδότης» (SPD, Πράσινοι, Φιλελεύθεροι), η «Τζαμάικα» (CDU, Πράσινοι, Φιλελεύθεροι) ή μια ανήκουστη για τη Γερμανία συμμαχία του SPD με τους Πράσινους και την Αριστερά. Σε κάθε περίπτωση, δύο πράγματα θεωρούνται βέβαια. Το πρώτο είναι αυτό που επισήμανε στους «Financial Times» ο ηγέτης των Φιλελευθέρων Κρίστιαν Λίντνερ: για πρώτη φορά στη μεταπολεμική ιστορία της χώρας, φαίνεται πως ο καγκελάριος θα προέλθει από ένα κόμμα με λιγότερο από το ένα τρίτο των ψήφων. «Κι αυτό σημαίνει ότι η Γερμανία γίνεται επιτέλους μέρος του ευρωπαϊκού κατεστημένου». Το δεύτερο είναι ότι αυτός ο καγκελάριος δεν θα μείνει στη θέση του για άλλα 16 χρόνια.

Και η Ελλάδα; Εμείς εκδώσαμε την ετυμηγορία μας: σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση του Pew Research Center, είμαστε ο λαός που έχουμε τη λιγότερη εμπιστοσύνη στην απερχόμενη καγκελάριο (μόλις 30% των πολιτών, έναντι 81% που εμπιστεύονται τον Μακρόν, 67% τον Μπάιντεν και… 55% τον Πούτιν). Τα πράγματα ενδέχεται να αποδειχθούν ακόμη πιο περίπλοκα σε σχέση με τη διάδοχη κατάσταση, αφού μας ανησυχεί η γραμμή που θα ακολουθήσουν σε σχέση με το χρέος και τη δημοσιονομική πειθαρχία τόσο ο επόμενος καγκελάριος, είτε είναι ο Ολαφ Σολτς είτε ο Αρμιν Λάσετ, όσο και ο επικρατέστερος επόμενος υπουργός Οικονομικών, δηλαδή ο Κρίστιαν Λίντνερ. Πιο κοντά στα συμφέροντά μας θα ήταν ενδεχομένως η ηγέτις των Πρασίνων Αναλένα Μπέρμποκ, αλλά το σενάριο να κερδίσει εκείνη την καγκελαρία έχει πλέον αποκλειστεί.

Κοντός ψαλμός αλληλούια.