Τακτική

Σε μια επιεική ανάλυση το τιτίβισμα του αρμόδιου για την ασφάλεια συριζαίου τομεάρχη θα μπορούσε να ιδωθεί σαν ένας αντιπολιτευτικός αυτοματισμός. Ο τιτιβίζων, άλλωστε, σε κάθε έγκλημα που απασχολεί τα δελτία ειδήσεων έχει την τάση να βρίσκει κάποιον συσχετισμό με τις κυβερνητικές αποφάσεις. Το μοτίβο δεν είναι εντελώς άτοπο εφόσον πρόκειται για περιστατικά μικρής ή μεσαίας εγκληματικότητας. Η αντιπολίτευση οφείλει να αναδεικνύει κενά ή λάθη στην αστυνόμευση φέρ’ ειπείν – τα οποία ενδέχεται να συμβάλουν στην αύξησή τους. Δεν είναι άκαιρο, πιθανότατα, ούτε όσον αφορά τη βαριά εγκληματικότητα. Το οργανωμένο έγκλημα ή οι τρομοκράτες συνηθίζουν να εκμεταλλεύονται αδυναμίες ή ολιγωρίες του κράτους για να δράσουν. Για όσους έχουν μπει σε κομματικές κουζίνες μάλλον δεν είναι και τελείως αθέμιτο όταν ο πολιτικός αντίπαλος έχει ποντάρει στο δόγμα «νόμος και τάξη» προκειμένου να πείσει τους ψηφοφόρους να τον στηρίξουν. Ωστόσο, για να αποδώσει εκλογικούς καρπούς ως αντιπολιτευτική τακτική – όπως ελπίζουν ο Χρήστος Σπίρτζης και ορισμένοι σύντροφοί του -, πρέπει όσοι ακούν τέτοιου είδους «επιχειρήματα» να κάνουν τη σύνδεση.

Ταυτότητα

Να οδηγούνται, δηλαδή, αβίαστα στο συμπέρασμα πως «η πολιτική» φέρει κρίσιμο μερίδιο ευθύνης για τη Χ αξιόποινη πράξη. Για τους 40χρονους, τους 32χρονους ή τους 30χρονους που σκοτώνουν τις γυναίκες τους, όμως, φταίει κάτι πιο βαθύ από το οργανόγραμμα ή τη στοχοθεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. Υστερα από τόσους μήνες που επανέρχεται στη δημόσια συζήτηση η βία κάθε μορφής κατά των γυναικών – το κοινωνικό κι επαγγελματικό περιβάλλον που την ευνοεί επειδή την ανέχεται, οι νοοτροπίες που οδηγούν σε αυτή, οι αλλαγές που χρειάζονται στον τρόπο που ανατρέφουν άνδρες και γυναίκες τους γιους τους -, το κόμμα που διαλαλεί τη στήριξή του στο φεμινιστικό κίνημα και προσβλέπει στη γυναικεία ψήφο, θα έπρεπε να έχει εκπαιδεύσει τα στελέχη του στην κριτική ουσίας κι όχι εντυπώσεων – αφού τα δημοσκοπικά ποσοστά των αντιπολιτευτικών χρόνων δεν τους έχουν διδάξει ποιο ύφος πείθει πια την κοινή γνώμη. Γιατί η συγκεκριμένη αντιπαράθεση είναι πιο σύνθετη από εκείνη μεταξύ πολιτικών αντιπάλων. Οι δολοφόνοι εδώ δεν έχουν κομματική ταυτότητα, έχουν ταυτότητα φύλου.