Τσαντίλες

Αναρωτιέμαι για όσους αναρωτιούνται τι επιδιώκει ο Ερντογάν.

Αφενός επειδή δεν επιδιώκει κάτι διαφορετικό από ό,τι επιδιώκει εδώ και δέκα (τουλάχιστον) χρόνια.

Αφετέρου επειδή χρειάζεται μεγάλη δόση αφέλειας ή άγνοιας για να μην το καταλαβαίνεις.

Ο Ερντογάν επιδιώκει την ηγεμονία στην περιοχή. Τελεία.

Η επιδίωξη αυτή περνάει μέσα από τη μετατροπή της Ελλάδας (και άλλων…) σε «χώρες περιορισμένης κυριαρχίας». Δεύτερη τελεία.

Πράγμα το οποίο ούτε η Ελλάδα, ούτε κάποια άλλη χώρα είναι διατεθειμένη να αποδεχτεί. Τρίτη τελεία.

Ο Ερντογάν λοιπόν παίρνει ανάποδες επειδή οι άλλοι τον γράφουν ή τον παρακάμπτουν.

Τον τσαντίζουν οι «τριμερείς συμμαχίες» με το Ισραήλ ή την Αίγυπτο ή τα Αραβικά Εμιράτα ή όποιον άλλον που δεν τον περιλαμβάνουν.

Τον τσαντίζει η Ευρώπη που δρα «μονόπλευρα και μεροληπτικά» υπέρ της Ελλάδας και της Κύπρου (ανακοίνωση τουρκικού ΥΠΕΞ, 18/9).

Τον τσαντίζει που όχι μόνο δεν τον κάλεσαν να πάρει μέρος στην EUMED 9 αλλά του την έχωσαν κιόλας στην πολιτική διακήρυξη.

Προφανώς δεν είναι ευχάριστο να έχεις κάποιον αλλόφρονα έξω από την πόρτα σου να υποδύεται τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή. Αλλά ούτε μπορείς να αλλάξεις και γειτονιά.

Τι μπορείς να κάνεις; Να συνεχίσεις σταθερά και ήρεμα την πολιτική που τον εκνευρίζει – διότι αν τον εκνευρίζει σημαίνει πως δεν τον συμφέρει.

Από εκεί και πέρα ακούω διάφορες φωνές ηττοπάθειας και ενδοτισμού που συνιστούν μια «συμπεριληπτική» (ο όρος είναι της μόδας…)  πολιτική απέναντι στην Τουρκία. Να ανασταλούν δηλαδή οι εξοπλισμοί και να τη συμπεριλάβουμε σε όποιες συμφωνίες ή συζητήσεις, ακόμη και στην EUMED 9.

Είναι ο δρόμος της αποδοχής του εκβιασμού και της «φινλανδοποίησης» της χώρας.

Η Τουρκία έχει μια πολιτική που λέει «τίποτα στην περιοχή δεν είναι συμφωνημένο, αν δεν συμφωνήσουμε κι εμείς». Θέλει με κάθε τρόπο να κάτσει στο τραπέζι.

Το ερώτημα όμως δεν είναι τι θέλει – δικαίωμά της. Το ερώτημα είναι τι θα δώσει για να το πετύχει.

Προς το παρόν νομίζει ότι θα το πετύχει δωρεάν, απλώς πουλώντας νταβατζιλίκι και τσαμπουκά. Κι αυτό φυσικά δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό από καμία χώρα που σέβεται τον εαυτό της.

Δεν υπάρχει αμφιβολία φυσικά ότι θα συνεχίσεις να μιλάς με την Τουρκία. Στις Βρυξέλλες, στη Νέα Υόρκη και όπου αλλού. Ολοι μιλούν με όλους στη διεθνή σκηνή.

Αρκεί να λες τα ίδια όσο ακούς τα ίδια. Και προς το παρόν δεν έχω βρει κανέναν στην ελληνική πολιτική σκηνή, στη συμπολίτευση ή την αντιπολίτευση, που εισηγείται να πούμε «άλλα».