Η «κατάληψη» της Γουόλ Στριτ, 10 χρόνια μετά

Δέκα χρόνια συμπληρώθηκαν φέτος από το κίνημα για την Κατάληψη της Γουόλ Στριτ (Occupy Wall Street) με στόχο την εξάλειψη των οικονομικών ανισοτήτων, με τις απόψεις να διχάζονται για το κατά πόσον είχε κάποια επίδραση στις προσπάθειες για μείωση των ανισοτήτων αυτών και για μεταρρυθμίσεις στο χρηματοπιστωτικό κλάδο. «Είμαστε το 99%». Αυτό ήταν το σλόγκαν με το οποίο ξεκίνησε το κίνημα από διαδηλωτές που συγκεντρώθηκαν στη χρηματοπιστωτική «γειτονιά» του Μανχάταν στις 17 Σεπτεμβρίου του 2011. Εμειναν εκεί σε διάφορους αριθμούς για δύο περίπου μήνες δίνοντας το παράδειγμα για παρόμοιες συγκεντρώσεις και σε  λλες αμερικανικές και ευρωπαϊκές πόλεις και χρηματοπιστωτικά κέντρα, με συμμετοχή που κυμάνθηκε από μερικές δεκάδες μέχρι μερικές χιλιάδες άτομα σε κάθε περίπτωση.

Το σύνθημα «είμαστε το 99%» αρχικά ένωσε όλους τους παρευρισκομένους. Ορισμένοι το απέδωσαν στον νομπελίστα οικονομολόγο Τζόζεφ Στίγκλιτς, ο οποίος ήταν από τους πρώτους που παρουσίασαν με πιο λαϊκό τρόπο τη διαφοροποίηση και το χάσμα του 1% του πληθυσμού του πλανήτη – που έχει στα χέρια τεράστιο ποσοστό του πλούτου – και όλων των υπολοίπων. Αλλοι απέδωσαν το σύνθημα στον ανθρωπολόγο και αναρχικό Ντέιβοντ Γκράεμπερ. Το κίνημα αυτό λέγεται επίσης ότι άντλησε έμπνευση και από τις διαδηλώσεις της Αραβικής Ανοιξης που είχαν αρχίσει να γίνονται έντονες εκείνη την περίοδο με στόχο να ανατραπούν πολλά παλιά καθεστώτα και δικτάτορες στη Μέση Ανατολή. Επίσης το κίνημα για την κατάληψη της Γουόλ Στριτ χαρακτηρίστηκε και ως καθυστερημένη αντίδραση στη μεγάλη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 που είχε οδηγήσει τις ΗΠΑ αρχικά και μεγάλο μέρος του υπόλοιπου κόσμου στη συνέχεια σε πολιτικές λιτότητας και σε ύφεση.

Τι ήταν τελικά το κίνημα για την κατάληψη της Γουόλ Στριτ; Κατά μια σχολή σκέψης, αποτέλεσε σημαντικό γεγονός στη σύγχρονη αμερικανική ιστορία. Μια δημοφιλή εξέγερση κατά της ισχύος των επιχειρήσεων στην Αμερική που συνέβαλε στο να κινηθεί σε μια πιο αριστερή κατεύθυνση το Δημοκρατικό Κόμμα της χώρας και να οδηγήσει την υποβολή υποψηφιότητας για την προεδρία από τον Μπέρνι Σάντερς. Θεωρήθηκε επίσης ως κίνημα χωρίς ηγέτη του τύπου των κινημάτων MeToo και Black Lives Matter που ακολούθησαν. Η αντίθετη άποψη λέει ότι το κίνημα αποτέλεσε μια αποτυχία και δεν είχε καμία ιστορική σημασία. Εκφραστής αυτής της άποψης ήταν μεταξύ άλλων, όπως σημειώνει ο «Ομπσέρβερ», ο αρθογράφος των «Τάιμς» της Νέας Υόρκης Αντριου Ρος Σόρκιν, ο οποίος είχε αναφέρει ένα χρόνο μετά το κίνημα ότι αυτό θα αποτελέσει έναν αστερίσκο στα βιβλία της ιστορίας.