ΣΥΡΙΖΑ εναντίον ΣΥΡΙΖΑ

Η κερκίδα έξω από τη Μητρόπολη Αθηνών έμοιαζε ομόθυμη και συντεταγμένη. Θα αναπαρήγε το σλόγκαν που κατασκευάστηκε στους δοκιμαστικούς σωλήνες των social media και στρέφεται εναντίον του Πρωθυπουργού. Ως διά μαγείας, την ίδια στιγμή το σλόγκαν διαχέεται στις συγγνωστές ιστοσελίδες της αρχαϊκής τοξικότητας και της προγλωσσικής ανάλυσης: χάσταγκ – βιτριόλι – εξυπνακισμός («ήταν αυθόρμητο» έλεγε ένας βαξεβανίζων). Με τον τρόπο αυτό το πλήθος έδειχνε συντονισμένο με τον «Δεκέμβρη» του Δημήτρη Κουτσούμπα, ο οποίος ενέτασσε τον Μίκη Θεοδωράκη στο μεγάλο αφήγημα της αδύνατης επανάστασης εντός του ναού.

Ο Χριστόφορος Βερναρδάκης είδε την ευκαιρία να ακονίσει το σκουριασμένο σουγιαδάκι του στο Twitter θυμίζοντας την «αποστασία» του 1965 και συνθήματα ενός κόσμου που ανήκει στην ιστοριογραφία. Η έκπληξη, ωστόσο, ήρθε από απρόσμενη κατεύθυνση. Από τον πρώην σύμβουλο στρατηγικού σχεδιασμού του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος στράφηκε εναντίον των ακολούθων: «Να με συμπαθάτε, αλλά όταν πάει ένας πρωθυπουργός να τιμήσει κάποιον ή κάποια που έχει πεθάνει, το σεβόμαστε και δεν γιουχάρουμε. Αν θέλεις να αντιδράσεις το κάνεις σε άλλη στιγμή του γεγονότος γιατί σέβεσαι το συμβάν του θανάτου και της απόδοσης τιμών. Το γράφω αυτό γιατί σέβομαι τον Μίκη και την ιστορία του». Το μήνυμα είχε βαρύτητα, επειδή το μήνυμα ήταν το πρόσωπο. Φιγούρα που απευθύνεται ακριβώς στις έκκεντρες φυλές του ΣΥΡΙΖΑ – στις πάλαι ποτέ συνιστώσες, αν προτιμάτε – ο Νίκος Καρανίκας πρόβαλε ριφλέξ αστικής ευγένειας, που αντιστοιχούν περισσότερο στους κεντρογενείς ψηφοφόρους. Το στιγμιότυπο, όσο έλασσον κι αν μοιάζει, δεν παύει να αποτυπώνει μια βαθύτερη ανάγκη. Σε ποιους απευθύνονται εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ; Ποιος ορίζει την ατζέντα; Η Κουμουνδούρου ή τα πάσης φύσεως ντοκουμέντα και τιτιβίσματα;

ΓΙΑ ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ. Το σκηνικό της εσωκομματικής διένεξης ήταν ήδη στημένο για ένα ζήτημα κατά τι σημαντικότερο από το σύνθημα που ενώνει και δονεί τους σημαιοφόρους της ματαιωμένης επανάστασης. Τα πρώτα πυρά έπεσαν από την εφημερίδα «Εποχή», με αφορμή την εμφάνιση τεσσάρων βουλευτών του κόμματος – Χαρά Καφαντάρη, Ραλλία Χρηστίδου, Θεοδώρα Αυγέρη, Παύλος Πολάκης – στη συγκέντρωση της ΠΟΕΔΗΝ, όπου οι συνδικαλιστές κατήγγειλαν τα πρώτα έγγραφα αναστολής σε ανεμβολίαστους υγειονομικούς: «Από την πλευρά της αριστεράς, ιδιαίτερα της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής αριστεράς, επιβάλλεται ανάληψη ευθύνης και καθαρότητας θέσεων. Τώρα έχει ανάγκη η κοινωνία την αλληλεγγύη, τον ανθρωπισμό της, την εμπιστοσύνη της στην επιστήμη, την εμπιστοσύνη και στην ικανότητά της στο διάλογο και την πειθώ… Hταν, επομένως, λάθος σήμα και μάλιστα σοβαρό από την πλευρά των τεσσάρων βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ που παραβρέθηκαν, και μάλιστα ως αντιπροσωπεία του κόμματος, στη συγκέντρωση της ΠΟΕΔΗΝ. Θολώνει την καθαρότητα της καμπάνιας υπέρ του εμβολιασμού και διευρύνει τον χώρο επιρροής στις ανορθολογικές θέσεις του Π. Πολάκη, που εκμεταλλεύονται κατά κόρον οι “έξυπνοι” τροφοδότες του αντι-ΣΥΡΙΖΑ ρεύματος».

Ακολούθησε η τοποθέτηση του τομεάρχη Υγείας Ανδρέα Ξανθού στην εφημερίδα «Θεσσαλία», με την οποία σχολίαζε τις μέχρι πρότινος αναρτήσεις του Π. Πολάκη και τις θέσεις του τελευταίου για τον εμβολιασμό και τα περίφημα «φάρμακα»: «Υπήρχε όντως μια διαφορετική τοποθέτηση του κ. Πολάκη, με επιχειρήματα που κατά την άποψή μου δεν είχαν σοβαρή επιστημονική βάση. Το θέμα του εμβολιασμού δεν αμφισβητείται πουθενά στον κόσμο. Δεν αμφισβητείται η αξία και η ασφάλεια των εμβολίων και η κριτική των αντιεμβολιαστών δεν επιβεβαιώνεται από πουθενά. Ο κ. Πολάκης εμβολιάστηκε και νομίζω πως και τυπικά κλείνει αυτή η ιστορία». Ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Υγείας αντέδρασε χρησιμοποιώντας το δικό του ιδίωμα και στις δύο περιπτώσεις – στη δεύτερη μάλιστα τοποθέτησε απέναντι στην πολάκειο θεωρία τούς «Μαγιορκίνη, Τσιόδρα, Βασιλακόπουλο και Παγώνη» ξορκίζοντας την επιστημοσύνη τους.

Ακόμη κι έτσι, οι αψιμαχίες αυτές δεν παύουν να εντοπίζονται στην επιφάνεια ως συμπτώματα μιας βαθύτερης αναταραχής. Εκείνης όπου ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητά ακόμη τον ρυθμό του απέναντι στις αντιφάσεις που τον βραχυκυκλώνουν. Να ευνοήσει το αντι-μητσοτακικό μένος όπου βρεθεί κι όπου σταθεί ή να κλείσει το μάτι στους κεντρώους; Να στήσει μέτωπο απέναντι στο αντιεμβολιαστικό νεφέλωμα ή να τοκίσει από τη συνδικαλιστική αγανάκτηση; Και σε μια άλλη παλαιότερη διαμάχη: να κλείσει το κεφάλαιο «επένδυση στο Ελληνικό» ή να ανέχεται τις επιμέρους εξεγέρσεις; Κατά τα φαινόμενα, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει επιλέξει όλες τις μεθόδους. Προκαλεί έτσι σύγχυση στο μήνυμα κυβερνησιμότητας, που θα έπρεπε να είναι η μοναδική του αγωνία. Συμβαίνει και στις καλύτερες αρχετυπικές ιστορίες. Μπορείς να δέρνεις όσο θέλεις την έξω θάλασσα, για να αποφύγεις την εσωτερική τρικυμία. Η λεπτομέρεια είναι ότι σε παρακολουθούν και άλλοι.