Να αποδείξουμε {LF}πως καμιά θυσία {LF}δεν πήγε χαμένη

Φέτος, ο όγδοος Σεπτέμβρης χωρίς τον Παύλο και ο πρώτος με τους δολοφόνους του στη φυλακή μάς βρίσκει λιγότερους, καθώς προ λίγων ημερών χάσαμε τον συνάδελφο και φίλο Ανδρέα Tζέλλη. Με τον Ανδρέα συμπορευτήκαμε ήδη από την προδικασία στην υπόθεση και κατά της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή ενώ ο ίδιος στάθηκε στο πλευρό της οικογένειας του Παύλου Φύσσα ήδη από τις πρώτες ώρες μετά τη δολοφονία του. Η ασθένεια δεν τον λύγισε μέχρι και το τέλος, όπου έφυγε όρθιος όπως και ο Παύλος. Οι στιγμές του Οκτώβρη του 2020 με την έκδοση της καταδικαστικής απόφασης και ό,τι ακολούθησε αυτήν μένουν λοιπόν χαραγμένες πάντα στη μνήμη μας και για έναν ακόμα λόγο, καθώς τις μοιραστήκαμε με έναν συνάδελφο που τίμησε όσο λίγοι τον ρόλο του, παλέψαμε μαζί μέσα στη δικαστική αίθουσα αλλά και έξω από αυτήν.

Οκτώ χρόνια χωρίς τον Παύλο, λοιπόν, και φέτος τόσο η οικογένειά του όσο και τα υπόλοιπα θύματα της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή μπορούν να νιώσουν μια στοιχειώδη δικαίωση καθώς οι φυσικοί αυτουργοί των επιθέσεων και η ηγεσία τους τιμωρήθηκαν από το κράτος που τόσα χρόνια τούς περιέθαλπτε. Η δικαστική αυτή επιτυχία προφανώς δεν αποτελεί την οριστική νίκη κατά του φασισμού αλλά σίγουρα αποτέλεσε ένα ηχηρό μήνυμα προς αυτούς που τόσα χρόνια συντηρούσαν τη Χρυσή Αυγή και συναφή με αυτήν μορφώματα. Δυστυχώς, έναν χρόνο μετά την καταδίκη, αυτό που μπορούμε να πούμε είναι ότι τιμωρήθηκαν μεν οι δράστες συγκεκριμένων αδικημάτων που είχαν παρεισφρήσει στο ελληνικό κοινοβούλιο, όμως η βάση των ιδεών τους – το κίνητρο δηλαδή των εγκληματικών τους πράξεων – αναπαράγεται όχι απλά στον δημόσιο διάλογο, αλλά από πρόσωπα με θεσμικό ρόλο, ενώ παράλληλα παρατηρείται μια προσπάθεια εδραίωσης φασιζουσών πρακτικών όχι πλέον σε επίπεδο παρακράτους αλλά του ίδιου του κράτους.

Τα τάγματα εφόδου απέκτησαν νέα μορφή, όχι με άρβυλα και παραλλαγές, αλλά με κοστούμια και γραβάτες. Τίθεται συνεπώς το ερώτημα εύλογα εάν τελικά αυτή η νίκη μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου είχε νόημα, εάν η θυσία του Παύλου είχε εν τέλει κάποιον αντίκτυπο σε πολιτικό επίπεδο. Αυτό που πρέπει με βεβαιότητα να κρατήσουμε είναι ότι το κράτος δεν είναι αήττητο, μπροστά στο δίκαιο αναγκάζεται να υποχωρήσει, όπως έπραξε ύστερα από δεκαετίες ανοχής και κάλυψης στη δράση της εγκληματικής οργάνωσης. Αρκεί απλά να ορθώσουμε το ανάστημά μας απέναντί του, όπως ακριβώς έκανε και ο Παύλος απέναντι στους δολοφόνους του το βράδυ της 17ης προς 18η Σεπτεμβρίου του 2013. Εξάλλου ακολουθεί ο δεύτερος βαθμός που η υπόθεση θα κριθεί εκ νέου, με άλλες συνθήκες να επικρατούν στην κοινωνία, καθώς η προσπάθεια εκφασισμού αυτής συνεχίζεται εντατικά άνωθεν και θεσμικά. Εδώ λοιπόν καλούμαστε, οκαθέναςχωριστά και όλοι μαζί, να αποδείξουμε πως καμιά θυσία δεν πήγε χαμένη, πως οι μάχες που κερδήθηκαν έχουν νόημα, πως η ζωή και το φως κερδίζουν το σκοτάδι του φασισμού αλλά και των θιασωτών του, με όποιον δήθεν δημοκρατικό ή φιλελεύθερο μανδύα έχουν ενδυθεί.

Η Ελευθερία Τομπατζόγλου είναι δικηγόρος