Από δήμαρχος κλητήρας

Μετά τις εκλογές του 2009, είχα συνομιλήσει κάποιες φορές στο ραδιόφωνο με τον παλαιό ποδοσφαιριστή και τότε βουλευτή του ΛΑΟΣ, του κόμματος Καρατζαφέρη, Γιώργο Ανατολάκη, όχι βέβαια ως πρότυπο. Την πρώτη φορά εξ ανάγκης, σε υποχρέωνε ο νόμος, κάθε εκπομπή πρέπει να φιλοξενεί αναλογικά εκπροσώπους  όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων, αλλά στη συνέχεια με χαρά – επειδή ο Ανατολάκης δεν ήταν τυπικός πολιτικός: δεν μπορούσε να πει το κομματικό ποίημα, δεν είχε ευφράδεια, μπέρδευε τα λόγια του και η αδυναμία εκείνη έφτιαχνε έναν ραδιοφωνικό τύπο που δεν ακουγόταν ξύλινος και ήταν ανεπιγνώστως απροσδόκητος. Ασε που ενέπνευσε τη λέξη ψεκασμένος.

Το 2013, ο Ανατολάκης απομακρύνθηκε από το προσκήνιο και, μέσα στη δίνη των ραγδαίων εξελίξεων της περασμένης δεκαετίας, δεν υπήρχε περιθώριο στα ΜΜΕ για να παίρνουν τον λόγο αθώοι καρατερίστες. Η πολιτική τον ξέχασε εύκολα – και όσοι τον θυμούνταν χωρίς να ξέρουν τη ζωή του θα πίστευαν ότι με κάποιο κομπόδεμα από τα χρόνια της δόξας κάπως θα τα είχε καταφέρει.

Ωσπου, χάρη σε ένα ρεπορτάζ, μάθαμε ότι μια σειρά επιλογών ζωής τον οδήγησαν στην καταστροφή, ότι έχασε την περιουσία του κι ότι για να ζήσει, άκουσον άκουσον, δουλεύει! Δουλεύει κούριερ. Η κοινότοπη ιστορία κάποιου που έζησε για ένα διάστημα ένα success story για να καταρρεύσει στη συνέχεια, όμως, κινητοποίησε την τιμωρητική διάθεση πολλών στο Διαδίκτυο. Η πτώση των ανθρώπων ανέκαθεν ήταν ερεθιστική για κακοπροαίρετους κουτσομπόληδες.

Στο βιβλίο του «Περί μέθης», ο Κωστής Παπαγιώργης αναφερόμενος στην πτώση, μια συνυφασμένη με την κοινωνική ζωή ανθρώπινη κατάσταση, διέγραφε τις χονδρικά δύο επιλογές όποιου βρισκόταν στη δίνη αυτής της δυστυχίας: «Ατύχησε και γι’ αυτό κύλησε στα ναρκωτικά ή το ποτό. Δεν ατύχησε επειδή ζει – που είναι η ξεκάθαρη αλήθεια, παρά τις μουντζούρες της -, αλλά ατύχησε επειδή κάτι τον βρήκε. Ετσι η ζωή αθωώνεται πανηγυρικά, τα σκοτάδια διαλύονται κι όλα τα φίδια γυρνάνε στις τρύπες τους». Ο Ανατολάκης με την επιλογή του να δουλέψει δεν προσφέρει δράμα. Η κανονική ζωή, η δύναμη να ξαναβρείς τον εαυτό σου και να προσπαθήσεις να βγάζεις το ψωμί σου εντός της κοινωνίας, δεν γοητεύει τη δημόσια σφαίρα. Η δημόσια σφαίρα θέλει δράμα, μυθολογία, «καταραμένους» και απελπισμένους να εκθέτουν τη δυστυχία.

Απ’ αυτή την άποψη, ο Ανατολάκης λειτουργεί ως υπόδειγμα: είναι ένας που ατύχησε, αλλά δεν παραιτήθηκε. Ούτε κρύφτηκε πίσω από τον συνδικαλισμό της κλάψας για να μη χάσει τα υπάρχοντά του. Επαιξε κι έχασε, αλλά το παιχνίδι δεν τελείωσε. Το ήξερε καλά από τα χρόνια του στο ποδόσφαιρο.