Συμπεριληπτική ή μη συμπεριληπτική;

Υπάρχει μια αγωνία στο στρατόπεδο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κατανοητή ως ένα σημείο. Εχουν να αντιμετωπίσουν την πρώτη κυβέρνηση η οποία, ύστερα από μια δεκαετία περικοπών, όχι, δεν έχει κόψει ούτε ένα ευρώ, αλλά «γεννάνε και τα κοκόρια τους». Ξεκίνησαν την πρώτη μέρα της δικής τους διακυβέρνησης, τον Ιούλιο του 2019, με άμεσες μειώσεις φόρων, τις συνέχισαν στον προϋπολογισμό του 2020 και βοηθούμενοι από το «παράθυρο» δημοσιονομικής χαλαρότητας του COVID κατήργησαν το μεγαλύτερο μέρος των διπλών και τρίδιπλων επιβαρύνσεων των μνημονίων.

Προφανώς στον ΣΥΡΙΖΑ βλέπουν ότι με διαφορετικό μείγμα πολιτικής, χωρίς ιδεοληψίες και με την προσέλκυση περισσότερων ικανών μεσαίων στελεχών θα βρίσκονταν αυτοί στη θέση της σημερινής κυβέρνησης. Θα απολάμβαναν, όπως άλλωστε ήταν προγραμματισμένο αρχικά το 2015 και μετά το 2018, τις πρώτες μέρες ανάπτυξης μετά τα μνημόνια. Θα είχαν αυτοί το προνόμιο να είναι η πρώτη κυβέρνηση που «δίνει» και όχι σαν τις προηγούμενες που είχαν υποχρεωθεί από τα προγράμματα να «παίρνουν». Το «πουλάκι πέταξε». Εχασαν την ευκαιρία τους. Τώρα τους βγαίνει μια αγωνία να ασκήσουν κριτική. Θεμιτή στάση και αντίστοιχη του ρόλου τους ως αντιπολίτευσης.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι πλέον η συζήτηση έχει αλλάξει. Εχει πάει στο πώς θα διαχειριστούμε ως χώρα τις δεκάδες ξένες επενδύσεις, τα δεκάδες μεγάλα έργα που χρηματοδοτεί το Ταμείο Ανάκαμψης και να αντιμετωπίσουμε ως χώρα προκλήσεις όπως πώς θα τα υλοποιήσουμε γρήγορα, ώστε να εκμεταλλευτούμε την ευνοϊκή συγκυρία. Πώς θα κινητοποιήσουμε και θα εκπαιδεύσουμε το αναγκαίο προσωπικό που θα εργαστεί σε όλα αυτά. Πώς θα αυξηθεί επιπλέον το διαθέσιμο εισόδημα όλων των Ελλήνων. Σε αυτό το περιβάλλον δεν μπορεί να ψάχνει ακόμα η αντιπολίτευση να βρει αν από τις μειώσεις των φόρων και τις αυξήσεις των δαπανών ευνοούνται οι μεν ή οι δε. Η απάντηση είναι απλή. Ευνοούνται όλοι. Η κυβέρνηση έξυπνα είδε και προέβλεψε την κριτική, βάζοντας σε κάθε μέτρο ελάφρυνσης που αποφασίσει οριζόντια χαρακτηριστικά. Πρώτα οι πιο αδύναμοι, όπως θα έκανε «μεροληπτικά» ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά εντάσσοντας και τη μεσαία τάξη. Σε μέτρα, δε, που αφορούν βασικές ανάγκες των πολιτών, όπως το ρεύμα και το τηλεπικοινωνιακό κόστος, όλους τους πολίτες.

Εξ αυτού του λόγου φαντάζει εκτός θέματος η χθεσινή αναφορά της αρμόδιας τομεάρχου Οικονομίας του ΣΥΡΙΖΑ, της κ. Εφης Αχτσιόγλου, περί «μη συμπεριληπτικής οικονομικής πολιτικής» από πλευράς της κυβέρνησης. Που δεν συμπεριλαμβάνει δηλαδή την πλειοψηφία των πολιτών και των επιχειρήσεων. Θα έλεγα το ακριβώς αντίθετο. Ας ρωτήσει τους εκπροσώπους των μικρών επιχειρήσεων. Θα της έλεγαν ότι βλέπουν κινδύνους, γιατί δουλειά τους είναι να προβλέπουν. Αλλά βλέπουν και ένα ιδιαίτερα θετικό περιβάλλον που έχει δημιουργήσει η κυβέρνηση. Βλέπουν το διαθέσιμο εισόδημα να αυξάνει με ρυθμό άνω του 5% και τις καταθέσεις ακόμα και μετά την εμφάνιση του πληθωρισμού να κινούνται ανοδικά. Εχουν ήδη φτάσει τα 35 δισ. σε 18 μήνες.

Από την άλλη θα μπορούσε να πει κάποιος ότι είναι τόσο οριζόντια τα μέτρα της κυβέρνησης και τόσο «συμπεριληπτικά», που αφορούν πραγματικά τους πάντες και αυτό σε κάποιες περιπτώσεις είναι άδικο. Ολα τα επιδόματα της εποχής ΣΥΡΙΖΑ έχουν διατηρηθεί, κάποια έχουν αυξηθεί και ό,τι νέο ψηφίζεται αφορά και αυτούς.

Αλλά τώρα η οικονομία χρειάζεται εργατικά χέρια, υπαλλήλους κάθε ειδικότητας, ανθρώπους με νέες δεξιότητες που θα εισέλθουν στη νέα επαγγελματική αγορά που διαμορφώνεται. Η συζήτηση εκεί βρίσκεται και η μετάβαση δεν θα είναι εύκολη. Αυτή η μεγάλη αλλαγή αποτελεί προϋπόθεση για να προχωρήσουμε ως χώρα και χρειάζεται τη «συμπεριληπτικότητα» όλων των πολιτικών δυνάμεων.