Το κλαδί και το πριόνι

«Το πιο βαρύ φορτίο της ελληνικής κοινωνίας είναι ο Εμφύλιος. Δημιούργησε φατρίες στις οποίες πολύ εύκολα κατατάσσομε και κατατασσόμαστε με μίσος και οργή που δεν αντιστοιχούν στο σήμερα. Αφορούν βιώματα παλαιοτέρων και φτάνουν έως εμάς μεταμορφωμένα για να προκαλέσουν εντάσεις που δεν αφήνουν περιθώρια για δημοκρατικό διάλογο. Μέσα σε αυτό το κλίμα ανθεί η συκοφαντία, η οργανωμένη στόχευση, ο εκβιασμός. Και, το χειρότερο, με ιδεολογικές επιγραφές». Ετσι μου είχε μιλήσει πριν από δύο χρόνια, σε μία συνέντευξη για «ΤΑ ΝΕΑ», η καθηγήτρια Ιστορίας – Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, η πολύτιμη «δασκάλα» Μαρία Ευθυμίου. Και όταν την είχα ρωτήσει τότε γιατί εμείς, εβδομήντα χρόνια μετά, δεν έχουμε ξεπεράσει τον Εμφύλιο, κάτι που, για παράδειγμα, κατάφεραν οι Ισπανοί, είχε απαντήσει: «…Εδώ έχουμε μια παθογένεια που υποδαυλίζεται από το μεσογειακό μας ταπεραμέντο. Είμαστε επιρρεπείς στα μεγάλα λόγια, στο ακραίο μίσος ή στην ακραία αγάπη – συχνά και στα δύο ταυτόχρονα -, δεν είμαστε συνεπείς σε αυτό που πιστεύουμε, τη μία πιστεύουμε το ένα, την άλλη αισθανόμαστε το άλλο. Και, τελικά, πριονίζουμε το κλαδί πάνω στο οποίο καθόμαστε».

Το γράτσα – γρούτσα αυτού του πριονιού κορυφώθηκε την περασμένη εβδομάδα, αν και στην εμπάθεια, την εχθροπάθεια, τη μισαλλοδοξία και τον φανατισμό η οροφή είναι πάντα ανοιγόμενη, ποτέ δεν ξέρεις πού φτάνει το «ταβάνι». Το «εμείς» και το «εσείς», «εμείς οι ηθικοί», «εσείς οι ανήθικοι», σε όλες τις πιθανές και απίθανες εκδοχές και διαστρεβλώσεις του, έγινε παντιέρα από την κηδεία του Θεοδωράκη έως την επέτειο των είκοσι χρόνων από την 11η Σεπτεμβρίου, με τελικό προορισμό στη Θεσσαλονίκη. Και όχι μόνο από κομματικούς όχλους αλλά και από επίσημα χείλη. Από τον υπουργό Επικρατείας επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ Χριστόφορο Βερναρδάκη που, θέλοντας να δικαιολογήσει τα υβριστικά συνθήματα κατά του Πρωθυπουργού που ακούστηκαν έξω από τη Μητρόπολη από καμιά 25αριά λούμπεν θερμοκέφαλους – διότι λούμπεν θερμοκέφαλος είναι όποιος ξερνάει μίσος δίπλα σε ένα φέρετρο στο οποίο ακουμπά η Ελλάδα -, αποφάνθηκε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι κάθαρμα εδώ και 56 χρόνια. Τρία χρόνια δηλαδή πριν γεννηθεί. Διότι το πολύ μακρινό 1965, έτσι είχε γράψει μια εφημερίδα εν μέσω, τότε, Ιουλιανών, για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.

Να, εδώ μπροστά στα μάτια μας, τι εννοεί η κυρία Ευθυμίου όταν μιλάει για βιώματα παλαιότερων που κουβαλάμε έως σήμερα και δεν αφήνουν περιθώρια δημοκρατικού διαλόγου.

Μια 11η Σεπτεμβρίου για τον καθένα

«Η δική μας 11η Σεπτεμβρίου» γράφει δημοσιογράφος των κομματικών μέσων του ΣΥΡΙΖΑ και εννοεί το πραξικόπημα του Πινοτσέτ στη Χιλή και τη δολοφονία του Αλιέντε στις 11 Σεπτεμβρίου του 1973. Η οικειοποίηση και ο κατακερματισμός της Ιστορίας προς εξυπηρέτηση του κομματικού αφηγήματος. Μόνο που η Ιστορία, τελικά, είναι πάντα μία. Και την κλίμακα σημαντικότητας των γεγονότων της τη διαμορφώνει η πραγματικότητα. Οχι το «γράτσα – γρούτσα» του πριονιού στο κλαδί που θέλει να το κόψει σε πολύ μικρά κομματάκια, ένα για κάθε «πιστό», κάτι σαν Τίμιο Ξύλο της πιο διαστρεβλωμένης εκδοχής του προοδευτισμού.

Καλύτερος όλων όμως ο κύριος Γιάννης Μυλόπουλος, πρώην πρύτανης του ΑΠΘ. Ιδιαίτερα δραστήριος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μπέρδεψε αυτή τη φορά το «εμείς» με το «εσείς». Δημοσίευσε φωτογραφία αποκλεισμένων από αστυνομικά οχήματα δρόμων, με τίτλο «Θεσσαλονίκη τώρα» και λεζάντα «Πώς αλλιώς να προστατέψουν από τις εκδηλώσεις λατρείας έναν λαοπρόβλητο και δημοφιλή πρωθυπουργό;». Μόνο που η φωτογραφία είναι από το 2018. Οταν πρωθυπουργός ήταν ο Αλέξης Τσίπρας.