Ενα άνετο απόγευμα

«Δεν είμαι υποχρεωμένος να μοιράζομαι δημόσια τα κριτήρια με τα οποία κάνω τις επιλογές», είπε χθες ο Πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, απαντώντας σε (ενοχλητική, δηλαδή σωστή) δημοσιογραφική ερώτηση για το κίνητρο του τελευταίου ανασχηματισμού της κυβέρνησης, που μάλλον δημιούργησε παρά έλυσε προβλήματα.

Καμία αντίρρηση. Είναι αλήθεια ότι ο Πρωθυπουργός είναι το αφεντικό μιας κυβέρνησης και επίσης είναι αλήθεια ότι, στο τέλος, αυτός κρίνεται για τις πολιτικές του. Ακόμα όμως κι αν δεν θέλει να μοιραστεί το κίνητρο της συγκεκριμένης επιλογής του, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι λάθος.

Αλλά, καθώς φαίνεται, ο Πρωθυπουργός έχει όλη την άνεση να κάνει λάθη. Του την προσφέρει απλόχερα η αντιπολίτευση, μείζων και ελάσσων. Η οποία συνεχίζει να κινείται ηθικολογικά στο πολιτικό προσκήνιο, απλώς εκθέτοντας την αδυναμία της να κατανοήσει την πολιτική ως κάτι παραπάνω από ρητορικές κορώνες και μεγάλα λόγια. Ο Πρωθυπουργός επαναλαμβάνει ότι δεν θα ασχοληθεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο αποδίδει χαρακτηριστικά περιθωριακού μορφώματος: τον αποκαλεί κόμμα που υβρίζει και προσπαθεί να κερδίσει διά της προσωπικής απαξίωσης του αντιπάλου του και των μελών της οικογενείας του. Ουσιαστικά, ο Πρωθυπουργός λέει κατάμουτρα στην αξιωματική αντιπολίτευση ότι δεν είναι άξια του ρόλου που της έχουν αναθέσει οι έλληνες πολίτες, γι’ αυτό και δεν τη φοβάται. Εκθέτει μάλιστα την καταστροφική πολιτική της σε μια σειρά από ζητήματα, όπως για παράδειγμα η πανδημία, η εκπαίδευση ή η αμφίθυμη στάση απέναντι στη στρατηγικού χαρακτήρα απολιγνιτοποίηση της εγχώριας ενέργειας, όχι μόνο για λόγους περιβαλλοντικούς, τους οποίους ακόμα κι αυτούς ο ΣΥΡΙΖΑ επικαλείται ευκαιριακά, αλλά και για λόγους οικονομικούς: το κόστος της ενέργειας από τον λιγνίτη είναι, όπως εξελίσσονται τα πράγματα παγκοσμίως, αβάσταχτο.

Τι μένει όμως όταν αγρόν ηγόρασεν για όλα όσα συμβαίνουν η αξιωματική αντιπολίτευση. Μια κυβέρνηση που μπορεί να κάνει περίπατο, ξεπερνώντας τις κρίσεις της. Αν το κόμμα που στηρίζει την κυβέρνηση έχει στελέχη για να αναλάβουν δύσκολους ρόλους, ο δρόμος προς ανώτερα κλιμάκια της εξουσίας είναι σχετικώς προσβάσιμος. Αν τα στελέχη δεν περισσεύουν, το καλό το παλικάρι ψάχνει κι άλλο μονοπάτι: η αγορά της πολιτικής έχει πολλούς μνηστήρες, αν ο δρόμος είναι η εξωστρέφεια και οι ευρωπαϊκοί τρόποι. Σε θέματα αρχών, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδειξε με έμφαση ότι δεν είναι διατεθειμένος να κάνει πίσω.

Αλλά ποια είναι τα θέματα αρχών που μπορεί να διακυβευτούν το επόμενο διάστημα; Κυρίως, ένα: το ζήτημα των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, ο Πρωθυπουργός θέλησε να διασκεδάσει την κριτική που διατυπώνεται σε ΜΜΕ και σε κύκλους ΜΚΟ ότι η Ελλάδα κάνει βίαιες επαναπροωθήσεις μεταναστών ή στην αντιπολίτευση που ψάχνει προφάσεις για να τον αποκαλέσει Ορμπαν. Τόνισε λοιπόν ότι χρέος του είναι να προασπίσει τα σύνορα από ανεξέλεγκτες ροές, αλλά επίσης επισήμανε ότι «έχουμε προστατεύσει πολλές ζωές στη θάλασσα», ότι η Ελλάδα σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά και ότι δεν θα ανεχθεί οργανωμένα κυκλώματα διακίνησης προσφύγων έναντι αμοιβών.

Κατά τα άλλα, οφείλω να εκθειάσω την απάντηση του Πρωθυπουργού σε δημοσιογραφική ερώτηση με έντονο τοπικιστικό χρώμα, για την πιθανότητα στον αυτοκινητόδρομο που θα γίνει στην Κρήτη να μην υπάρχουν διόδια. Μακάρι η πολιτική να είχε όσο το δυνατόν περισσότερες έτσι ξεκάθαρες απαντήσεις.

ΥΓ. Οι επίμονες ερωτήσεις για εκλογές δεν αφορούν τον Πρωθυπουργό αλλά τη δημοσιογραφία. Εδώ ταιριάζει η παράφραση γνωστού ρητού: «απορία δημοσιογραφίας, εκλογολογολογία».