Ο καθένας βάζει τον επίλογο που θέλει

H παραίτηση του Θοδωρή Ζαγοράκη τείνει να εξελιχθεί σε ένα είδος αστυνομικού μυθιστορήματος στο οποίο ο καθένας βάζει τον επίλογο που θέλει. Κυκλοφορούν εικασίες, φήμες, απόψεις, εκτιμήσεις κ.λπ.

Διαφορά

Χθες κυκλοφόρησε κάτι «εντός εισαγωγικών», δηλαδή κάτι που μοιάζει με δήλωσή του. «Εχουμε διαφορά φιλοσοφίας (σ.σ. αυτός και τα υπόλοιπα μέλη του ΔΣ της ομοσπονδίας). Εγώ ήθελα να παράξω έργο με βάση το δικό μου σκεπτικό για το ποδόσφαιρο και δεν είδα να το θέλουν όλοι. Δεν ήμασταν στην ίδια σελίδα με κάποιους. Εκρινα ότι δεν υπήρχε λόγος να συνεχίσω, εφόσον δεν μπορούσαν να γίνουν πολλά απ’ αυτά που ήθελα και είχα στο μυαλό μου» φέρεται να έχει πει. Μοιάζει να είναι άποψή του – πλην, όμως, αν κάτι δεν το πει με τη φωνούλα του κανείς δεν θα το λάβει σοβαρά στα υπόψη του. Οπως κανείς δεν πήρε στα σοβαρά και ότι τάχα μου του πέταξαν γκαζάκια στο σπίτι. Στους κυβερνητικούς παράγοντες με τους οποίους συναντήθηκε δεν είπε τίποτα τέτοιο.

Προτάσεις

Τι άλλο κυκλοφορεί; Πως τάχα μου έφυγε γιατί δεν έγιναν δεκτές οι προτάσεις του για αλλαγές στην Εθνική και πως για αυτό τον λόγο δεν πήγε και στο γήπεδο για να δει το ματς της ομάδας με την Σουηδία. Αυτό είναι παραμύθι ολκής. Για τον Ζαγοράκη δεν υπήρχε θέμα προπονητή – τουλάχιστον για την ώρα. Ο πρώην πρόεδρος της ΕΠΟ πιστεύει πως έτσι όπως είναι διαρθρωμένη η ομοσπονδία αν έδιωχναν τον Ολλανδό, το πιθανότερο είναι ότι θα έκαναν λάθος στην επιλογή του αντικαταστάτη του. Περισσότερο και από το να αλλάξει τον προπονητή, ο «Ζαγόρ» ήθελε να δημιουργηθεί μια σοβαρή Τεχνική Επιτροπή, με παιδιά του 2004 και εκπροσώπους του συλλόγου ποδοσφαιριστών και προπονητών, όπως η Ολιστική Μελέτη προβλέπει. Και στο γήπεδο δεν πήγε την Τετάρτη για τον ίδιο λόγο που δεν πήγε και στο Κόσοβο την Κυριακή: στην οικογένειά του υπήρξαν δυο μικροπροβλήματα (ευτυχώς…) υγείας που δεν του επέτρεψαν να ταξιδέψει και να πάει να δει τον Οτo Ρεχάγκελ και στο σινεμά που έγινε η προβολή του ντοκιμαντέρ για τα κατορθώματά του και στο ΟΑΚΑ. Τον Οτο ο Ζαγοράκης ήθελε να τον δεί ίσως πιο πολύ κι από την Εθνική.

Μόνος

Είναι δεδομένο πως θα διαβάσουμε κι άλλα αυτές τις μέρες: και σε μένα έχουν φτάσει, μέσω κύκλων, πολλά παράπονα του Ζαγοράκη για την παρασκηνιακή δράση διάφορων απόφοιτων του πανεπιστημίου του Θωμά, αλλά και για τους χειρισμούς της ίδιας της κυβέρνησης που κάπου τον άφησε μόνο του. Από την άλλη γνωρίζω πως και εντός της κυβέρνησης υπήρχε μια κάποια δυσαρέσκεια για τα πεπραγμένα του. Ενας κυβερνητικός παράγοντας που δηλώνει κομμάτι απογοητευμένος έλεγε χθες «ότι ως πρόεδρος ο Θοδωρής είχε πολλά περιθώρια χειρισμών, αλλά δεν τα εξάντλησε» και πως «δεν του έχει πει μέχρι τώρα και κανένα όχι η κυβέρνηση». Δεν είναι εντελώς αβάσιμο αυτό: θυμίζω πως για χατίρι του (και για να περάσει η Ολιστική Μελέτη από τη Γενική Συνέλευση) ο υπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης έφτασε να συζητά για τα προβλήματα του ελληνικού ποδοσφαίρου με προσωπικότητες όπως ο Παναγιώτης Δημητρίου, ο Διακοφώτης, ο «Μότσαρτ», ο «ντενεκές», «η προεδράρα» και άλλοι πολλοί – προφανώς τους τρεις τελευταίους τους αποκάλεσε με τα προσωνύμια γιατί στον χώρο του ποδοσφαίρου είναι πιο γνωστά από τα κανονικά τους ονόματα.

Δύσκολα

Θα πάρει πρωτοβουλία η κυβέρνηση να προτείνει άλλο Ζαγοράκη στη θέση του Ζαγοράκη; Δεν το γνωρίζω, αλλά το βρίσκω κομμάτι δύσκολο. Πρώτα από όλα ο άνθρωπος μπορεί να κατεβεί και να ηττηθεί από τον «Σοπέν», τον «Μπετόβεν», τον «Γιαννάκη», ή κάποιον τέτοιο. Επειτα η κυβέρνηση στην ενασχόλησή της με τις εκλογές των ομοσπονδιών έκανε συλλογή από ήττες. Και τέλος δεν ξέρω αν έχει και κάποιον που θα μπορούσε να είναι κοινής αποδοχής ώστε να μην υπάρξει άλλος υποψήφιος. Το ότι δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια διάθεση ενασχόλησης το καταλαβαίνεις κι από τους κυβερνητικούς χειρισμούς στο θέμα των εκλογών της ομοσπονδίας μπάσκετ. Η κυβέρνηση θέλει να κερδίσει ο Παναγιώτης Φασούλας αλλά αποφεύγει να το πει. Η επίσκεψη του Φασούλα στο Μαξίμου κρατήθηκε σχεδόν μυστική και η μόνη κυβερνητική παρέμβαση έγινε από τη ΓΓΑ που θύμισε στην ομοσπονδία μπάσκετ πόσα χρήματα της έδινε. Ακόμα και για τη χθεσινή ποινική δίωξη ιστορικού μέλους της ΕΟΚ για βιασμό (!), οι τόνοι κρατήθηκαν χαμηλοί. Ενώ στην ιστορία των καταγγελιών της Σοφίας Μπεκατώρου όλα ήταν διαφορετικά. «Φοβόμαστε πολλοί πως μετά την ισοπέδωση του Ζαγοράκη και τη μη ψήφιση του Χαριστέα και των υπόλοιπων, ο παραγοντικός κόσμος της χώρας μπορεί να ευτελίσει και την υποψηφιότητα του Νίκου Γκάλη» μου έλεγε χθες κάποιος που παρακολουθεί τις εκλογικές διαδικασίες της ΕΟΚ. Καμία έκπληξη: το μπάσκετ ξεπερνά σε πολλά το ποδόσφαιρο – τελευταία ίσως και στην αυτογελοιοποίηση.

Καλύτερη

Ο Ζαγοράκης δεν πήγε στο ΟΑΚΑ και δεν είδε την καλύτερη εμφάνιση της Εθνικής μας τον καιρό του Φαν’τ Σιπ. Η νίκη επι των Σουηδών ήρθε μετά από μεγάλη προσπάθεια, πολύ τρέξιμο και αρκετή τύχη. Η Εθνική μας έπαιξε κανονικό ποδόσφαιρο και κέρδισε. Κι αυτό έχουμε φτάσει στο σημείο να το θεωρούμε παράξενο: σχεδόν όσο και το ότι ο Φαν’τ Σιπ δεν άλλαξε πάλι τη μισή ομάδα, αλλά έδειξε εμπιστοσύνη σε 9 παίκτες που ξεκίνησαν στο Κόσοβο κι ας μην είχαν παίξει καλά.

Παράξενα

Γενικά στην Ελλάδα θεωρούμε τα βασικά του ποδοσφαίρου τελείως παράξενα. Μας φαίνεται παράξενο π.χ. η Εθνική να κάνει 12 τελικές προσπάθειες ενώ στα τρία προηγούμενα επίσημα ματς των προκριματικών (με Ισπανία, Γεωργία και Κόσοβο) είχε κάνει συνολικά 11. Γενικά μας φαίνεται παράξενο μια ελληνική ομάδα να παίζει καλά. Ισως γιατί δεν πιστεύουμε πως το να παίζεις καλά πρέπει να είναι το βασικό ζητούμενο: πιστεύουμε πως στο ποδόσφαιρο το βασικό ζητούμενο είναι να κερδίζεις – το πώς δεν ενδιαφέρει.

Ανεξήγητο

Υπάρχει μάλιστα έτοιμη και μια βιομηχανία δικαιολογιών για να υποστηριχθεί αυτό το ζητούμενο. Οταν η σεζόν αρχίζει λέμε ότι οι ομάδες πρέπει να κερδίζουν κι όχι να παίζουν καλά γιατί είναι ανέτοιμες. Μετά πρέπει να κερδίζουν κι όχι να παίζουν καλά «γιατί έχουν συνεχόμενα ματς». Μετά πρέπει να κερδίζουν κι όχι να παίζουν καλά «γιατί τώρα είναι η στιγμή που μετράνε μόνο οι βαθμοί». Πρέπει να κερδίζουν κι όχι να παίζουν καλά «γιατί είναι κουρασμένες». Το ότι έτσι κερδίζουν μόνο στο πρωτάθλημα δεν μας περνά από το μυαλό. Το ότι επειδή δεν παίζουν καλά τελικά δεν κερδίζουν μας μοιάζει ανεξήγητο…