Ο χρόνος που μας έδωσε η Λαγκάρντ

Η Κριστίν Λαγκάρντ έκλεισε χθες τα μάτια της και ευχήθηκε να βγει αληθινή. Το θέμα είναι τι θα βρει όταν θα τα ανοίξει. Αποφάσισαν αυτή και οι συνάδελφοί της στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να δουν το ποτήρι μισογεμάτο, εκτιμώντας ότι η αύξηση του πληθωρισμού είναι καθαρά προσωρινή. Δεν έκανε το λάθος που έκανε το 2011 ο προ-προηγούμενος προκάτοχός της, ο Ζαν-Κλοντ Τρισέ, να βιαστεί στις κινήσεις της στο μέτωπο των επιτοκίων. Τότε τη βιασύνη Τρισέ την είχαν πληρώσει οι χώρες με πρόβλημα χρέους, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα που πάσχιζε να εφαρμόσει το πρώτο μνημόνιο.

Η επικεφαλής της ΕΚΤ «πείραξε» λίγο χθες στις προβλέψεις της τον ρυθμό ανάπτυξης για την επόμενη χρονιά μειώνοντας την εκτίμηση στο 4,6% από 4,7% που προέβλεπε τον Ιούνιο. Ωστόσο αναγνώρισε εμμέσως ότι υπάρχει θέμα με τον πληθωρισμό αναθεωρώντας προς τα πάνω την πρόβλεψή της. Εκτίμησε ότι για φέτος θα διαμορφωθεί στο 2,2% από 1,9% τον Ιούνιο, το 2022 στο 1,7% από 1,5% που προέβλεπε αρχικά και το 2023 στο 1,5% από 1,4%. Η βασική της επιχειρηματολογία πάνω στην οποία στηρίχθηκε η υπόθεση περί προσωρινού προβλήματος στο μέτωπο του πληθωρισμού είναι ότι το πρόβλημα του πληθωρισμού δεν έχει περάσει ακόμη στους μισθούς με τη μορφή αυξήσεων, καθώς τότε θα αποκτούσε δομικά χαρακτηριστικά.

Μακάρι να της βγει. Δύσκολο, αλλά μακάρι. Ο χρόνος που θα κερδηθεί μέχρι να αρχίσουν να «ξηλώνονται» τα μέτρα ενίσχυσης της οικονομίας είναι σημαντικός και για την Ελλάδα. Νομοτελειακά όμως κάποια στιγμή θα αρχίσει η αντίστροφη πορεία αύξησης των επιτοκίων και περιορισμού της ρευστότητας.

Αρα είναι σημαντικό, ως Ελλάδα, να έχει εξασφαλιστεί πού θα είμαστε τότε. Να έχουν για παράδειγμα επέλθει ο εξορθολογισμός των δημοσίων οικονομικών μετά την πανδημία και η επιστροφή σε ήπια πρωτογενή πλεονάσματα. Να έχουμε δηλαδή αφήσει πίσω μας τα ελλείμματα που προκάλεσαν τα μέτρα στήριξης της οικονομίας μέσα στην πανδημία. Με αυτόν τον τρόπο θα έχουμε περιορίσει και τις επιπτώσεις της πιθανής αύξησης των επιτοκίων στο χρέος της χώρας, ώστε να συνεχίσει να βρίσκεται εντός του στόχου της εξυπηρετησιμότητας που έχει τεθεί.

Ο άλλος, πιο δύσκολος, στόχος που πρέπει να πετύχουμε κατά την περίοδο χάριτος που μας εξασφάλισε η Κριστίν Λαγκάρντ είναι η  αναβάθμισή μας στην επενδυτική βαθμίδα. Θα είναι η πρώτη ένδειξη πραγματικής πιστωτικής ελευθερίας μετά το 2010, καθώς η χώρα θα απαλλαγεί από χαριστικές ρυθμίσεις που απολαμβάνει την τελευταία διετία, παρά την απαλλαγή της από τα μνημόνια.

Πώς θα τα πετύχει όλα αυτά; Τρία είναι τα κριτήρια που βάζουν οι οίκοι αξιολόγησης. Το πρώτο είναι η βεβαιότητα ότι το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ επιστρέφει σε πτωτική πορεία μετά την παρένθεση (όλοι ελπίζουμε) του COVID. Απαραίτητη προϋπόθεση για να συμβεί αυτό είναι η αύξηση του παρονομαστή, του ΑΕΠ, με ρυθμούς μεγαλύτερους αυτών της ευρωζώνης. Το τρίτο είναι να συνεχιστεί η πρόοδος στη βελτίωση της ποιότητας των περιουσιακών στοιχείων στις συστημικές τράπεζες της χώρας. Εν προκειμένω η μείωση των κόκκινων δανείων, κάτω από το 10%. Σε αυτή την κατεύθυνση μόνο τυχαίος δεν είναι ο πανηγυρισμός του υπουργού Οικονομικών Χρ. Σταϊκούρα προχθές για τη μείωση των κόκκινων δανείων στο 20%. Γνωρίζει ότι αν συνεχίσει η τάση εξυγίανσης του ισολογισμού των τραπεζών, τότε ο ένας από τους τρεις στόχους για την επενδυτική βαθμίδα είναι εξασφαλισμένος.