NON PAPER

Η Ελληνίδα που «ανακάλυψε» τον Μπελμοντό
Βλέποντας από χθες, με την αφορμή του θανάτου του, φωτογραφίες του Ζαν Πολ Μπελμοντό, συνειδητοποιώ πόσο ρευστά και προσαρμοσμένα σε κάθε εποχή είναι τα πρότυπα ομορφιάς. «Γοητευτικό άσχημο» τον έλεγαν όταν μεσουρανούσε στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, πιθανότατα διότι το αντίπαλο δέος στο γαλλικό σινεμά ήταν, τότε, ο «κοντυλένιος» Αλέν Ντελόν. Εκείνη την εποχή, τα μέσα ενημέρωσης ήταν μάλλον επιφυλακτικά ως προς το να αποδώσουν σε έναν άντρα τον τίτλο του «σέξι» (και δεν ξέρω μήπως είναι και σήμερα με την επέλαση του νεοπουριτανισμού της πολιτικής ορθότητας).

Τέλος πάντων, αυτά ανήκουν στην Ιστορία της Ομορφιάς. Στην «ιστορία» του Μπελμοντό ανήκει η καλλιτεχνική σχέση του με μια Ελληνίδα, μια σπουδαία ηθοποιό, αυτόφωτη προσωπικότητα του σύγχρονου ευρωπαϊκού θεάτρου. Την πλημμελώς μνημονευόμενη και τιμώμενη Χριστίνα Τσίγκου. Γεννημένη το 1920, κόρη πλούσιας ελληνικής οικογένειας από το Κάιρο, βρέθηκε, από τα εφηβικά κιόλας χρόνια της, στο Παρίσι για σπουδές. Φοίτησε στη σχολή θεατρικών σπουδών του Σαρλ Ντιλέν και, ως μαθήτρια ακόμη, έλαβε μέρος στην πρώτη παράσταση του έργου του Σαρτρ «Οι Μύγες». Από τα τέλη της δεκαετίας του 1940, μαζί με τον σύζυγό της, τον ζωγράφο Θάνο Τσίγκο, ίδρυσε στη γαλλική πρωτεύουσα το θέατρο Gaite Montparnasse. Στη σκηνή αυτού του θεάτρου ανέβηκε για πρώτη φορά, το 1954, σε ηλικία 21 ετών, ο Μπελμοντό, ύστερα από παρότρυνση της Τσίγκου που διέκρινε αμέσως το θεατρικό ταλέντο του νεαρού ηθοποιού.

Το Gaite Montparnasse ήταν για εκείνη ένας καλλιτεχνικός θρίαμβος και, συγχρόνως, μια οικονομική καταστροφή αφού επέμενε στην επιλογή πρωτοποριακών, κυρίως, θεατρικών συγγραφέων. Προσωπική φίλη του Σάμουελ Μπέκετ, πρωταγωνίστησε στην πρώτη παράσταση του «Τέλους του παιχνιδιού» στο Λονδίνο και ήταν εκείνη που γνώρισε στο ελληνικό κοινό τις «Ευτυχισμένες μέρες», σε δική της σκηνοθεσία και με την ίδια στον ρόλο της Γουίνι, το 1966 – η παράσταση επαναλήφθηκε το 1972.

Η Χριστίνα Τσίγκου, ανήκε στην κατηγορία των «καταραμένων καλλιτεχνών». Ενα συναρπαστικό ταλέντο όπως λένε όσοι την έχουν δει επί σκηνής, μια σπουδαία, ανήσυχη προσωπικότητα που, όμως, δεν μπόρεσε – ή δεν την ενδιέφερε – να κεφαλαιοποιήσει τα προσόντα της. Πέθανε ολομόναχη στις Σπέτσες το 1973 και η Νίκη Καραγάτση είχε περιγράψει με σπαραχτικό τρόπο πως πήγε να παραλάβει από τον Πειραιά το ασυνόδευτο φέρετρο που έφερε ένα καΐκι.

Ο θάνατος του «προστατευόμενου» της Μπελμοντό είναι μια ευκαιρία για να αναφερθώ σε αυτό το «ξωτικό» του ευρωπαϊκού θεάτρου που θα έπρεπε ωστόσο να μνημονεύουμε συχνότερα.

Η διεκδίκηση του αυτονόητου
Δεν ξέρω ποιος το έχει πει αλλά δεν έχει και καμία σημασία. Το να διεκδικείς το αυτονόητο, να το παρουσιάζεις ως επίτευγμα και επιτυχία είναι ένδειξη παρακμής.

Τα, επί μήνες, αντιεμβολιαστικά ξεσπάσματα του Παύλου Πολάκη, εκείνες οι πολύ «κομψές» παροξυσμικές αναρτήσεις του, οι διαδικτυακοί τσαμπουκάδες του, η εμφάνισή του πριν από λίγες μέρες στην κεφαλή της πορείας των αντιεμβολιαστών της ΠΟΕΔΗΝ (μαζί με τις βουλευτές του κόμματός του Χαρά Καφαντάρη, Ραλλία Χρηστίδου και Δώρα Αυγέρη που είναι μάλιστα και αναπληρώτρια τομεάρχης Υγείας), όλο αυτό το εμβολιαστικό παραλήρημα, πες πες, καθιερώθηκε ως κανονικότητα, έστω και γραφική. Ετσι ώστε το ότι εμβολιάστηκε – που αν δεν το έκανε δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να ασκεί την ιατρική – πλασαρίστηκε ως επίτευγμα από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Το αυτονόητο ως επιτυχία. …Πώς το λέει ο Αγγελος Παπαδημητρίου; «Τι παρακμή, τι παρακμή!».

Αμβλύνσεις
Ανήσυχος, μην πω και έξω φρενών, δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας, στην τηλεοπτική συνέντευξή του, για την «…άμβλυνση των ανισοτήτων και τη διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής». Δεν είναι ούτε η πρώτη φορά ούτε η δεύτερη και δεν θα είναι ούτε η τελευταία που κάνει τόσο χοντρό λάθος.

Δύο τινά συμβαίνουν. Ή δεν ξέρει να μιλήσει ή αδιαφορεί για το τι λέει. Και στις δύο περιπτώσεις ισχύει το ρηθέν από τον Βίτγκενσταϊν: «Τα όρια της γλώσσας μου είναι τα όρια της σκέψης μου».