Ο… ξένος και οι θιασώτες του μίσους

Ο… ξένος και οι θιασώτες του μίσους

Εχει πάτο η αθλιότητα; Δεν έχει. Oύτε η μιζέρια. Oύτε η μισαλλοδοξία και η αναξιοπρέπεια έχουν, τέλος. Ούτε η διαρκής αναζήτηση – από τη μύγα, ξίγκι, όπως αναφέρει και η λαϊκή σοφία – κόκκου άμμου για αντιπολίτευση στην κυβέρνηση και τον Μητσοτάκη προσωπικά.

Το καινούργιο του ΣΥΡΙΖΑ (υπογείως μέσω του στρατού των τρολ που συντηρεί στα social media) αλλά και των συριζότροπων μέσων ενημέρωσης είναι ότι ο Χρήστος Στυλιανίδης, ο νέος υπουργός Πολιτικής Προστασίας, είναι… ξένος, επειδή είναι Κύπριος την καταγωγή!!! Και ως εκ τούτου, κακώς αναλαμβάνει το υπουργείο!!!

Διότι πώς είναι δυνατόν, αυτός ο… ξένος, να χρίζεται υπουργός μιας άλλης χώρας, και φρίττουν από ιερή οργή, διότι αυτό είναι σκάνδαλο μεγάλο, πολιτικό και συνταγματικό, και ως εκ τούτου, να παραιτηθεί ο Μητσοτάκης, η κυβέρνηση, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, ο μητροπολίτης Μόρφου, και ο παπάς της ενορίας του Αγίου Σπυρίδωνα, μεγάλη η χάρη Του!

Βεβαίως δεν είναι δική μου δουλειά να πω ότι ο Χρήστος Στυλιανίδης, τον οποίο γνωρίζω, σέβομαι και υπολήπτομαι βαθιά, από πολλών ετών, είναι πιο Ελληνας από πολλούς ψευτοπατριώτες αυτής της κατηγορίας, που βυθισμένοι στα δύσοσμα λύματα της διχαστικής πολιτικής τους, δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το συμφέρον της χώρας, από το κομματικό όφελος.

Θα αναφέρω απλώς, για όλους αυτούς (και κυρίως για εκείνους που συντηρούν το εν ου παικτοίς κλίμα του μίσους, του διχασμού και της εχθροπάθειας), ότι όπως έχει γράψει κάποτε μια ποιήτρια της πολιτικής «Τι είναι η Κύπρος; Μια Ελλάδα στην άκρη της θάλασσας»!

Αντοχή στα προβλήματα

Του ίδιου του Στυλιανίδη, όπως του είπα και στο τηλέφωνο, το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι ότι θα κληθεί να αναμετρηθεί με την ανοησία των συριζομέσων ενημέρωσης, ούτε με τη βλακεία που διακινείται ακατάπαυστα στα social media. Είναι ότι θα πρέπει να χειριστεί, και εν πολλοίς να αναμετρηθεί, με τον δράκο της γραφειοκρατίας που είναι καθισμένος στο κέντρο της ελληνικής δημόσιας διοίκησης. Τη στιγμή που ο ίδιος είναι μαθημένος από την κυπριακή διοίκηση, η οποία παρά τα «ίχνη» που έχει αφήσει πάνω της η κοινή ρίζα στο πλαίσιο του ελληνικού έθνους, είναι δομημένη στα αγγλοσαξονικά πρότυπα.

Το άλλο μεγάλο ζήτημα για τον Χρήστο Στυλιανίδη είναι το λεγόμενο «επιτελικό κράτος» με το οποίο θα πρέπει λογικά να συμβιώσει, αν επιθυμεί να επιβιώσει πολιτικά. Θέλω επί του προκειμένου να ελπίζω ότι ο Πρωθυπουργός του έχει δώσει τις σχετικές εγγυήσεις…

Σε κάθε περίπτωση, δεν ξέρω τι από τα τρία που προανέφερα θα είναι το πιο σκληρό απέναντί του.

Από εκείνον, και τις αντοχές του, εξαρτάται να αντεπεξέλθει…

Φωτεινά παραδείγματα

Και κάτι τελευταίο, με αφορμή την υπουργοποίηση του Χρήστου Στυλιανίδη: οι δύο προηγούμενοι Κύπριοι τα είχαν καταφέρει. Αφησαν το αποτύπωμά τους, και στην ελληνική πολιτική ζωή, και στην Κύπρο. Ο Λουκής Ακρίτας έγινε υπουργός του Γεωργίου Παπανδρέου, και αν δεν έφευγε τόσο νωρίς από τη ζωή, σίγουρα θα έπαιζε σημαντικό ρόλο στη συνέχεια στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Ο Γιάννος Κρανιδιώτης, φίλος μου καλός, έφυγε επίσης νωρίς, και με τραγικό τρόπο, από τη ζωή, αφού είχε ολοκληρώσει, ως υφυπουργός Εξωτερικών του Κ. Σημίτη, το μεγάλο έργο της ένταξης της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση – και όλα έδειχναν ότι θα ήταν ο μελλοντικός πρόεδρος στο νησί. Ο Στυλιανίδης, του οποίου η έως τώρα παρουσία στη δημόσια σφαίρα είναι εξαιρετική – διέπρεψε ως κοινοτικός επίτροπος διαχείρισης κρίσεων, αλλά ο πρόεδρος Αναστασιάδης δεν άντεξε τη σκληρή κριτική του στο θέμα με τις «χρυσές βίζες» εξού και δεν τον επαναπρότεινε για επίτροπο -, καλείται τώρα να βαδίσει στα βήματα των δύο προηγουμένων. Εγώ πιστεύω, θα τα καταφέρει!

Μεταπτυχιακό για το κλίμα

Στο μεταξύ, ένας άλλος κεντροαριστερός, ο Γιάννης Μανιάτης, πρώην υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής στην κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, όντας εκτός ενεργού πολιτικής, αξιοποιεί την ιδιότητά του ως καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιά και δημιουργεί πρωτοποριακό Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα υπό τον τίτλο «Κλιματική Κρίση και Τεχνολογίες Πληροφορικής και Επικοινωνιών».

Μαζί με τους 40 καθηγητές ελληνικών και ξένων Πανεπιστημίων που θα διδάσκουν στο Μεταπτυχιακό, ειδικές διαλέξεις θα δώσουν κορυφαίες προσωπικότητες της πολιτικής, οικονομικής, αλλά και της επιχειρηματικής κοινότητας, όπως ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο Γιάννης Στουρνάρας, η Αννα Διαμαντοπούλου, ο Κυριάκος Πιερρακάκης, ο Παναγιώτης Τσάκος, ο Ευ. Μυτιληναίος, ο Γιώργος Στάσσης της ΔΕΗ, ο Ανδρέας Σιάμισιης των ΕΛΠΕ κ.ά.

Το σημαντικό στοιχείο του Μεταπτυχιακού, όπως μου έλεγε ο ίδιος σε μια σύντομη επικοινωνία που είχαμε, είναι ότι βρίσκεται στην «καρδιά» των επενδύσεων και χρηματοδοτήσεων του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, και οι κατευθύνσεις του αφορούν την Πράσινη Ανάπτυξη, τον Ψηφιακό Μετασχηματισμό, τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, την Εξοικονόμηση, τις Εξυπνες Πόλεις, την Ψηφιακή – Ευφυή Γεωργία και τα Logistics. Το Μεταπτυχιακό του Μέλλοντος, όπως χαρακτηρίζεται ήδη, ξεκινά τα μαθήματα τον προσεχή Οκτώβριο.

Απώλεια

Εχω κουραστεί να αποχαιρετώ φίλους μου, τελευταία – δείγμα ότι φτωχαίνει συνεχώς η πολιτική ζωή της χώρας. Η τελευταία απώλεια είναι ο αγωνιστής Παναγιώτης Κρητικός, αντιστασιακός, σύντροφος και φίλος του Ανδρέα, και επιπλέον, ένας γλυκύτατος άνθρωπος, με εξαιρετικό χιούμορ και ωραία γραφή. Εφυγε νωρίς και αυτός, τρεις ημέρες μετά τον Μίκη, που λάτρευε, και έχω να πω ότι ως το τέλος του, ζούσε – και έγραφε συνεχώς γι’ αυτό – με την αγωνία του «τι θα γίνει η παράταξη».

Θήτευσε πολιτικά κοντά στον Γιάννη Αλευρά, έγινε αντιπρόεδρος της Βουλής επί σειρά ετών, και ως βουλευτής της Β’ Πειραιά έκανε ό,τι μπορούσε για να βοηθήσει την πιο υποβαθμισμένη περιφέρεια της Αττικής.

Θα τον θυμάμαι για τις ατέλειωτες συζητήσεις που κάναμε στο Περιστύλιο της Βουλής, και το γεγονός ότι όσο ζούσε ήταν μια κινητή ιστορική εγκυκλοπαίδεια…

Μεταθανάτιο μαρτύριο

Δεν έχει τέλος ο εξευτελισμός στον οποίο υποβάλλεται μετά θάνατον ο Μίκης Θεοδωράκης. Ο άνθρωπος που σήκωσε την Ελλάδα στους στιβαρούς του ώμους, που ένωσε τους Ελληνες με τη μουσική του, δεν αφήνεται να αναπαυθεί εν ειρήνη, όπως δικαιούται καθένας που φεύγει από αυτόν τον μάταιο κόσμο.

Αφού λοιπόν επιλύθηκε με απόφαση της Δικαιοσύνης το μέγα πρόβλημα αν θα ταφεί στα Χανιά όπως εκείνος επιζητούσε ή αλλού, στο Βραχάτι, όπως πάσχιζαν μέλη της οικογενείας του, νέο πρόβλημα κλήθηκε να επιλύσει η ελληνική Δικαιοσύνη: ποιο γραφείο τελετών θα αναλάβει την κηδεία!!

Η απόφαση θα εκδοθεί λέει σήμερα, αλλά ως αύριο που θα κηδευθεί οριστικά (;) ο Μίκης, κανείς δεν ξέρει αν θα έχει τελειώσει το μεταθανάτιο μαρτύριό του. Γιατί είναι πολύ πιθανόν, τα μέλη της οικογενείας του και όσοι βρίσκονται γύρω της, συνεχίζοντας τον ανηλεή εξευτελισμό του, να διαφωνήσουν για το μέγεθος του τάφου, τη μορφή που θα έχει, το χρώμα των λουλουδιών στα στεφάνια, το ποιος θα τον συνοδέψει στην τελευταία του κατοικία κ.λπ.

Τι ντροπή…