Οταν οι πολιτείες {LF}ντύθηκαν ομοσπονδίες

Δεν µπορείς να γυρίσεις ούτε σελίδα, αν δεν πάρεις το πράσινο φως από τον κύριο «Κράτος». Η αλήθεια είναι ότι μέχρι τη 10ετία του ’80 κράτος και ομοσπονδίες τράβαγαν ο καθένας τον δρόμο του. Αδιάφορο αν η κυβέρνηση ήταν συντηρητική ή φιλελεύθερη, οι ομοσπονδίες κυκλοφορούσαν πάντα κάτω από την ομπρέλα του Απόστολου Νικολαΐδη. Ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ, ο πολυδύναμος ΣΕΓΑΣ, ως και οι κολυμβητικές ενώσεις, περπάταγαν με ένα αφεντικό και τους υποτακτικούς του, και ουδεμία πολιτεία ενοχλείτο. Μετά τη Μεταπολίτευση, το καθεστώς μπορεί να άλλαξε, οι ομοσπονδίες στον ίδιο βηματισμό. Στη θέση του Πανουργιά, του Μέρμηγκα, του Βήχου, καινούργιοι επίγονοι: ο Μαλακατές στο μπάσκετ, ο Μπράχος στην πυγμαχία, στο ποδόσφαιρο ο γιατρός ο Δέδες, ο βαλκανιονίκης ο Γιώργος ο Μαρσέλος στον ΣΕΓΑΣ. Ολα αυτά μέχρι τον Οκτώβρη του 1981.

Εκεί για πρώτη φορά η ελληνική πολιτεία καψουρεύτηκε τον ελληνικό αθλητισμό και, βεβαίως βεβαίως, τα παιδιά του, τις ομοσπονδίες. Αμα καψουρεύεσαι κι άμα βάζεις πλώρη να καπελώσεις τα πάντα μέσα στη λογική «l’ etats ce mois», τίποτα δεν σε σταματά. Το ΠΑΣΟΚ δεν ήρθε να κυβερνήσει, ήρθε να κατακτήσει. Μέσα στη συγκεκριμένη λογική, το ένα μετά το άλλο, κάστρα κοινωνικά, εργασιακά, διοικητικά κρέμασαν στα μπαλκόνια τους τη σημαία με τον πράσινο ήλιο. Ακόμα και τα εργοστάσια, ταλαιπωρημένες βιομηχανίες, που τις γονάτισε η είσοδος στην ΕΟΚ, τους κρεμάσανε μια παντιέρα ευκαιρίας και τις ονόμασαν «προβληματικές». Ηταν ο ευκολότερος τρόπος να τους πάρουν τα κλειδιά και να βολέψουν δεκάδες χιλιάδες καλοπληρωμένους και μηδέποτε εργαζόμενους κομματόσκυλους. 35 δισ. χρωστάγανε όλα κι όλα 1.200 βιοτεχνίες και βιομηχανίες, όταν μπούκαραν τα πράσινα γκριλ. Σε μία 5ετία τις ρημάξανε. Κι όταν παρέδωσαν τα κλειδιά, το χρέος των «προβληματικών» είχε σκαρφαλώσει στο απίστευτο νούμερο των 750 δισ. Οσο για τα… γκριλ, αυτά όλα διορίστηκαν στο Δημόσιο και απογείωσαν το κόστος του, και υπογείωσαν την παραγωγικότητά του. Αυτά όμως τα κατέγραψε η Ιστορία.

Στην περιπέτεια Αθλητικές Ομοσπονδίες όμως, το στόρι πήρε ιλαροτραγική μορφή. Γιατί τους προέδρους και τα συμβούλια των ομοσπονδιών δεν τους ψήφιζαν μέτοχοι, τους ψήφιζαν σωματεία. Και τα σωματεία έχουν δικιά τους λογική, κομματική, δημοτική, προσωπολατρική. Εκεί έγινε το μπάχαλο. Επί ποδός πολέμου οι πάντες. Στα χαρακώματα βουλευτές, υπουργοί, γραμματείς και φαρισαίοι, δήμαρχοι, κοινοταρχαίοι, όλοι με την ξιφολόγχη στο χέρι. Πιέσεις, εκβιασμοί, κοινωνικά λιντσαρίσματα, απειλές, σε όσους ήταν δημόσιοι λειτουργοί. Φορολογικοί έλεγχοι, οικονομικές επιδρομές, σε όσους ήταν ελεύθεροι επαγγελματίες.

Σταυροκοπήθηκε ο συγχωρεμένος ο γέρος μου, βλέποντας να μας ψάχνουν τα μισά οικονομικά υπουργεία, και ο μετακατοχικός γενικός γραμματέας των Φιλελευθέρων και Σοσιαλιστών Εργατών Ελλάδος, ο αγαπημένος του Μαύρου Καβαλάρη, Νικόλαου Πλαστήρα, μουρμούρισε μέσα απ’ τα δόντια του: «Παιδιά μου, από ‘δώ και μπρος κυβερνάει το ΕΑΜ». Και σ’ αυτόν τον χαμό είναι πολυτέλεια να μιλάς για σεβασμό, αξιοκρατία, να αποτιμάς το έργο του αντιπάλου, να παραβλέπεις την προσφορά του, τις χιλιάδες χαμένες εργατοώρες, και το μόνο που ζητάς είναι να σου παραδώσουν τη σφραγίδα. Κι επειδή οι δεξιοί πατούσαν γερά και δεν παρέδιδαν τα κάστρα τους, δρομολογήθηκαν σκηνικά που δεν μπορούσε να τα φανταστεί ούτε ο Χουντίνι ο μάγος.

Και «το Κόµµα» φόρτωσε τις παρατάξεις του με επίλεκτους εκλογομάγειρους. Και σε όλη την Ελλάδα δούλεψε Μπαλφούσιας (Θεός σχωρέσ’ τον) κι από κοντά κομματικοί βελζεβούληδες. Εκεί ξεθάφτηκαν σωματεία, εκεί φτιαχτήκαν σφραγίδες, εκεί σκελετοί πήραν σάρκα. Και το αποτέλεσμα, το ένα μετά το άλλο, τα γαλάζια κάστρα των Ρουά Μερακλαντάν παρέδωσαν τα κλειδιά, θέλοντας και μη, στους βεραμάν κι αμάν αμάν. Και στα σπίτια τους, τα μέχρι χθες αφεντικά, Μπράχοι και Κυνηγόπουλοι και Μαρσέλοι, κι όλα τα γαλάζια πληρώματα.

Η αλήθεια είναι, για να ‘μαστε σωστοί και με τη συνείδησή μας, ότι το έργο των πασόκων απογείωσε τον αθλητισμό και τα γήπεδα γεμίσαν. Και το σύνθημα «Αθλητισμός για όλους» πέρασε καλώδιο. Και το παράπονο του αρχιτέκτονα του αθλητικού σχεδιασμού, του Γιώργου του Κασιμάτη, του πιο ολοκληρωμένου, κατά τη γνώμη μου, αθλητάνθρωπου του τόπου, ήταν ότι «τους στείλαμε στα γήπεδα, αλλά ξεχάσαμε ότι δεν είχανε ούτε ταρτάν, ούτε αποδυτήρια, ούτε ντουζιέρες, ούτε θέρμανση. Αποτέλεσμα, οι μισές έφυγαν με στραμπουληγμένους αστραγάλους». Το ΠΑΣΟΚ στον αθλητισμό έκανε θαύματα.

Τα πράσινα Στρουµφ βγήκαν πολέμαρχοι. Βασιλακόπουλος, Διαθεσόπουλος, Μπελιγράτης, Μολυβάς, Σγουρός, Χαλκίδης άλλαξαν το αθλητικό στίγμα της χώρας. Πρωταθλήματα το ένα μετά το άλλο: Ολυμπιακά, Πανευρωπαϊκά, Παγκόσμια. Τιμές που η ψωροκώσταινα τις έβλεπε μόνο με το τηλεσκόπιο. Και τώρα, τα κύπελλα, τα μετάλλια, οι διακρίσεις, η μία μετά την άλλη. Παράλληλα, ένας κόσμος υποδομών, όλα προτάσεις του Γιώργου του Κασιμάτη. Εκατοντάδες κλειστά γυμναστήρια, στάδια σε όλη τη χώρα, ευρωπαϊκές συνθήκες άθλησης. Αποτέλεσμα; Επαθε τενοντίτιδα ο Κώστας Σημίτης όταν κρέμασε εκατοντάδες μετάλλια στους πρωταγωνιστές Ολυμπιακών, Παγκόσμιων και Πανευρωπαϊκών Αγώνων, σε μια τελετή που οργάνωσε ο αξιολογότερος υπουργός Αθλητισμού από τη Μεταπολίτευση και μετά, ο Αχαιός Αντρέας Φούρας.

Εναν µήνα έκανε να ξεμπλοκάρει τον ώμο του, γιατί έπρεπε να βραβεύει δεκάδες δίμετρων, άνδρες και γυναίκες, στο μπάσκετ, στο βόλεϊ, στο πόλο, στο χάντμπολ. Αποτέλεσμα; Μίσησε τον Φούρα, του τη φύλαξε και στον πρώτο ανασχηματισμό τον έστειλε δήμαρχο Πατρέων. Παρεμβάσεις λοιπόν πολιτειών στον αθλητισμό, κι ο κύβος, από το ’81 και μετά, ερρίφθη. Κι ο αθλητισμός, παρά τις εκτροπές, τα κομματικά μπούλινγκ (εκφοβισμούς), τους εκβιασμούς, τις παραχαράξεις, τα σωματεία – μαϊμούδες, περπατώντας στη λογική τού «κρίνεται εκ του αποτελέσματος», άνθησε. Γιατί πήγε στα χέρια ανθρώπων ζυμωμένων στα αθλήματά τους, είτε αθλητών, είτε προπονητών, είτε διαιτητών. Και το μυστικό της επιτυχίας των συγκεκριμένων ομοσπόνδαρχων ήταν ένα. Κράτησαν έξω από τις πόρτες τους, και κλείσανε παράθυρα και φεγγίτες στη βουλιμία των μεγάλων συλλόγων. Και απλώσαν τα αθλήματά τους σε όλη την Ελλάδα. Και τα σωματεία και η Ελλάδα τούς τίμησε αποδεχόμενη τη διοίκησή τους για 10ετίες ολόκληρες. Και το σημαντικότερο, είπαν «όχι» στον μαμμωνά!