Η παραλία ως ψύχωση

Μέσα η θάλασσα ήταν θολή απ’ το πλαγκτόν και τις μυριάδες μέδουσες σαν τηγανητά αβγά – δεν ξέρω πόσο καιρό θα κάνω να φάω κανονικό τηγανητό αβγό. Αν συνυπολογίσεις πως κάθε μέρα κατουρούν εντός της πενήντα χιλιάδες παραθεριστές και την αρωματίζουν με τα αντηλιακά τους (και με άλλες ουσίες), τότε για να κολυμπήσεις πρέπει να φοράς όχι μάσκα για COVID, αλλά ολόσωμο σκάφανδρο σφουγγαράδων της Καλύμνου.

Βέβαια έτσι χάνεις την ευελιξία να κάνεις σλάλομ ανάμεσα στα τηγανητά αβγά και στα μυριάδες σώματα, τις γιαγιάδες και τα πιτσιρίκια που ουρλιάζουν – κολύμπησα λίγο παραμέσα για πιο καθαρά και τότε βλέπω να έρχεται μια εκτεταμένη γλίτσα με φουσκάλες απ’ τα βαθιά, που δεν ξέρω αν είναι από χημική τουαλέτα πλοίου ή από το φαινόμενο της υπερτροφίας των φυκιών. Ενδέχεται να είναι και από τον βιολογικό αγωγό που, όπως έμαθα την επομένη, είχε σκάσει απ’ τον όγκο του υλικού που επεξεργαζόταν. Το παραλιακό χωριό της Χαλκιδικής όπου βρίσκομαι έχει 3.000 άτομα μόνιμα διαμένοντες και τώρα έχει φορτωθεί με 50.000 απονενοημένους τουρίστες που ψάχνουν αγωνιωδώς την ευτυχία. Πώς ν’ αντέξει το σύστημα;

Το να βγω απ’ τη θάλασσα έξω είναι χειρότερο βάσανο. Στην ακτή επικρατεί η κατάσταση «πάρ’ το πόδι σου απ’ το στόμα μου». Μυριάδες σώματα που γίνονται φλαμπέ από τον ανελέητο ήλιο και πληρώνουν την ξαπλώστρα σχεδόν όσο στην Ψαρού – κι ας μη φανεί παράξενο, διότι το χωριό όπου βρίσκομαι είναι το πρώτο σε ανοικοδόμηση στην Ελλάδα και έπεται, δεύτερη, η Μύκονος. Προχωρώ βρεγμένος έχοντας την παλιά απορία: ποιος άσχετος εφηύρε την ξαπλώστρα, η οποία είναι ό,τι πιο άβολο και τυραννικό θα μπορούσε να κατασκευάσει; Ποτέ δεν βολεύτηκα σε αυτό το φθηνο-ανάκλιντρο. Ούτε να κάτσω καλά μπορώ, ούτε να ξαπλώσω άνετα. Ούτε έτσι ούτε αλλιώς. Και να με κυνηγάει διαρκώς ο ήλιος, και όλο να τη μετακινώ, και να σέρνω μαζί τα σέα μου, να αλλάζω θέση στον καφέ για να μη ζεσταθεί και να ψάχνω διαρκώς τη σκιά που συνέχεια μετακινείται και διαφεύγει – άσε η άμμος. Η άμμος που εισδύει παντού βασανιστικά και ζεματάει – αν την ακουμπήσω με το πόδι μου τώρα, μεσημεριάτικα, είναι σαν να έβαλα μπρίκι για να ψήσω καφέ στη χόβολη.

Η ξαπλώστρα είναι μια τυραννία. Ποιος παπάρας την εφηύρε; (Συν τη μαστιγωτική μουσική που έχουν βάλει απ’ το μπιτσόμπαρο να την ακούν άνθρωποι που υποτίθεται ότι πήγαν εκεί να ηρεμήσουν). Σηκώνομαι να πάω να κάνω ντους να φύγουν από πάνω μου το πλαγκτόν, η αμμωνία και το αλάτι, αλλά δεν υπάρχει νερό. Γίνονται διακοπές νερού λόγω της πολυκοσμίας και υπερκατανάλωσης, αλλά και λόγω των πυρκαγιών που σοβούν σε διάφορα μέρη της χώρας. Πάω και παίρνω απ’ το περίπτερο ένα «Βίκος» του λίτρου και πλένω επίμονα το πρόσωπο και το κεφάλι – τουλάχιστον να μην αρπάξω καμιά ωτίτιδα. Ξαναγυρίζω για λίγο στην προκρούστεια ξαπλώστρα κι αρχίζω, έτσι αλατισμένος, να στριφογυρίζω και να γίνομαι παστός – κάτι σαν τσίρος κρεμασμένος στον ήλιο. Γύρω μου κάνουν καριέρα πολλές κυτταρίτιδες, στραβοκάνηδες, τσακισμένα σώματα, προγάστορες-μπιροκοιλιές, φλεβίτιδες και πεσμένα οπίσθια. Αλλά κι ωραία κορίτσια κι αγόρια εκτεθειμένα φόρα παρτίδα στην ηλίαση και βυθισμένα στο κινητό, ενώ περνούν λουκουματζήδες διαφημίζοντας το νέο προϊον: λουκουμάδες γεμιστοί με σοκολάτα – σε λίγο θα βγάλουν και με μπέικον.

Είχα να ‘ρθω σε αυτό το χωριό εδώ και τρία χρόνια, κι έφτασα σήμερα λόγω ραντεβού με έναν παλιό φίλο. Κάποιοι που γνώριζαν προσπάθησαν να με αποθαρρύνουν – η κατάσταση εκεί είναι κόλαση, μου είπαν. Αλλά ήρθα θεωρώντας πως μεγαλοποιούν τα πράγματα. Φτάνοντας άρχισα να συνειδητοποιώ αμέσως την κατάσταση – χάος και οδυρμός. Τουλάχιστον πενήντα χιλιάδες άτομα. Μικροί δρόμοι, ανύπαρκτο πάρκινγκ. Η κατάσταση θυμίζει με μια έννοια αεροδρόμιο της Καμπούλ. Για να προσεγγίσω, να γλιστρήσω προς την παραλιακή έπρεπε να αλείψω το όχημα με σαπούνι. Τόση πήχτρα. Αυτοκίνητα, χιλιάδες χιλιάδων παντού – στο μόνο μέρος που δεν έχουν παρκάρει είναι οι στέγες των σπιτιών. Γκιζερούσα μισή ώρα να βρω κάπου να αφήσω, έστω και ημιπαράνομα, το όχημα – τόσο είχα απελπιστεί, γιατί θα αργούσα και στο ραντεβού. Πίσω ακολουθούσαν άλλοι εξουθενωμένοι που έψαχναν κι αυτοί εξοργισμένοι για παρκάρισμα ως πειναλέα αρπακτικά. Στα σαράντα λεπτά στρίμωξα το ΙΧ σε μια ανηφορίτσα, όπου κάποιος εκείνη την στιγμή έκανε το λάθος να ξεπαρκάρει. Εφυγα τρέχοντας για την παραλιακή που απείχε ολόκληρο ενάμιση χιλιόμετρο – βαρούσε ο ήλιος και είχα γίνει λούτσα απ’ τον ιδρώτα. Ετρεχα σχεδόν και τηλεφώνησα στον φίλο ότι φτάνω – με περίμενε σε ένα μπαρ πηγμένο από κόσμο όπου κανείς δεν φορούσε μάσκα και όπου ο COVID έκοβε διαρκώς επιταγές.

Τα είπαμε – εκτός των άλλων μου περιέγραψε πώς το χωριό την τελευταία διετία έχει υπερδιπλασιαστεί λόγω υπερ-ανοικοδόμησης, έχουν δεκαπλασιαστεί τα φθηνο-καταλύματα και έχουν γίνει εκατοντάδες νέα μαγαζιά και μπαρ μπροστά στη θάλασσα χωρίς να έχουν προβλεφθεί δρόμοι, πάρκινγκ, νέος αποχετευτικός, βιολογικός καθαρισμός και ύδρευση. Χαμός. Η μόνη λύση, του είπα, είναι πλωτό πάρκινγκ και δημόσιες τουαλέτες στο βουνό απέναντι, με τεράστιους βόθρους και με φθηνό εισιτήριο. Κι όποιος πρόλαβε τον Κύριο είδε. Αλλά και πάλι…

Αφού τέλειωσε η συζήτηση, όντας ξεπνοϊσμένος, είπα να ρίξω μια βουτιά στη θάλασσα, έκανα αυτό το λάθος. Και το χειρότερο, έπιασα και ξαπλώστρα – που τις απεχθανόμουν ανέκαθεν. Τώρα τα μάζεψα και γυρίζω, ψόφιος, προς το αυτοκίνητο – από του χρόνου διακοπές μόνο στην κορφή της Πίνδου ή στον Κίσσαβο. Σε ορεινό ξενοδοχείο με καθαρή πισίνα και λύκους γύρω, χωρίς κόσμο. Και όπου θα μπορέσω να φάω ένα τηγανητό αβγό που να μη θυμίζει μέδουσα.