Στον δρόμο της Νέας Δημοκρατίας

Η σχέση του Μίκη Θεοδωράκη με τη Δεξιά είναι μια σχέση που ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1973, όταν εκείνος πρότεινε ως μεταβατική λύση τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, κι έφτασε μέχρι το 1993, οπότε και παραιτήθηκε από «ανεξάρτητος συνεργαζόμενος με τη ΝΔ» βουλευτής. Στο ενδιάμεσο είχε βέβαια ορκιστεί και υπουργός της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ενώ είχε – κατά τα τηλεοπτικώς λεγόμενά του – επισκεφθεί μετά τον τάφο του πατέρα του για να του πει τα νέα της υπουργοποίησής του. Πρόκειται λοιπόν για μια σχέση υπαρκτή και σημαδεμένη με όλες τις αντιφάσεις που χαρακτήριζαν μια προσωπικότητα τόσο πληθωρική όσο ο Θεοδωράκης.

Εξού και οι αριστεροί θαυμαστές του θα προτιμούσαν να την ξεχάσουν, ενώ οι δεξιοί ή κεντροδεξιοί τη θυμούνται πάντα. Ο ίδιος ο μουσικοσυνθέτης, όμως, δεν είχε διστάσει να μιλήσει πολύ γι’ αυτήν δημόσια. Εχει, ας πούμε, αφηγηθεί πώς προέκυψε το περιλάλητο σύνθημα «Καραμανλής ή τανκς» που ταυτίστηκε με την απαρχή της Μεταπολίτευσης.

Σύμφωνα με τις διηγήσεις του στο βιβλίο «Μίκης Θεοδωράκης – Το Χρέος», έκανε πρόβες στο Ζουμ πριν από τις συναυλίες του στο Καραϊσκάκη – και σχεδίαζε να περιοδεύσει στην περιφέρεια. Μια μέρα, κατά τη διάρκεια της πρόβας, κι ενώ ακολουθούσε συνέντευξη Τύπου όπου θα παρουσίαζε το πρόγραμμα των περιοδειών, τον πήρε τηλέφωνο κάποιος από το γραφείο του Καραμανλή του πρεσβύτερου. Του ζήτησε να αναβάλει τις εμφανίσεις στην περιφέρεια επειδή η κυβέρνηση φοβόταν προβοκάτσια. Μόλις έκλεισαν το τηλέφωνο, ο Θεοδωράκης πήγε στους δημοσιογράφους και τους είπε «αυτή τη στιγμή τηλεφώνησαν εκ μέρους του κ. Καραμανλή και μου απαγορεύουν να βγω έξω από την Αθήνα. Αρχίζει πολύ άσχημα τη διακυβέρνηση της χώρας με απαγορεύσεις. Και μπορεί αυτή τη στιγμή να είμαστε σε πολύ άσχημη κατάσταση και να έχουμε απ’ τη μια τον Καραμανλή κι απ’ την άλλη τα τανκς, αλλά δεν δικαιούται να αρχίζει με απαγορεύσεις».

«Δηλαδή», συνέχιζε, «ήταν μια καταγγελία του Καραμανλή, διότι ξεκίνησε άσχημα απαγορεύοντας να κάνω συναυλίες. Και την άλλη μέρα η “Βραδυνή” είχε τίτλο “Καραμανλής ή τανκς”. Να το διαψεύσω αυτό; Να πω ότι δεν είναι δικό μου; Αφού στη βάση συμφωνούσα, διότι είχα προτείνει εγώ λύση Καραμανλή. Δεν ήταν όμως αυτό το σύνθημά μου».

Η επόμενη επαφή του με τον συγκεκριμένο χώρο άργησε. Ηταν το 1988. Η χώρα συγκλονίζεται από το σκάνδαλο Κοσκωτά και η πολιτική αστάθεια είναι ένας κομψός τρόπος να περιγράψει κανείς το τι συνέβαινε στο κομματικό σύστημα. Τότε ο Θεοδωράκης προτείνει τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας ΝΔ – Αριστεράς. Το κατά τους κεντροαριστερούς «βρώμικο ’89» δικαίωσε την ιδέα του.

Το 1990 εκλέγεται, όπως επισημαίνουν οι αριστεροί, βουλευτής «ως ανεξάρτητος συνεργαζόμενος με τη ΝΔ» – παρότι βρίσκεται στην τρίτη θέση του γαλάζιου ψηφοδελτίου Επικρατείας. Ο Μητσοτάκης τον ορίζει πρώτα υπουργό άνευ χαρτοφυλακίου παρά τω πρωθυπουργώ κι έπειτα αναλαμβάνει υπουργός Επικρατείας. Δυόμισι χρόνια μετά, παραιτείται από υπουργός και τον Φεβρουάριο του 1993 παραιτείται κι από βουλευτής. Ο ίδιος δικαιολογούσε, χρόνια αργότερα, την επιλογή του ως αποτέλεσμα της πεποίθησής του πως εκείνη η νεοδημοκρατική κυβέρνηση θα καταπολεμούσε την τρομοκρατία και θα συνέβαλλε στην κάθαρση του πολιτικού σκηνικού.