Παρών

Για τον μουσικό Θεοδωράκη δεν έχω να προσθέσω πολλά διότι δεν χρειάζεται να πεις τίποτα. Αρκεί που τον τραγούδησαν ένας ολόκληρος λαός και πολλές γενιές ενός ολόκληρου λαού.

Ούτε για τον πολιτικό Θεοδωράκη έχω να πω πολλά. Μυριάδες νεκρολογίες από χθες θυμίζουν και αξιολογούν την πλούσια δράση του.

Για τον Μίκη Θεοδωράκη όμως έχω να σημειώσω κάτι εξαιρετικά απλό. Ηταν πάντα παρών.

Στο γλέντι και στην πορεία, στη γιορτή και στη σύγκρουση, στην παρέα και στη διαδήλωση. Με το τραγούδι ή με τις παρεμβάσεις του, με τη μουσική και τους αγώνες του, ο Θεοδωράκης συνόδευσε τη χώρα (κι εμάς όλους φυσικά…) πολλές δεκαετίες.

Ηταν παρών σε όλες τις στιγμές της πατρίδας και του έθνους.

Από την Αντίσταση, τα μετεμφυλιακά χρόνια και τους «Λαμπράκηδες» έως τον αντιδικτατορικό αγώνα και τη Μεταπολίτευση, από τα έδρανα της Βουλής ή του Υπουργικού Συμβουλίου έως τα πιο πρόσφατα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό, ο Θεοδωράκης δεν έλειψε ποτέ.

Μπορεί κανείς να διαφώνησε ή να επιφυλάσσεται για κάποιες απόψεις ή πρωτοβουλίες του, αλλά ποτέ δεν τα μάσησε και ποτέ δεν κρύφτηκε.

Θυμάμαι ότι ακόμη και στην υπόθεση Οτζαλάν, όταν εξελισσόταν καταφανώς μια επιχείρηση αποσταθεροποίησης της παραζαλισμένης ελληνικής κυβέρνησης, είναι ο Θεοδωράκης που πήρε αυτοβούλως τον λόγο.

Παρέμβηκε δημόσια από το σπίτι του για να απαντήσει και να επιτιμήσει τους Κούρδους που προσπαθούσαν να μας κάνουν άνω-κάτω. Υποθέτω πως κανείς δεν του το ζήτησε, αλλά εκείνος σήκωσε το γάντι.

Ηταν ένα πρόσωπο που υπερέβη τα στερεότυπα της Δεξιάς και της Αριστεράς. Ισως επειδή κανείς δεν του ζητούσε πραγματικά να τα υπηρετήσει. Ισως επειδή όλοι του αναγνωρίζαμε πως ήταν κάτι σημαντικότερο από τα επιμέρους πολιτικά νιτερέσα.

Βουλευτής της ΕΔΑ, βουλευτής και υποψήφιος δήμαρχος του ΚΚΕ, βουλευτής και υπουργός του Μητσοτάκη, άλλοτε φίλος κι άλλοτε αντίπαλος του Ανδρέα Παπανδρέου, ο Θεοδωράκης ήταν πάνω από όλα μια προσωπικότητα που κατάφερε να αρθεί στο ύψος όλων.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει σήμερα Ελληνας, δεξιός ή αριστερός, πασόκος ή κομμουνιστής, που να μην αισθάνεται τη θλίψη της απώλειάς του. Μια ολόκληρη εποχή της Ελλάδας έφυγε μαζί του.

Η στερεότυπη επικήδειος φράση είναι από χθες ότι στην αιωνιότητα θα μείνουν τα τραγούδια του.

Αλλά όχι μόνο. Διότι, όσο το έθνος συνεχίζει το ταξίδι του και κάθε φορά που η φωνή της πατρίδας καλεί προσκλήτηριο, θα ακούγεται από τα ύψη του Παραδείσου η βροντώδης φωνή:

– Μίκης Θεοδωράκης, παρών!