Ανασχηματισμός

Ανασχηματισμός

Παίζει συνεχώς, από την προηγούμενη εβδομάδα δε, ο ανασχηματισμός και είπα να ασχοληθώ και λιγάκι με το σπορ αυτό, το οποίο έρχεται και ξανάρχεται στο προσκήνιο, είτε γιατί δεν έχουμε δουλειά να κάνουμε μερικοί εξ ημών, είτε γιατί πραγματικά υπάρχει ζήτημα ανανέωσης του κυβερνητικού σχήματος. Υπ’ αυτή την έννοια, παρακολουθήσαμε ένα… ημίχρονο ανασχηματισμού, τον περασμένο Ιούνιο, και υποθέτω οι επιμελείς αναγνώστες ενθυμούνται ότι διά της λογικής και δι’ επιχειρημάτων απέδειξα πως δεν υφίσταται τέτοιο θέμα. Επαίρομαι ότι επιβεβαιώθηκα από τις εξελίξεις, αλλά δεν είμαι καθόλου ευτυχής που ένα εκ των επιχειρημάτων ήταν και το ακόλουθο: «Τι ανασχηματισμό να κάνει ο Μητσοτάκης, που έρχεται Αύγουστος και θα καεί στην πρώτη μεγάλη φωτιά;».

Οντως, το απέφυγε, και καλά έκανε. Σήμερα ουδείς θα θυμόταν ότι στις 30 Ιουνίου ή στις 15 Ιουλίου έγινε ανασχηματισμός και ο τάδε υπουργός ανέλαβε τη θέση του δείνα υπουργού, ο οποίος αποχώρησε του κυβερνητικού σχήματος.

Τώρα όμως που η συζήτηση επανέρχεται, διερωτώμαι εκ νέου τι είναι αυτό που έχει αλλάξει σε σχέση με τον περασμένο Ιούνιο. Βασικά τίποτε. Το καλοκαίρι είναι ακόμη εδώ, και οι φωτιές επίσης. Το ίδιο και η πανδημία με τον κορωνοϊό, και το σοβαρά υψηλό ποσοστό των ανεμβολίαστων, στοιχεία που προοιωνίζονται νέο, σκληρό, χειμώνα. Τούτου δοθέντος, αναρωτιέμαι, τι θα κερδίσει αν προχωρήσει σε ανασχηματισμό της κυβέρνησής του ο Κυριάκος Μητσοτάκης σήμερα, αύριο ή την προσεχή εβδομάδα. Και δεν βρίσκω απάντηση. Οσο και αν προσπάθησα.

Ανακατεύοντας την τράπουλα

Παραδέχομαι ότι όντως είναι σοβαρή η πρόκληση να ανέβει Θεσσαλονίκη την επόμενη εβδομάδα για το πανηγυράκι της ΔΕΘ με καινούργια κυβέρνηση. Είναι η φάση που έχεις αγοράσει καινούργιο αυτοκίνητο και θέλεις οπωσδήποτε να περάσεις μια βόλτα από την πλατεία να το δουν φίλοι και εχθροί.

Πολιτικά τώρα, επειδή με τον κάθε ανασχηματισμό ο Πρωθυπουργός μηδενίζει το κοντέρ και αγοράζει ικανό πολιτικό χρόνο που θα του χρειαστεί για τη συνέχεια, η πρόκληση (της διενέργειάς του) είναι διπλή.

Αλλά είναι αυτό αρκετό για τον πρόεδρο Κυριάκο ώστε να ανακατέψει τώρα την τράπουλα, αλλάζοντας μερικούς υπουργούς και τοποθετώντας στη θέση τους καινούργιους, με τον κίνδυνο να επικρέμαται συνεχώς να «καούν» αυτοί σε πρώτη «ευκαιρία»;

Θα απαντήσω, και πάλι διά της κοινής λογικής (η οποία δεν συγχρονίζει, πρέπει να το σημειώσω και αυτό, απαραιτήτως το βήμα της με την πολιτική και η ευθύνη φυσικά δεν βαρύνει τη λογική), όχι!

Στην Ασφάλεια

Δίνω, όπως πάντα άλλωστε, παραδείγματα για να μη μιλάμε στον αέρα, και δεν το θέλω. Ακούω λοιπόν εδώ και εκεί ότι ο πρόεδρος Κυριάκος είναι αποφασισμένος να αντικαταστήσει τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Είναι δυσαρεστημένος από το έργο του Χρυσοχοΐδη; Δεν τα έβγαλε πέρα – και με θετικό πρόσημο μάλιστα – έχοντας να αντιμετωπίσει τον κυκεώνα των προβλημάτων στα θέματα της ασφάλειας και της αστυνόμευσης, όλο το προηγούμενο διάστημα; Τα κατάφερε. Και τα κατάφερε καλά.

Θα συμφωνήσω ότι πολλές φορές ο Πρωθυπουργός κάποιον πρέπει να θυσιάσει για να αντιστρέψει το κλίμα, έστω και φορτώνοντάς του ευθύνες που δεν του ανήκουν. Είναι νόμος αυτό. Βασικός κανόνας της πολιτικής. Συμβαίνει, και δεν τίθεται καν προς συζήτηση.

Ο βασιλιάς στο σκάκι θυσιάζει τον αξιωματικό προκειμένου να αυτοπροστατευθεί. Δεν χρειάζεται να είσαι ο Κασπάροφ για να το γνωρίζεις αυτό. Ο Χρυσοχοΐδης, αξιωματικός είναι. Κάηκαν περί τα 1,3 εκατομμύρια στρέμματα. Κάποιος πρέπει να πληρώσει. Να είναι αυτός ο Χρυσοχοΐδης; Να είναι! Αλλά ποιος του λέει του προέδρου Κυριάκου ότι μέσα στον Σεπτέμβριο της ξηρασίας του φετινού καλοκαιριού δεν θα έχουμε και πάλι φωτιές; Που δεν θα «κάψουν» μαζί με τα ξερόχορτα και τον διάδοχο του Χρυσοχοΐδη;

Εκτός πια και αν έχει εντοπίσει κάποιον «πυρίμαχο» εντός ή εκτός της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝουΔου ώστε να τον τοποθετήσει σε αυτή τη θέση…

Στην Υγεία

Παράδειγμα δεύτερο: Κικίλιας. Φεύγει, λέει (καλύτερα, υποστηρίζουν εκείνοι που είναι «στο μυαλό του Κυριάκου», κατά παραφθορά της γνωστής ταινίας με τον Τζον Μάλκοβιτς), από το υπουργείο Υγείας. Μάλιστα. Γιατί όμως; Ευθύνεται σε κάτι ο Βασίλης Κικίλιας, όσον αφορά τη διαχείριση της πανδημίας; Και πώς αλλάζεις, εν μέσω της πανδημίας, τον δημοφιλέστερο (ή μέσα στους τρεις δημοφιλέστερους) υπουργό της κυβέρνησής σου; Τη στιγμή μάλιστα που όλες οι «βαριές» αποφάσεις όσον αφορά τη διαχείριση έχουν ληφθεί στο Μέγαρο Μαξίμου, με άμεση εμπλοκή του εκ των στενοτέρων συνεργατών σου Ακη Σκέρτσου;

Κι άντε, σου λέω εγώ, αλλάζεις τον Κικίλια (ή και τον αναπληρωτή του, Βασίλη Κοντοζαμάνη). Πώς το εξηγείς αυτό στην κοινωνία, την οποία διαβεβαιώνεις καθημερινά και σε όλους τους δυνατούς τόνους ότι και η παρούσα διαχείριση της πανδημίας είναι αναλόγου επιτυχίας με την πρώτη φάση της; Θέλεις πειστικά επιχειρήματα. Αλλιώς κινδυνεύεις να τον κάψεις τον ανασχηματισμό από μόνος σου – πριν καν «περπατήσει», στράτα στρατούλα…

Και δεν αναφέρω καν το ενδεχόμενο ο καινούργιος ή οι καινούργιοι που θα αναλάβουν το υπουργείο Υγείας να χρειαστούν κανένα τρίμηνο για να ενημερωθούν περί της πανδημίας και του Εθνικού Συστήματος Υγείας που δοκιμάζεται. Θα το αντέξει αυτό η κυβέρνηση; Πολύ αμφιβάλλω…

(Για το ΕΣΥ δεν το συζητάω καν. Είναι, πιστεύω, προφανές…)

Με τα χέρια λυμένα

Επίσης τι νόημα έχει ένας ανασχηματισμός αν πρόκειται για την εναλλαγή προσώπων σε υπουργικές θέσεις; Από τη στιγμή που ο ίδιος ο Πρωθυπουργός αισθάνεται ασφαλής για να στηρίζεται στο «επιτελικό κράτος», προκειμένου να κυβερνήσει τη χώρα, ο ανασχηματισμός προσώπων κινδυνεύει να θεωρηθεί για το λεγόμενο «θεαθήναι». Για το «φαίνεσθαι» και όχι για την ουσία.

Αν συνοδευτεί όμως από αλλαγές στον τομέα της διακυβέρνησης, μάλιστα, να το καταλάβω, θα στείλει ένα μήνυμα ότι κάτι πάει να γίνει. Θα δείξει ότι αποφάσισε να το στρίψει το καράβι προς άλλη κατεύθυνση. Ανασχηματισμός, λοιπόν, χωρίς σοβαρές διαρθρωτικές αλλαγές στο μοντέλο διακυβέρνησης της χώρας, δεν θα έχει κανένα πρακτικό αποτέλεσμα. Ούτε περιεχόμενο.

Από την άλλη, παρά τους κραδασμούς που υπέστη η δημοφιλία και του ίδιου και της κυβέρνησής του, εξαιτίας των καταστροφικών πυρκαγιών του τελευταίου διμήνου, ο πρόεδρος Κυριάκος εξακολουθεί να απολαμβάνει την αποδοχή ενός σημαντικού μέρους του εκλογικού σώματος. Αν λοιπόν, παρά τα όσα έχουν μεσολαβήσει, υπάρχει ακόμη κόσμος (και είναι, όπως φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις, πολύς) που αποδέχεται ότι η διαχείριση της πανδημίας εξακολουθεί να είναι σοβαρή και πως στις φωτιές έγινε το ανθρωπίνως δυνατόν, τότε νομίζω ότι έχει έναν λόγο παραπάνω να λειτουργεί με τα χέρια λυμένα. Ουδείς μπορεί να του πει οτιδήποτε. Γιατί, στην τελική, δεν είναι ούτε οι δημοσιογράφοι ούτε τα μέσα ενημέρωσης που αναδεικνύουν κυβέρνηση και πρωθυπουργό – οι πολίτες είναι…