O,τι σπείρεις θα θερίσεις

Ο,τι σπείρεις θα θερίσεις

Χαίρετε και καλώς σας βρήκα. Ελπίζω τουλάχιστον, ύστερα από αυτόν τον τραγικό Αύγουστο, που να φύγει αύριο και να μην τον ξαναδούμε ποτέ, μα ποτέ στα μάτια μας. Δεν έχω τίποτε να προσθέσω, τα έχουν πει όλα, όλοι, και με τρόπο που δεν χρειάζεται κανενός είδους ερμηνεία ή συμπλήρωση. Εχουν ειπωθεί τα πάντα. Για τις ευθύνες, τις παραλείψεις, τα λάθη, τις αβελτηρίες, την απρονοησία, την ανικανότητα, την ασυνεννοησία των αρμοδίων, τις ελλείψεις, τον κακό μας τον καιρό. Ολα!

Ενα δεν είχε ειπωθεί, αλλά εντάξει, το ακούσαμε και αυτό. Οτι η εικόνα που είχαμε για την κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό από παλιά, ότι πρέπει να είναι στα γραφεία τους και να συντονίζουν τις δομές της πολιτείας για την αποτροπή ή τον περιορισμό των φυσικών καταστροφών, δεν ισχύει. Ο Πρωθυπουργός, για να είναι καλός πρωθυπουργός, όπως κατά κόρον υποστήριξε όλο τον Αύγουστο η αντιπολίτευση, τις ημέρες της μαύρης καταστροφής πρέπει να είναι από πιλότος Canadair και ελικοπτέρου μέχρι οδηγός πυροσβεστικού και επιπλέον και στην πρώτη γραμμή του πυρός με τη μάνικα στο χέρι. Δεν πρέπει να τρώει, δεν πρέπει να κοιμάται, πρέπει να είναι επί τόπου.

Επίσης το άλλο που είδαμε είναι ότι στη χώρα αιφνιδίως ξεφύτρωσαν δεκάδες μιμητές του θρυλικού «Μητσάρα», που όποτε έβλεπε κάμερα σε live μετάδοση στηνόταν μπροστά και πέταγε ατάκες για τον Πανιώνιο. Αυτοί οι καλοί άνθρωποι θεώρησαν χρέος τους να μας ενημερώσουν ότι ο Μητσοτάκης «μαμιέται» – στη λογική που προανέφερα (ο Πρωθυπουργός με τη μάνικα κ.λπ.). Κατά την αντιπολίτευση, και τον αρχηγό της, όλα αυτά ήταν αποτέλεσμα και έκφραση της οργής τους. Μπορεί.

Ο ίδιος είναι τυχερός πάντως. Οι 103 στο Μάτι, φευ, δεν μπόρεσαν ποτέ να εκφράσουν τη δική τους…

Μικρή φιλική συμβουλή: μην επιχαίρει για αυτό το φαινόμενο. Συνήθως ό,τι σπέρνεις, έρχεται κάποια στιγμή που το θερίζεις…

Οι σχοινοβάτες

Διάβασα και εγώ, και θέλω να υποθέτω ότι και άλλοι πολλοί, την αξεπέραστη ανακοίνωση του Πολιτικού Κέντρου του ΣΥΡΙΖΑ (ένα άτυπο όργανο του κόμματος στο οποίο μετέχουν εκπρόσωποι όλων των τάσεων που ενυπάρχουν σε αυτό) για την πανδημία. Αποκόμισα την εντύπωση ότι οι άνθρωποι είναι σε βαθιά σύγχυση, γράφτηκε τις μέρες των 7-8 μποφόρ στο Αιγαίο προφανέστατα. Διότι από τη μια θέλουν, και πολύ σωστά, να ασκήσουν κριτική στην κυβέρνηση για τη διαχείριση της πανδημίας (αντιπολίτευση είναι, τι άλλο οφείλουν να κάνουν;), αλλά από την άλλη θέλουν και να χαϊδέψουν μερικά (πολλά…) αφτιά των «ψεκασμένων» αρνητών του εμβολιασμού. Διότι ναι μεν καταλαβαίνουν ότι δεν γίνεται να βγουν μπροστά και να τους υιοθετήσουν, αφού θα τους «κράξει» άσχημα η υπόλοιπη κοινωνία, πλην όμως δεν θέλουν να τους αφήσουν στους κάθε λογής πολιτικάντηδες που έχουν πέσει μονοί – διπλοί από κοντά να τους πάρουν με το μέρος τους. Και επειδή καταλαβαίνουν ότι η δουλίτσα δεν μπορεί να γίνει μόνο από τον Πολάκη, έχουν ανέβει πάνω σε ένα σχοινί και μιμούνται τον σχοινοβάτη που επιχειρεί το νούμερό του χωρίς δίχτυ ασφαλείας.

Εξού και κατηγορούν τον Μητσοτάκη για διχαστικές πρακτικές, ενώ στην ουσία συντηρούν αυτόν τον διχασμό κλείνοντας το μάτι στους «ψεκασμένους», παιδιά, κοιτάξτε να αντέξετε, διότι όπου να ‘ναι ερχόμαστε και θα σας αποκαταστήσουμε…

Τι δεν μας λένε

Αντιγράφω λοιπόν από τη μνημειώδη, θα τη χαρακτηρίσω, ανακοίνωση που εξέδωσε αυτό το Πολιτικό Κέντρο, την Παρασκευή το πρωί, το σκέλος που αφορά τον υποχρεωτικό εμβολιασμό υγειονομικών και εργαζομένων σε μονάδες υγείας:

«Σε δεύτερη φάση θα πρέπει όσοι το αρνούνται (υγειονομικοί κ.λπ.) να έχουν ως συνέπεια τη μετακίνησή τους σε άλλες υπηρεσίες που δεν έρχονται σε επαφή με ασθενείς. Οχι όμως την αναστολή εργασίας, μέτρο που προωθεί η κυβέρνηση, δηλαδή την ολική απώλεια μισθού ή την απόλυση»!!

Πολύ ωραία ιδέα, αλλά πώς θα γίνει αυτό; Ο γιατρός ή ο νοσηλευτής αρνητής σε ποιες υπηρεσίες ενός νοσοκομείου μπορεί να απασχοληθεί; Και επί πόσο χρόνο; Εναν μήνα, τρεις, πέντε ή έναν χρόνο; Αυτό, αποφεύγει να το αναφέρει η περισπούδαστη ανακοίνωση. Είναι, ως φαίνεται, το κρυφό χαρτί ΣΥΡΙΖΑ. Οπως επίσης δεν λέει κουβέντα και ποιες μπορεί να είναι αυτές οι υπηρεσίες για να βρουν καταφύγιο οι ψεκασμένοι υγειονομικοί αρνητές. Αποκομιδή απορριμμάτων, ας πούμε; Στα πλυντήρια; Ή στα μαγειρεία ενός νοσοκομείου; Θα πάρουν ίσως τις θέσεις καθαριστριών;

Μας δουλεύουν, μου φαίνεται, τα παλικάρια…

Ο φίλος του Μενέντεζ

Αυτά είναι. Εξωτερική πολιτική δεν ασκεί μόνο η κυβέρνηση, ασκεί και η αντιπολίτευση, και δη η ελάσσων. Τα περί της επισκέψεως στην Αθήνα του επικεφαλής της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της αμερικανικής Γερουσίας Ρόμπερτ Μενέντεζ, και των συναντήσεων που είχε στα καθ’ ημάς, υποθέτω τα παρακολουθήσατε – και ως εκ τούτου, μέσες – άκρες, τα γνωρίζετε. Ο κ. Μενέντεζ είναι ίσως σήμερα το δεύτερο (μετά φυσικά τον… μπαρμπα-Μπάιντεν) πιο σημαντικό πρόσωπο στις ΗΠΑ στο οποίο μπορεί να βασιστεί η χώρα μας, έναντι της τουρκικής επιθετικότητας, και ο άνθρωπος δεν χρειάζεται συστάσεις – το έχει αποδείξει. Μόνος του έγινε φιλέλληνας ο κύριος Μενέντεζ; θα διερωτηθώ τώρα εγώ. Οχι, θα απαντήσω με παρρησία. Βοήθησαν μερικοί καλοί Ελληνοαμερικανοί και ένας δικός μας, φίλος μου παλαιόθεν, το όνομα του οποίου θα αποκαλύψω αυθωρεί και παραχρήμα, όπως έγραφαν παλιά οι δημοσιογράφοι προκειμένου να εντυπωσιάσουν το αναγνωστικό τους κοινό: ονομάζεται Γιώργος Νικητιάδης, έχει χρηματίσει κατά το παρελθόν υφυπουργός Τουρισμού, με σημαντικότατο έργο, και είναι επί πολλά χρόνια φίλος με τον κύριο Μενέντεζ.

Ο Νικητιάδης απέκτησε φιλικούς δεσμούς με τον γερουσιαστή κατά την πολυετή παραμονή του στις ΗΠΑ και η φιλία τους παραμένει ισχυρή, όπως διαπίστωσαν οι συνδαιτυμόνες μιας κλειστής συντροφιάς που συνέφαγε το βράδυ της Παρασκευής στον Βάτη στην Κηφισιά. Την πρόσκληση Νικητιάδη, να συμφάγουν με τον φίλο του κ. Μενέντεζ, αποδέχθηκαν ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας, η πρεσβευτής μας στην Ουάσιγκτον κυρία Παπαδοπούλου και ο κ. Παπανικολάου, αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Κυπρίων (αδελφών μας). Το μενού, δεν χρειάζεται να είναι μάντης κανείς ως προς αυτό, περιελάμβανε ελληνική κουζίνα, αλλά και ελληνοτουρκικά, υπό το βάρος των εξελίξεων στο Αφγανιστάν.

Σημείωση απαραίτητη: ο γερουσιαστής Μενέντεζ δεν είναι άλλο ένα Αμερικανάκι που έρχεται στα μέρη μας. Εχει κάνει διακοπές στα Δωδεκάνησα κατά το παρελθόν και θα ξαναέρθει του χρόνου – τον κάλεσε εκ νέου ο Νικητιάδης και δεσμεύτηκε…

Του γύρισαν την πλάτη

«Προς γαρ το τελευταίον εκβάν, έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται» – η ρήση ανήκει στον περίφημο Δημοσθένη, τον μεγαλύτερο ρήτορα της κλασικής αρχαιότητας, και πάνω – κάτω λέει ότι «με βάση το αποτέλεσμα του τελευταίου συμβάντος κρίνονται όλα τα προηγούμενα». Το σκέφτομαι συνέχεια, από την περασμένη Παρασκευή το πρωί, πληροφορούμενος, στην παραλία, τελευταία μέρα διακοπών, τον θάνατο του Ακη, του αγαπημένου Ακη Τσοχατζόπουλου.

Ισχύει; Οχι, δεν ισχύει! Τουλάχιστον όχι για μερικούς εξ ημών και υμών, που τον γνωρίσαμε από κοντά, που ήταν φίλος μας, συναγωνιστής, σύντροφος. Ναι, ξέρω, σε πολλούς δεν θα αρέσει αυτό, γιατί γι’ αυτούς, τους πολλούς, ο Ακης ήταν ένα εξωνημένο υποκείμενο που χρησιμοποίησε την πολιτική προς ίδιον όφελος, που αμαύρωσε (αυτοχειριασμός κανονικός…) την πολιτική του διαδρομή, που έπληξε καίρια το ΠΑΣΟΚ που με τόση συνέπεια είχε υπηρετήσει, που ευθύνεται βαριά για την απαξίωση του ιστορικού Κινήματος και τον εν τέλει παραμερισμό του από το προσκήνιο της πολιτικής ζωής της χώρας.

Αλλά αυτοί οι πολλοί παραγνωρίζουν πως ο Ακης ήταν ο πιο αφοσιωμένος «στρατιώτης» πίσω από τον Ανδρέα, ότι τον υπερασπίστηκε μέχρι τέλους, ότι του στάθηκε στις πιο δύσκολες στιγμές και ότι συνέβαλε αποφασιστικά στην Αλλαγή. Και αγνοούν επίσης ότι ήταν «ψυχούλα», ο πιο «αγαπησιάρης» πολιτικός που γνώρισα ποτέ!

Προσωπικά αυτά θα κρατήσω, μαζί με τη θλίψη μου για την προσωπική του τραγωδία που τον συνόδευσε ως το τέλος – έφυγε από τη ζωή μόνος, με τους συντρόφους και τους φίλους να του έχουν γυρίσει οριστικά την πλάτη…