Αρχάγγελος {CR}τον Σεπτέμβριο {CR}βοά στην πλάση

Και τώρα τι μένει στη Βόρεια Εύβοια; Οι άνθρωποι, οι «ωραίοι άνθρωποι» όπως τους περιγράφει ντόπιος. «Που γυρνάνε στα χωριά και βοηθάνε να καθαρίσουν τα σπίτια από τη μαυρίλα, να ξεφορτώσουν τα φορτηγά στα κέντρα διανομής, να μαγειρέψουν για κόσμο που δεν έχει ρεύμα. Βλέπεις ένα ζευγάρι από Σαλονίκη να περιθάλπει αδέσποτα. Βλέπεις άλλους να στέλνουν ζωοτροφές για τα αιγοπρόβατα και τα άλογα της περιοχής. Βλέπεις χιλιάδες ανθρώπους να στέλνουν ό,τι μπορούν στην καμένη Εύβοια. Δείχνουν ότι η καρδιά τους και η σκέψη τους είναι εδώ».

Εδώ και μία δεκαετία ο Αχμάντ Σαρμάστ διδάσκει μουσική σε φτωχά παιδιά του Αφγανιστάν και γέμιζε τη ζωή τους με μουσική. Ενα από αυτά, ένα ορφανό κορίτσι, έγινε μαέστρος στην πρώτη ορχήστρα γυναικών. «Ανησυχώ», λέει ο διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Μουσικής. «Την προηγούμενη φορά που ήταν οι Ταλιμπάν στην εξουσία, γίναμε ένα σιωπηλό έθνος. Χάσαμε τη χαρά που φέρνει η σύνδεση με τη μουσική. Ελπίζω ότι δεν θα μπορέσουν να βγάλουν τη μουσική από τις καρδιές των ανθρώπων».

Ο πίνακας του ολλανδού ζωγράφου Γιοχάνες Βερμέερ, ενός από τους σημαντικότερους της λεγόμενης «Χρυσής εποχής», λέγεται «Κοπέλα που διαβάζει γράμμα δίπλα στο παράθυρο» και φτιάχτηκε γύρω στο 1658. Οι ειδικοί στο μουσείο της Δρέσδης όπου φυλάσσεται ανακάλυψαν έναν έρωτα κρυμμένο στο φόντο του έργου. Κρυμμένος κάτω από στρώσεις βερνικιού ο έρωτας περίμενε δυόμισι αιώνες να φανερωθεί και να αλλάξει πλήρως τη σύνθεση. Σε λίγες ημέρες θα παρουσιαστεί στο κοινό, στη μεγάλη έκθεση On Reflection.

«Aυτό το καλοκαίρι ήταν μόνο η αρχή», προειδοποιεί η Ελένη Μυριβήλη. Η Αθήνα είναι η πρώτη πόλη στην Ευρώπη που απέκτησε chief heat officer, που ανέλαβε να μας ευαισθητοποιήσει για τις συνέπειες της ανόδου της θερμοκρασίας. Η εγγονή του Στράτη Μυριβήλη μιλά για «εγκληματική έλλειψη προετοιμασίας» των ηγετών του πλανήτη για τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Από πού να αρχίσουμε; «Δέντρα, χιλιάδες νέα δέντρα που θα προσφέρουν σκιά και θα ρίχνουν τη θερμοκρασία».

Ενας λάτρης της τζαζ που έγινε ροκ σταρ. Ετσι περιγράφουν τον Τσάρλι Γουάτς, τον ντράμερ των Rolling Stones, την ήρεμη δύναμη ενός από τα πιο διάσημα συγκροτήματα του κόσμου.  Περιέγραφε την ζωή με τους Stones ως «δέκα χρόνια συναυλιών και 30 χρόνια ταξίδια» και έκανε πλάκα με το ότι «έβλεπα συνέχεια τα οπίσθια του Μικ Τζάγκερ να πηγαινοέρχονται μπροστά μου στη σκηνή». Ήταν ο μόνος που δεν υπέκυπτε στις ορδές των κοριτσιών παραμένοντας πιστός στην σύζυγό του Σίρλεϊ με την όποια ζούσαν στο Ντέβον σε μια φάρμα με αραβικά άλογα. «Υποτίθεται ότι η ζωή μας είναι σεξ, ναρκωτικά και ροκ εν ρολ», έλεγε. «Eγώ δεν είμαι έτσι».

Εικόνα από τη Βαρυμπόμπη πριν από λίγες ημέρες, με τη φύση να βρίσκει τον τρόπο της. Και τα λόγια του Γιάννη Ρίτσου σε γράμμα προς τον Τάσο Λειβαδίτη: «Μαζεύω ήλιο και θάλασσα για το χειμώνα – ίσως και τίποτα αισθήσεις και εικόνες που κάποτε, στην ώρα τους, θάρθουν να μου ζητήσουν “να υπάρξουν”, γιατί όσο υπάρχουν δε μου ζητάνε τίποτα – θα πρέπει να χαθούν για ν’ αρχίσουν ν’ αξιώνουν μια θέση στο στίχο. Κ’ εμείς: να τις σώσουμε για να σωθούμε».