Αναγκαία η συντονισμένη δράση

Η πρόσφατη γυναικοκτονία στη Θεσσαλονίκη ήταν η ένατη μέσα στο 2021. Θλιβερός απολογισμός. Ομως και η καταγραφή των πρόσφατων γεγονότων είναι τραγικά εντυπωσιακή. Μόνο στο πρώτο δεκαπενταήμερο του Αυγούστου οι Υπηρεσίες της ΕΛ.ΑΣ. διαχειρίστηκαν 554 καταγγελίες ενδοοικογενειακής βίας. Συνελήφθησαν 332 θύτες, αφού μέσα στα κενά της νομοθεσίας μας υπάρχει και κάτι πολύ σημαντικό: Η ενδοοικογενειακή βία είναι έγκλημα που διώκεται αυτεπάγγελτα και τιμωρείται από τις διατάξεις του Ν. 3500/2006.

Τι συμβαίνει; Βρισκόμαστε μπροστά σε μια γενίκευση της βίας αυτής της μορφής ή έχουν ανοίξει τα στόματα περισσότερο απ’ ό,τι στο παρελθόν; Τα στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ., τουλάχιστον όσον αφορά τις γυναικοκτονίες, δείχνουν προς τη δεύτερη ερμηνεία. Η λειτουργία της Ανοιχτής Γραμμής SOS 15900 και οι πυκνές, ουσιαστικές και διακομματικά συμφωνημένες παρεμβάσεις από την Επιτροπή Ισότητας της Βουλής σε συνεργασία με τη Γενική Γραμματεία Ισότητας κατά την περίοδο της πρώτης καραντίνας συνέβαλαν στην ανάδειξη του προβλήματος. Οι καταγγελίες στη Γραμμή αυξήθηκαν, οι πρωτοβουλίες μας για την κοινοποίηση του προβλήματος και το κάλεσμά μας να ανοίξουν στόματα φάνηκε να πιάνουν τόπο. Ενα πρώτο βήμα είχε γίνει. Είχαμε δει το τέρας πιο καθαρά, είχαμε δει την έκταση του φαινομένου. Ολοι αντιλαμβανόμασταν ότι το πρόβλημα έχει τεράστιες διαστάσεις. Τα στόματα είχαν ανοίξει, η σιωπή που σκέπαζε όλη αυτή την παθογένεια έσπαγε. Ακολούθησε η τεράστιας σημασίας θαρραλέα παρέμβαση της Σοφίας Μπεκατώρου και άνοιξε ένα σοκαριστικό κεφάλαιο δημόσιων καταγγελιών για επωνύμους από τον χώρο του αθλητισμού, του θεάτρου, του χώρου της εκπαίδευσης.

Ας κρατήσουμε αυτό ακριβώς το στοιχείο ως πολύτιμη παρακαταθήκη για τη συνεχή, καθημερινή προσπάθεια για να αντιμετωπιστεί η έμφυλη βία, να βάλουμε φρένο στις γυναικοκτονίες. Η αντίδραση των ίδιων των γυναικών που υφίστανται κάθε μορφής βία είναι κάτι το βασικό και πρέπει να στηριχτεί, να ενθαρρυνθεί παράλληλα με την κοινωνική αντίδραση, την αντίδραση του καθένα μας. Είναι το βασικό μήνυμα που πρέπει να εκπέμπουμε και γι’ αυτό είναι αναγκαία μια διαρκής καμπάνια ενημέρωσης.

Παράλληλα έχουμε χρέος να αντιληφθούμε το υπόβαθρο του φαινομένου: Την έμφυλη βία που συνδέεται με τον σεξισμό. Τις ανισότητες ως αιτία γέννησης βίας. Τη σύνδεση όλων αυτών των φαινομένων με την ανισότητα των φύλων και την πατριαρχική δομή της ελληνικής κοινωνίας. Τον μη σεβασμό της ισοτιμίας από κάποιους άνδρες. Χρειάζονται μέτρα στην παιδεία, αυστηροποίηση των ποινών για τους θύτες, προστασία των καταγγελλόντων τέτοια περιστατικά, διαμόρφωση αποτελεσματικού πλαισίου στήριξης των θυμάτων με διασφάλιση νομικής στήριξης και περαιτέρω αύξηση ξενώνων φιλοξενίας. Μέσα στην παθογένεια που έρχεται στην επιφάνεια, προκύπτει και κάτι αισιόδοξο: ότι όλοι μαζί μπορούμε να βάλουμε τέλος σε αυτό το νοσηρό φαινόμενο.

Η Νάντια Γιαννακοπούλου είναι βουλευτής του ΚΙΝΑΛ,
αρμόδια Τομέα Ισότητας Φύλων