Μετρήσεις

Η πρώτη δημοσκόπηση στην οποία η αναμέτρηση μεταξύ των Γερμανών Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών εμφανίζεται ως το απόλυτο ντέρμπι δημοσιεύτηκε. Κι όμως, η κουβέντα για τις πιθανότητες που έχει ο Ολαφ Σολτς να γίνει ο επόμενος καγκελάριος της Γερμανίας ξεκίνησε πολύ νωρίτερα στη δημόσια σφαίρα της χώρας. Γιατί σε όλες τις μετρήσεις του τελευταίου καιρού η πλειονότητα των ερωτηθέντων δηλώνει ότι τον προτιμά για τη δουλειά. Το ερώτημα, άρα, είναι αν ο υποψήφιος του SPD για την Καγκελαρία θα καταφέρει να δώσει κάτι από τη δημοσκοπική του αύρα και στο κόμμα του. Στο poll of polls του ευρωπαϊκού Politico η συμμαχία CDU/CSU προηγείται στην πρόθεση ψήφου, ωστόσο το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα έχει τσιμπήσει τέσσερις μονάδες από τα τέλη Ιουλίου κι έχει βρεθεί από το 16% στο 20%. Η τάση, δηλαδή, ανόδου του παρατηρείται στο σύνολο των ερευνών. Οπως κι η αντίστοιχη της πτώσης του μεγάλου του αντιπάλου. Την προηγούμενη εβδομάδα η Χριστιανοδημοκρατική Ενωση έγραφε 23%, όταν λιγότερο από έναν μήνα πριν βρισκόταν στο 30%.

Πρόσωπο

Οι επερχόμενες γερμανικές εκλογές, λοιπόν, επαναφέρουν στο επίκεντρο ένα δίλημμα που απασχολεί κάθε πολιτική σκηνή: κάνει ο υποψήφιος ηγέτης το κόμμα ή το κόμμα τον υποψήφιο ηγέτη; Οι Γερμανοί δεν ψηφίζουν απευθείας για καγκελάριο. Παρ’ όλα αυτά, ο Σολτς είναι σταθερά ο πιο δημοφιλής, ενώ ο Λάσετ πληρώνει με μονάδες δημοτικότητας τόσο την αντίδρασή του στις φονικές πλημμύρες αυτού του καλοκαιριού όσο και την εμπλοκή του σε σκάνδαλο λογοκλοπής. Για τους άσπονδους κομματικούς του φίλους, πάλι, η Ενωση πληρώνει την «εκστρατεία σε βαγόνι ύπνου» που του χρεώνουν. Είναι δύσκολο να πει κανείς με βεβαιότητα προτού οι ψηφοφόροι βγουν από τα παραβάν ποιος παράγοντας θα καθορίσει το αποτέλεσμα, ο Σολτς που θα δώσει στους Σοσιαλδημοκράτες τη νίκη που έχουν να πανηγυρίσουν από τις ομοσπονδιακές κάλπες του 2002, ή ο Λάσετ που θα κοστίσει στoυς Χριστιανοδημοκράτες το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού κεφαλαίου που τους άφησε η Μέρκελ – παρότι ο ένας δεν αποκλείει τον άλλο. Νομιμοποιείται, όμως, κάποιος να υποθέσει πως η επιλογή του προσώπου που οδηγεί μια εκλογική κούρσα μπορεί ακόμη να κάνει τη διαφορά.