Ταλιμπάν

Να πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή διότι χαθήκαμε στις διακοπές και προέκυψαν παρεξηγήσεις.

Κατ’ αρχάς, το Αφγανιστάν.

Από τους Ταλιμπάν δεν περιμένουμε να δώσουν δείγματα γραφής για «να δούμε τι θα κάνουμε» που λέει υποκριτικά ο Μπόρις Τζόνσον.

Μια χαρά τους ξέρουμε. Από την καλή και την ανάποδη.

Δεν είναι απλώς μια αντροπαρέα μισογύνηδων που καταπιέζει τις γυναίκες, όπως φαίνεται να πιστεύει η Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Δεν είναι κάποιοι σαλεμένοι κι απολίτιστοι κατσαπλιάδες που προβληματίζονται αν θα τηρήσουν τις δεσμεύσεις της χώρας τους, όπως αναρωτιέται ο Στόλτενμπεργκ του ΝΑΤΟ.

Ούτε είναι τίποτα ακροδεξιοί homophobics που κυνηγούν τους ΛΟΑΤΚΙ και τους τρανς, όπως υποψιάζονται όσοι μπερδεύουν την Καμπούλ με το Σαν Φρανσίσκο.

Και φυσικά δεν πρόκειται να σεβαστούν κανένα δικαίωμα ή ελευθερία, παρά τις στιβαρές προειδοποιήσεις της υπο-επιτροπής Libe του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Πάμε λοιπόν από την αρχή.

Πάνω από όλα, οι Ταλιμπάν είναι ένα φανατικό, βίαιο, σκοταδιστικό και απάνθρωπο τμήμα του παγκόσμιου ισλαμισμού. Ενός πολιτικού και θρησκευτικού ρεύματος που απειλεί ευθέως τις αξίες του δυτικού πολιτισμού και τις θεμελιώδεις αρχές της κοινωνίας μας.

Συνεπώς με τους Ταλιμπάν δεν έχουμε να πούμε κάτι, ούτε περιμένουμε τίποτα από αυτούς.

Ανήκουν σε άλλον κόσμο από τον δικό μας. Κι αν τους πολεμά ο «νεοφιλελεύθερος ιμπεριαλισμός» (κατά τον Βαρουφάκη) ή ο «σκέτος ιμπεριαλισμός» (που λέει το ΚΚΕ), κανένα πρόβλημα.

Είμαστε με όποιον πολεμά τους Ταλιμπάν. Είτε είναι νεοφιλελεύθερος είτε ιμπεριαλιστής είτε χορτοφάγος.

Διότι η ουσία είναι ότι ζούμε ένα κεφάλαιο της σύγκρουσης του πολιτισμού μας (καλού ή κακού, αυτόν έχουμε…) με τον ισλαμισμό.

Ο οποίος δεν αποτελεί μακρινό πρόβλημα ή κουβέντα για τσιπουράδικο αλλά απειλή. Και ο οποίος (ευτυχώς) δεν είναι της αρμοδιότητας του Βαρουφάκη, ούτε του ΚΚΕ.

Το ζήτημα είναι λοιπόν πώς θα αντιμετωπίσουμε την απειλή.

Θα μετατρέψουμε την πλατεία Βικτωρίας σε Κανταχάρ; Θα κάνουμε την Ευρώπη φρούριο και την Ελλάδα ασπίδα; Θα φωνάζουμε «κρατάτε αδερφές!» μαζί με τον Βαρουφάκη;

Υπάρχουν πολλοί τρόποι. Σίγουρα όμως δεν μπορούμε να είμαστε το ξέφραγο αμπέλι του παγκόσμιου ανθρωπισμού. Εχουμε και άλλες υποχρεώσεις.

Γι’ αυτό όταν διαβάζω για «κρίση υποδοχής» των προσφύγων με πιάνουν τα γέλια.

Ποια κρίση;

Εξ όσων γνωρίζω δεν είμαστε ρεσεψιονίστ σε πανδοχείο, ούτε επιτροπή καλωσορίσματος, ούτε ΜΚΟ με το αζημίωτο.

Είμαστε χώρα. Πατρίδα. Με σύνορα, κανόνες, θεσμούς, πολιτισμό, φρόνημα, τρόπο ζωής. Και με μερικά εκατομμύρια Ελληνες που δεν δείχνουν διατεθειμένοι να τα απεμπολήσουν.