Λίγο σεβασμό

Πριν κλείσουν την πόρτα του σπιτιού τους, η Ινας και ο Σαλάχ έκαναν μια συμφωνία. Αν δεν κατάφερναν να φύγουν και οι τρεις, θα έφευγε εκείνη με τον Αϊμάν, το τρίχρονο παιδί τους. Αν σταματούσαν κι εκείνη, θα έδινε το παιδί σε μια άλλη οικογένεια, σε εθελοντές μιας ΜΚΟ, σε έναν στρατιώτη. «Μη μας κρίνετε, σας παρακαλώ, είμαστε γονείς όπως κι εσείς», λέει η Ινας μέσω βιντεοκλήσης στη δημοσιογράφο της Corriere. «Εδώ, τα αγόρια μας κινδυνεύουν να τα σκοτώσουν ή να τα αρπάξουν και να τα κάνουν καμικάζι, τα κορίτσια μας κινδυνεύουν να τα βιάσουν. Εσείς τι θα κάνατε;».

Nα ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν ζω στα σύννεφα. Δεν θέλω να ανοίξουν τα σύνορα και να έρθει ο κάθε δυστυχισμένος. Δεν είμαι «προσφυγολάγνος», για να χρησιμοποιήσω τον σαρκαστικό όρο ενός επώνυμου φίλου. Καταλαβαίνω τις δυσκολίες που πέρασαν και εξακολουθούν να περνούν τα νησιά που φορτώθηκαν με τις προσφυγικές ροές, όπως καταλαβαίνω και πώς εκμεταλλεύθηκαν αυτές τις ροές διάφοροι ακροδεξιοί, ρατσιστές, ή απλοί τυχοδιώκτες, για να προβληθούν. Βλέπω τι υπέστη η Ανγκελα Μέρκελ ύστερα από εκείνο το ιστορικό «Θα τα καταφέρουμε!» που ξεστόμισε το καλοκαίρι του 2015, όπως βλέπω και την υποκρισία τόσων και τόσων ηγετών στις μέρες μας.

Πιστέψτε με, δεν είμαι καμιά ρομαντική ψυχή. Δεν με εκπλήσσει ο συνάδελφος που έγραψε ότι «ο Αφγανός που περνάει τα ευρωπαϊκά σύνορα δεν παύει να είναι Αφγανός» ούτε ο βουλευτής της πλειοψηφίας που είπε ότι στην Ελλάδα «δεν χωράει ούτε ένας Αφγανός» και κάλεσε τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να πάρει τους πρόσφυγες σπίτι του. Αλλά, να, από τους επίσημους εκφραστές της κυβερνητικής γραμμής περίμενα κάτι διαφορετικό. Οχι λιγότερο ρεαλισμό, όχι μικρότερη αποφασιστικότητα, αλλά λίγο περισσότερη ενσυναίσθηση.

Θα μπορούσε, ας πούμε, ο υπουργός Μετανάστευσης να πάψει να μιλάει για «παράτυπους μετανάστες» από το Αφγανιστάν; Ο Νότης Μηταράκης νομίζει ότι είναι πολιτικά ορθός επειδή δεν χαρακτηρίζει τους Αφγανούς «παράνομους» ή «λαθραίους», αλλά οι χιλιάδες άνθρωποι που προσπαθούν αυτές τις μέρες να φύγουν από το Αφγανιστάν δεν είναι μετανάστες και δεν θα μπορούσε παρά να είναι παράτυποι. Παρεμπιπτόντως, την ίδια ορολογία με τον υπουργό χρησιμοποιούν και οι Ταλιμπάν, προειδοποιώντας όσους δεν έχουν χαρτιά να απομακρυνθούν από το αεροδρόμιο της Καμπούλ.

Θα μπορούσε επίσης ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να αφήσει για λίγο στην άκρη αυτό το κλισέ για την Ελλάδα που δεν θα γίνει ξέφραγο αμπέλι; Μπορεί να ακούγεται λιγότερο ποιητικό, αλλά θα ήταν αρκετή η δήλωση ότι η Ελλάδα δεν αντέχει άλλους πρόσφυγες.

Η Ινας, ο Σαλάχ και ο Αϊμάν ξεκίνησαν τελικά για το αεροδρόμιο, αλλά όταν είδαν τους Ταλιμπάν να χτυπούν με τα ραβδιά τους τον κόσμο γύρισαν πίσω. Δεν θα μας ζητήσουν να τους φιλοξενήσουμε. Μπορούν τουλάχιστον να ζητήσουν λίγο σεβασμό;