Αντέχει η ελληνική κοινωνία;

Οι πυρκαγιές του καλοκαιριού προστέθηκαν αναπόφευκτα στις πολλαπλές κρίσεις, τις οποίες βιώνουμε όλοι εδώ και δύο χρόνια. Σε καμία φαντασία δεν χωρούσε η σκέψη πριν από λίγα χρόνια, ότι σε ένα κοντινό μέλλον θα βιώναμε τον τωρινό συγχρονισμό κρίσεων. Τέτοιου μεγέθους και τέτοιας απειλής. Ο κυβερνητικός χρόνος της Νέας Δημοκρατίας μετράει από το 2019 συνεχώς κρίσεις προς αντιμετώπιση. Η κοινωνία βιώνει γεγονότα που την ξεπερνούν. Το 2020 ξημέρωσε μια νέα ζωή για όλους.

Εύλογα διατυπώνεται το ερώτημα: «Αντέχει η ελληνική κοινωνία;». Με δεδομένη μάλιστα τη δοκιμασία της ελληνικής κοινωνίας και στο οικονομικό επίπεδο, εδώ και περισσότερα από δέκα χρόνια, το ερώτημα είναι υπαρκτό.

Η απάντηση σήμερα θα δοθεί μέσα από το αποτέλεσμα που η κυβέρνηση θα κομίσει στον συλλογικό μας βίο. Η ελληνική κοινωνία θα αντέξει λόγω των καλών λύσεων.

Το καλοκαίρι του 2018, η συλλογική μας μνήμη θα τραυματιζόταν βίαια από το Μάτι. Θα έλεγε κανείς ότι εκείνη τη στιγμή, η κοινωνία είδε με τα μάτια της το χαμηλότερο σημείο, στο οποίο μια ανεπαρκής πολιτική μπορεί να οδηγήσει μια κοινωνία. Εκείνη τη στιγμή το συμβόλαιο εμπιστοσύνης με την τότε κυβέρνηση διαλυόταν.

Σήμερα, έχουμε να κάνουμε με ένα συμβόλαιο εμπιστοσύνης της ελληνικής κοινωνίας με τη Νέα Δημοκρατία. Συμβόλαιο που εξαρχής βασίστηκε στην αμοιβαία έκφραση της ανάγκης για λύσεις.

Η προσπάθεια δεν είναι εύκολη, ειδικότερα σε ένα κράτος με χρονίζουσες ανεπάρκειες. Ακόμη και όταν οι προθέσεις είναι αγαστές, έχεις ταυτόχρονα να πείσεις το κράτος να λειτουργήσει προς το συμφέρον του συνόλου. Εκεί δοκιμάζεται ακόμη και το πιο λαμπρό πολιτικό όραμα.

Ναι, η κοινωνία δοκιμάζεται. Συνεπώς, θα μπορούσες να υποθέσεις ότι τα αποθέματα ενδεχομένως και να μην είναι πολλά. Ομως αυτό, το οποίο θα σώσει την κατάσταση είναι οι καλές λύσεις. Η προσήλωση και η προσπάθεια της πολιτικής από τη μια πλευρά, ο ρεαλισμός και η πειθάρχηση της κοινωνίας από την άλλη.

Ελλείψει της εμπιστοσύνης της κοινωνίας προς μια αναγκαία μεταρρύθμιση παλαιότερα, μια κυβέρνηση από το παρελθόν υπεξέφευγε αυτής και είχαμε τελικά μια συμμαχία μέτριων ή κακών αποτελεσμάτων, για την κοινωνία και για την οικονομία.

Ομως το σήμερα σηματοδοτεί μια εποχή, στην οποία ο κίνδυνος, σε όλα τα επίπεδα είναι ορατός και μπορεί να αποδειχθεί και μοιραίος. Εκεί λοιπόν, σε αυτή την προσπάθεια, η κυβέρνηση πρέπει να φέρει το αποτέλεσμα και η κοινωνία αυτό το αποτέλεσμα να αναμένει. Η Πολιτική σήμερα τρέχει και η Κοινωνία σύμφωνα με όλες τις μετρήσεις συνεχίζει να τοποθετεί στην πλειοψηφία της ένα θετικό πρόσημο στην πολιτική αυτή. Υπάρχει δηλαδή ένα μομέντουμ, ικανό να στηριχθεί περαιτέρω και να φύγουμε εμπρός.

Χρειάζεται να τηρηθούν όλες οι αναγκαίες προϋποθέσεις.

Χρειάζεται η καταγραφή των εμποδίων – ακόμη και η ρητή αναφορά τους, καθώς και η αντιμετώπισή τους. Χρειάζεται η αλήθεια και η ανασυγκρότηση. Χρειάζεται η βαθιά κατανόηση του σκεπτικού μιας κοινωνίας, την ώρα που εκείνη δοκιμάζεται. Η κοινωνία που διαχρονικά αντιδρά οφείλει να σταματήσει να διαβλέπει στην αντίδραση, την ουσία της ζωής της και η αντιπολίτευση τελικά να δαμάσει τη ροπή προς τη δικαιολόγηση της αντισυστημικής στάσης, χάριν ενός καιροσκοπισμού, μοιραίου για το σήμερα.

Ηρθε τελικά η στιγμή που ενισχύοντας το πολιτικό κεφάλαιο, θα πετύχεις να θωρακίσεις και το κοινωνικό κεφάλαιο. Δεν είναι τυχαία η στιγμή.