Φόβοι

Η ταχύτητα με την οποία παραδόθηκε το Αφγανιστάν στους Ταλιμπάν αιφνιδίασε ακόμη και τους καλύτερα ενημερωμένους αναλυτές. Ηττημένη και εξευτελισμένη, η Δύση διακατέχεται τώρα από δύο μεγάλους φόβους.

Ο πρώτος έχει να κάνει με την επιστροφή της τρομοκρατίας. Η επέμβαση στο Αφγανιστάν, το 2001, έγινε μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους. Και ο στόχος της ήταν να πάψει η χώρα αυτή να αποτελεί επιχειρησιακό κόμβο της διεθνούς ισλαμιστικής τρομοκρατίας. Ο στόχος αυτός απέτυχε: οι Ταλιμπάν πολεμούν, και νικούν, έχοντας στο πλευρό τους μαχητές της Αλ Κάιντα και του Ισλαμικού Κράτους. Αν οι Αμερικανοί ζητούν τώρα εν χορώ τον επαναπατρισμό των στρατιωτών τους, δεν είναι βέβαιο ότι θα διατηρήσουν την ίδια στάση ύστερα από μια νέα τρομοκρατική επίθεση.

Ο δεύτερος φόβος, που αφορά κυρίως την Ευρώπη, σχετίζεται με την επανάληψη ενός προσφυγικού κύματος ανάλογου με εκείνο του 2015. Οι Ταλιμπάν δεν κρύβουν την απέχθειά τους για τον «δυτικό τρόπο ζωής», τον οποίο ταυτίζουν με πράγματα όπως η εκπαίδευση, η μουσική ή η ισότητα των δύο φύλων, ενώ είναι βέβαιο ότι θα προβούν και σε αντίποινα για όσους συνεργάστηκαν με τον «κατακτητή». Η Δύση δεν θα είναι εύκολο λοιπόν να στέλνει πίσω όσους θα προσπαθούν να διαφύγουν από αυτόν τον Μεσαίωνα. Και η Ελλάδα θα κληθεί και πάλι να πληρώσει το τίμημα.

Πρέπει λοιπόν να αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους. Ο στρουθοκαμηλισμός δεν ήταν ποτέ καλός σύμβουλος.