Η μεγάλη επιστροφή του Ολαφ Σολτς

Λιγότερες από 50 ημέρες έμειναν ως τις εκλογές της 26ης Σεπτεμβρίου στη Γερμανία. Τις πιο κρίσιμες εδώ και δύο σχεδόν δεκαετίες, μιας και θα ανοίξουν τη μετα-Μέρκελ εποχή, μέσα σε ένα σκηνικό πολιτικής αβεβαιότητας και κοινοβουλευτικού κατακερματισμού, όπως τουλάχιστον δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Δύο είναι τα ερωτήματα που φαίνεται να κυριαρχούν αυτή τη στιγμή στη μεγαλύτερη χώρα της Ευρώπης: Αφενός, ποια θα είναι τα τρία κόμματα θα σχηματίσουν τον επόμενο κυβερνητικό συνασπισμό – με δύο πολύ δύσκολα θα προκύψει πλειοψηφία – και, αφετέρου, ποιος ή ποια θα διαδεχθεί την Ανγκελα Μέρκελ στην καγκελαρία.

Ειδικά όσον αφορά στο δεύτερο, τρία είναι τα πρόσωπα που ξεχωρίζουν ως φαβορί: Ο Αρμιν Λάσετ της Χριστιανικής Ενωσης (CDU-CSU), η Αναλένα Μπέρμποκ των Πρασίνων και ο Ολαφ Σολτς εκ μέρους των Σοσιαλδημοκρατών. Μάλιστα, εάν οι Γερμανοί καλούνταν να εκλέξουν απευθείας τον καγκελάριό τους, τότε ο Σολτς θα είχε σαφέστατο προβάδισμα – έστω κι αν το SPD παραμένει τρίτο στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων.

«Κατηφόρα» για Λάσετ και Μπέρμποκ

Πράγματι, όλες ανεξαρτήτως οι δημοσκοπήσεις φέρνουν τον 63χρονο πολιτικό να συγκεντρώνει με διαφορά το υψηλότερο ποσοστό σε σύγκριση με τους άλλους δύο, ξεπερνώντας το 35%. Αντιθέτως, τόσο ο Λάσετ όσο και η Μπέρμποκ διολισθαίνουν διαρκώς. Αμφότεροι επειδή φαντάζουν πολύ «λίγοι» – και ο πρώτος, επιπλέον, εξαιτίας της γκάφας που διέπραξε όταν… έσκασε στα γέλια μπροστά στον φακό κατά την επίσκεψή του στις πλημμυρόπληκτες περιοχές.

Η αλήθεια είναι ότι οι δημοσκοπικές επιδόσεις του Σολτς προκαλούν εντύπωση, αν όχι έκπληξη. Αλλωστε, η θέση του υπουργού Οικονομικών δεν είναι από τις πλέον δημοφιλείς σε μία κυβέρνηση, έστω κι αν μιλάμε για μια πλούσια χώρα με γεμάτα ταμεία, όπως η Γερμανία. Πολύ δε περισσότερο όταν επί μία τετραετία, όντας και αντικαγκελάριος, λειτουργούσε στη σκιά της Μέρκελ, η οποία και είχε τον τελευταίο και αποφασιστικό λόγο σε όλες τις σημαντικές αποφάσεις.

Παράλληλα, είναι γεγονός ότι ο Σολτς δεν υπήρξε ποτέ από τα πλέον δημοφιλή στελέχη του κόμματός του. «Ηταν μια φορά ένα SPD για το οποίο δεν ήταν ο πολιτικός της καρδιάς του. Ηταν μια φορά ένα SPD που δεν ήθελε τον Σολτς για αρχηγό του. Ηταν μια φορά ένα SPD που είχε τιμωρήσει επανειλημμένως τον Σολτς με πολύ άσχημα αποτελέσματα στις εσωκομματικές εκλογές για τη θέση του αναπληρωτή προέδρου. Πριν από τέσσερα χρόνια, για παράδειγμα, μετά την αντιπαράθεση με τον Μάρτιν Σουλτς, ο Σολτς προσγειώθηκε στο 59%, ένα αποτέλεσμα εξοντωτικό», έγραφε πρόσφατα η εφημερίδα «Tagesschau».

Από παρίας,
πρωταγωνιστής

Ολα αυτά, όμως, δείχνουν να έχουν αλλάξει. Ο Σολτς όχι απλώς είναι πλέον αποδεκτός από τους ομοϊδεάτες του, αλλά το πρόσωπό του κυριαρχεί στην προεκλογική εκστρατεία – περισσότερο από τις πολιτικές θέσεις του κόμματος. Ο πρώην δήμαρχος του Αμβούργου (μια περίοδος για την οποία υπάρχουν αρκετά «σκοτεινά σημεία»…) φαίνεται δε να αντιπροσωπεύει και τη μεγάλη – αν και ακόμη κρυφή – ελπίδα του SPD για την καγκελαρία. Κάτι που, αναμφίβολα, δεν τολμούσαν ούτε καν να σκεφτούν τα στελέχη και οι οπαδοί του ιστορικού κόμματος πριν από μερικές εβδομάδες, καθώς θεωρούνταν βέβαιο ότι η δεύτερη θέση είναι χαμένη και προετοιμάζονταν να δώσουν μάχη για να διατηρήσουν την τρίτη.

«Εχουμε τον ισχυρότερο υποψήφιο από τους τρεις», διαβεβαίωσε πριν από μερικές ημέρες ο γενικός γραμματέας του κόμματος, Λαρς Κλίνγκμπαϊλ. Είναι φανερό, ωστόσο, ότι αυτό δεν αρκεί. Πολύ απλά διότι, όσο δημοφιλής και εάν είναι ο Σολτς, δεν έχει ουσιαστικά ελπίδα να διεκδικήσει την καγκελαρία εάν το SPD βρεθεί πίσω από τους Πράσινους, με τους οποίους δίνει σήμερα τη σημαντικότερη μάχη.

Ωστόσο, οι ισορροπίες είναι λεπτές. Διότι ναι μεν Σολτς και SPD θα επιδιώξουν να πάρουν έστω και μία ψήφο παραπάνω από τους Πράσινους, όμως δεν θέλουν αυτοί να αποδυναμωθούν σημαντικά, καθώς σε αυτή την περίπτωση δεν θα έχουν εταίρο για να τους στηρίξει με επαρκείς έδρες, επιτρέποντάς τους στη συνέχεια να απευθυνθούν είτε προς τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες (το πιθανότερο) είτε προς την Αριστερά.

Σε κάθε περίπτωση, ακόμη κι αν ο Σολτς τα καταφέρει, θα το οφείλει πρωτίστως όχι στη δική του πολιτική «γοητεία» (εκτός των άλλων, είναι ακόμη νωπές οι αποκαλύψεις από το μεγάλο σκάνδαλο της Wirecard…), ούτε βεβαίως στις ελκυστικές θέσεις του SPD το οποίο ποτέ δεν βρήκε από την κρίση ταυτότητας στην οποία έχει βυθιστεί. Αιτία θα είναι, κυρίως, η αδυναμία των υπόλοιπων διεκδικητών της καγκελαρίας να πείσουν ότι μπορούν να αντικαταστήσουν επάξια ή, έστω, επαρκώς τη Μέρκελ.

Είναι, περίπου, όπως το λέει ο λαός: «Στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος»…