Ορμπαν και Fox News

Δεν υπάρχουν πολλά να δει κανείς στον Τάκερ Κάρλσον. Πρέπει να του δίνεται σημασία μόνο όταν περιγράφει το πώς «η ελίτ έχει στραφεί κατά του ίδιου της του λαού». Ο Κάρλσον είναι η αξιόπιστη φωνή της κυρίαρχης δύναμης στη Δεξιά, η οποία θα καταστρέψει τη δημοκρατία στο όνομα «του λαού».

Την περασμένη εβδομάδα, το Fox News του Κάρλσον μετέδωσε ένα σόου θαυμασμού για την Ουγγαρία του Βίκτορ Ορμπαν, έστω κι αν υπάρχει κάθε λόγος να πιστεύουμε ότι ο Ορμπαν θα δημιουργήσει την πρώτη δεξιά δικτατορία της Ευρώπης μετά την πτώση του Φράνκο στην Ισπανία, το 1975.

Το Fox News έφτιαξε το κοινό του και ο Ορμπαν την ισχύ του καλλιεργώντας παρανοϊκούς φόβους για έναν εχθρό τόσο επικίνδυνο, που να δικαιολογεί τη χρήση κάθε είδους τακτικής προκειμένου να ηττηθεί.

Συνήθως, είναι η παγκόσμια φιλελεύθερη ελίτ αυτή που στρέφεται εναντίον του λαού της επιτρέποντας τη μαζική μετανάστευση.

Ο Ορμπαν έχει προσθέσει μια φασιστική διάσταση στη μεγάλη θεωρία συνωμοσίας, κατηγορώντας τον γνωστό εβραίο χρηματιστή Τζορτζ Σόρος ότι συνωμοτεί προκειμένου να πλημμυρίσει τη χριστιανική Ουγγαρία με μουσουλμάνους.

Στην περίπτωση δε που δεν είναι οι μετανάστες, τότε είναι οι γκέι τους οποίους ταυτίζει με τους παιδόφιλους, ενώ εάν δεν είναι ούτε αυτοί, τότε είναι η ΕΕ. Το όνομα του εχθρού είναι περιστασιακό. Η ουσία της σύγχρονης ακροδεξιάς πολιτικής είναι πως πρέπει να υπάρχει ένας εχθρός.

Επί μακρόν, άνθρωποι που θα έπρεπε να γνωρίζουν καλύτερα από όλους, αξιολογούσαν με τον τρόπο τους τα αυταρχικά καθεστώτα και περιέγραφαν την Ουγγαρία, την Τουρκία και τη Ρωσία του Βλαντίμιρ Πούτιν, μέχρι τη στιγμή που αυτό έγινε πολύ ενοχλητικό, ως «μη φιλελεύθερες δημοκρατίες».

Μπορώ να κατανοήσω γιατί η ιδέα αυτή εμφανίστηκε θεωρητικά. Με βάση τα υπερ-προοδευτικά κριτήρια, όλες οι δημοκρατίες, της δικής μας συμπεριλαμβανομένης, ακολουθούν μη φιλελεύθερες πολιτικές αναφορικά με το έγκλημα και τη μετανάστευση.

Δεν υπάρχει αναγκαστική σύγκρουση ανάμεσα στο έλλειμμα φιλελευθερισμού και τη δημοκρατία. Αντιθέτως, οι παραδοσιακές συντηρητικές πολιτικές είναι συχνά αυτό το οποίο ζητά η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος.

Ομως, οι πολιτικές της αντιφιλελεύθερης παράνοιας δεν μπορεί ποτέ να συγκρίνονται με τη δημοκρατία. Η παράνοια μετατρέπει τους αντιπάλους σε προδότες, εμπλεκόμενους σε μια διαβολική συνωμοσία κατά «του λαού».

Ο μόνος δε τρόπος να αντιμετωπίσεις τους προδότες είναι να τους συντρίψεις – και εάν η συντριβή τους συνοδεύεται με την αποδόμηση της δημοκρατίας και τη διαιώνιση της ισχύος των κυβερνώντων ελίτ, τότε αυτό είναι ένα αντίτιμο που οι ελίτ δέχονται πρόθυμα να πληρώσουν οι άλλοι.