Επαγγελματισμός

Ισως η πιο εξωφρενική «κριτική» που γίνεται αυτές τις μέρες στην κυβέρνηση για τη διαχείριση των πυρκαγιών αφορά τις εκκενώσεις των απειλούμενων οικισμών. Και γίνεται από δημοσιογράφους, όχι από πολιτικούς. Εκ δεξιών, μ’ εκείνο τον αδιανόητο τίτλο «Εκκενώσεις ο Κυριάκος». Και εξ αριστερών, μ’ εκείνη την προκλητική φράση ότι «να φύγουμε από τα σπίτια μας ξέρουμε κι εμείς, δεν χρειάζεται κράτος».

Θλιβερή, πολύ περισσότερο από χυδαία, είναι αυτού του είδους η αντιπολίτευση. Πρώτον, επειδή υποτιμά, απαξιώνει και ειρωνεύεται την ανθρώπινη ζωή. Δεύτερον, επειδή προσπαθεί να ξορκίσει τη σύγκριση με το Μάτι. Το σύνδρομο αυτό καταδιώκει τόσο την κυβέρνηση όσο και την αντιπολίτευση. Την πρώτη, επειδή γνωρίζει πόσο μεγάλο ρόλο έπαιξε η διαχείριση εκείνης της πολύνεκρης τραγωδίας στην εκλογική της νίκη. Τη δεύτερη, επειδή θέλει να αποδείξει ότι οι ευθύνες που της καταλογίστηκαν τότε ήταν σε μεγάλο βαθμό άδικες.

Ο,τι και να λένε οι ακραίοι, βέβαια, το 112 αποδείχθηκε σωτήριο. Αν υπήρχε στο Μάτι, ίσως η εξέλιξη εκείνης της καταστροφής να ήταν διαφορετική. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι χρησιμοποιήθηκε σε υπερβολικό βαθμό τις τελευταίες μέρες. Ενδεχομένως. Καλύτερα όμως να γίνει μια περιττή εκκένωση από το να χαθεί μια ανθρώπινη ζωή που θα μπορούσε να έχει σωθεί.

Αλλά και αυτές οι εκκενώσεις χρειάζονταν ικανούς ανθρώπους στο τιμόνι για να γίνουν ψύχραιμα, οργανωμένα και αποτελεσματικά. Υπάρχουν μαρτυρίες ότι ένας τέτοιος άνθρωπος είναι ο λιμενάρχης Αιδηψού. Εν μέσω των τρομακτικών σκηνών που έζησε και εξακολουθεί να ζει τις τελευταίες μέρες η βόρεια Εύβοια, ο πλωτάρχης Σωτήρης Δανίκας έδειξε σαν έτοιμος από καιρό. Ηταν όσο αποτελεσματικός έπρεπε στον συντονισμό και όσο λιτός έπρεπε στην επικοινωνία. Αντί να μιλήσει για Ολοκαυτώματα, εξέφρασε τον σεβασμό του προς τους ηλικιωμένους που επέβαιναν στα φέρι μποτ για να γλιτώσουν. «Μόνο που σε κοιτάζουν», είπε, «το βλέμμα τους και μόνο αρκεί για να καταλάβεις τον θρήνο και το βάσανο που έχουν στην ψυχή τους».

Τέτοιας πάστας επαγγελματίες θέτουν τον πήχη – όχι η τραγουδίστρια που βρίζει, η δικηγόρος που κάνει βουντού ή ο μετεωρολόγος που γκρινιάζει για τη άδειά του. Με άλλα λόγια, η αμετροέπεια, η τοξικότητα ή η ανοησία δεν μπορεί να δικαιολογήσουν την αδιαφορία ή την αλαζονεία. Οι πυρόπληκτοι, οι άνθρωποι που έχασαν τα σπίτια τους, τα ζώα τους ή τις περιουσίες τους, περιμένουν άμεση και ουσιαστική στήριξη από την πολιτεία, όχι εξαγγελίες, υποσχέσεις και δημιουργίες ταμείων που χάνονται στον χρόνο. Και αυτό ισχύει κατ’ εξοχήν για όσους κατοικούν εκτός Αθηνών και θεωρούν, δικαίως ή αδίκως, ότι μπήκαν σε δεύτερη μοίρα στις προσπάθειες κατάσβεσης των φωτιών.

Κάθε κυβέρνηση, ύστερα από μια τέτοια τραγωδία, διακηρύσσει «Ποτέ ξανά!». Στην ιστορία θα μείνει εκείνη που θα αποδείξει ότι το εννοεί.