«Δεν αφήνουμε τα σπίτια μας. Θα σώσουμε ό,τι μπορούμε. Θα παλέψουμε»

Πευκί. Κυριακή ώρα 20:35. Οι φλόγες παλεύουν να κυριαρχήσουν και στην παραλία. Και οι άνθρωποι δίνουν μάχη να τις σταματήσουν. Ακριβώς από πάνω ο οικισμός του Αρτεμισίου. Η φωτιά είναι ήδη ορατή πάνω από το βουνό. Η Εύβοια συνεχίζει να καίγεται και μαζί και οι ελπίδες των ανθρώπων που ζουν εδώ. «Μας έχουν εγκαταλείψει» φωνάζουν. «Είμαστε μόνοι μας. Αβοήθητοι». Τα βάζουν και με τους δημοσιογράφους, «γιατί δεν λέτε αυτά που βλέπετε; Μας άφησαν να καούμε». Η οργή και η απελπισία δημιουργούν μία εκρηκτική κατάσταση.

Εφτασα στο Πευκί το βράδυ του Σαββάτου. Στο τηλέφωνο η Χριστίνα ούρλιαζε από το μεσημέρι «πάρε τον αδερφό μου κι ελάτε να πάρετε τα παιδιά μου». Μπήκαμε στο χωριό και αν κάποιος δεν ήξερε τι συμβαίνει θα μπορούσε να υποθέσει ότι ο συνωστισμός στις ταβέρνες και την παραλία είναι λόγω αυγουστιάτικων διακοπών. Οι άνθρωποι δεν κοιτάνε στη θάλασσα. Κοιτάνε στο δάσος. Κοιτάνε το βουνό που έχει βάψει κόκκινο τον ουρανό. Το θέαμα είναι απόκοσμο. Και παρά τον κόσμο υπάρχει και μία παράξενη «σιωπή». Οι μόνες λέξεις που ακούς είναι «γιατί;», «και τώρα τι θα κάνουμε;». Τα μηνύματα εκκένωσης για τις Γούβες και χωριά πάνω από το Πευκί αρχίζουν να χτυπάνε στα κινητά το βράδυ του Σαββάτου προς Κυριακή. «Εκκενώστε προς Πευκί». Βρέχει στάχτη. Από το βράδυ κάποιοι μιλάνε για «χαμένη υπόθεση». Αν συνεχίσει να καίει λένε, η φωτιά θα σβήσει στη θάλασσα. Ξημερώνει Κυριακή. Τα κινητά χτυπάνε ξανά. «Εκκενώστε το Πευκί». Στον δρόμο συναντάω τον δήμαρχο, Γιάννη Κοτζιά. «Θα μου πεις τι γίνεται;» ρωτάω. «Τι να σου πω. Το στοίχημα είναι το Πευκί. Και οι εκκενώσεις γίνονται με φειδώ. Θα το παλέψουμε μέχρι τέλους» η απάντησή του. Και είναι παρών. Ο πρώτος στόχος της εκκένωσης ήταν να φύγουν οι ηλικιωμένοι, οι παραθεριστές, οι πυρόπληκτοι που είχαν μεταφερθεί εδώ και «όποιος δεν αντέχει». Οι υπόλοιποι, όσοι έχουν να προσφέρουν, μένουν εδώ. Παρόντες. Τρακτέρ και αλυσοπρίονα δουλεύουν ασταμάτητα στο όριο του χωριού, στο Αρτεμίσιο. Να πέσουν μερικά δέντρα. Να μειωθεί η καύσιμη ύλη. Να σωθεί το χωριό. Δέντρα 15 μέτρα σωριάζονται και οι φλόγες φαίνονται πάνω από το Αρτεμίσιο. Ο αέρας θα κρίνει πολλά.  Ρεύμα και νερό έχουν κοπεί σε Πευκί και Αρτεμίσιο.

«Θεία γινόμαστε πρόσφυγες στο σπίτι μας», μου λέει ο ανιψιός μου, που από την Παρασκευή προσπαθεί με τους άλλους να ανοίξει αντιπυρικές ζώνες. Ανθρωποι που πάντα έδιναν κουράγιο σε όλους και στις πιο δύσκολες στιγμές, τώρα λυγίζουν. Τα χέρια μαύρα από τον καπνό και τη στάχτη. Τα μάτια τρέχουν και η ανάσα χάνεται. Ο λυγμός για όσα χάνονται πνίγεται για να σηκώσουν πάλι το αλυσοπρίονο στα χέρια. «Δεν αφήνουμε τα σπίτια μας. Θα σώσουμε ό,τι μπορούμε. Θα παλέψουμε». Και παλεύουν. Με ό,τι μέσα έχουν. Οπως μπορούν. Και ο ένας πλένει το πρόσωπο του άλλου…

Το Πευκί προς το παρόν εκτός κινδυνου. Και αυτή η νύχτα κρίσιμη.