Μέτρα για {LF}την ενίσχυση {LF}του ανταγωνισμού

Ο αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν εξέδωσε πρόσφατα εκτελεστικό διάταγμα καλώντας τις ρυθμιστικές αρχές να αυξήσουν τον ανταγωνισμό στη ναυτιλία και τους σιδηροδρόμους, μεταξύ άλλων, επειδή το υψηλό και αυξανόμενο κόστος μεταφοράς και οι καθυστερήσεις στην παράδοση αποτελούν επιβράδυνση της οικονομικής δραστηριότητας εμποδίζοντας τις επιχειρήσεις. Αλλά οι ρυθμιστικές παρεμβάσεις δεν θα βελτιώσουν αυτό το πρόβλημα. Η απορρύθμιση θα το λύσει. Για περισσότερο από έναν αιώνα, οι θαλάσσιες μεταφορές των ΗΠΑ ρυθμίζονται βάσει του νόμου περί εμπορικής ναυτιλίας του 1920 («Νόμος του Τζόουνς» – Jones Act) και ειδικού νόμου του 1906, αμφότεροι οι οποίοι περιορίζουν σε μεγάλο βαθμό τον ανταγωνισμό και αυξάνουν το κόστος. Ο νόμος Jones απαιτεί όλες οι ναυτιλιακές μεταφορές μεταξύ των εσωτερικών λιμένων να πραγματοποιούνται σε πλοία αμερικανικής κατασκευής (κατασκευασμένα με την πλειονότητα αμερικανικών εξαρτημάτων), αμερικανικής ιδιοκτησίας, αμερικανικής διαχείρισης και επανδρωμένα από πλήρωμα τουλάχιστον 75% αμερικανικό.

Το παράδοξο αυτού του κανόνα προστατευτισμού είναι ότι έχει οδηγήσει σε συνεχή μείωση της ναυπηγικής βιομηχανίας των ΗΠΑ, αύξηση των χερσαίων μεταφορών, περιττή συμφόρηση των αυτοκινητοδρόμων, μεγαλύτερη περιβαλλοντική ζημιά και μικρότερο στόλο που απασχολεί πολύ λιγότερους ανθρώπους από ό,τι κάποτε.

Ο νόμος Jones δεν έχει εξυπηρετήσει κανέναν από τους σκοπούς που επικαλούνται οι υπερασπιστές του. Ηταν επιζήμιος για τους εργαζόμενους, το περιβάλλον και τη συνολική οικονομία, ενώ ωφέλησε μόνο μια πολύ μικρή ομάδα ανθρώπων. Ευτυχώς, ο νόμος θα μπορούσε εύκολα να καταργηθεί σταδιακά με την πάροδο του χρόνου, με αντισταθμίσεις για οποιαδήποτε μείωση των μισθών στους ναυτικούς που ήδη απασχολούνται στον κλάδο. Κατά τη διάρκεια της περιόδου σταδιακής εξάλειψης, οι εξαιρέσεις θα μπορούσαν να επιτρέψουν τη ναυτιλία στη Χαβάη, το Πουέρτο Ρίκο και την Αλάσκα. Οι εξαιρέσεις θα μπορούσαν επίσης να χορηγηθούν σε περιπτώσεις όπου δεν είναι διαθέσιμες οι ναυτιλιακές αποστολές που πληρούν τις προϋποθέσεις του Jones ή όταν το κόστος ή οι καθυστερήσεις στη χρήση του είναι αδικαιολόγητα επαχθές. Δεν είναι όλες οι ρυθμίσεις κακές και δεν είναι όλες οι ρυθμίσεις καλές. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία σχετικά με τον τρόπο κατηγοριοποίησης του νόμου Jones Act. Εάν η κυβέρνηση Μπάιντεν θέλει να ασχοληθεί σοβαρά με την προώθηση του ανταγωνισμού και της οικονομικής ανάπτυξης, θα πρέπει να εξετάσει κανονισμούς που κάνουν πολύ περισσότερο κακό παρά καλό.

Η Αν Κρούγκερ είναι πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας και πρώην αναπληρώτρια διευθύνουσα σύμβουλος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Είναι καθηγήτρια Διεθνούς Οικονομικής Επιστήμης στη Σχολή Διεθνών Σπουδών του Πανεπιστημίου Johns Hopkins και συνεργάτης στο Κέντρο Διεθνούς Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ.