«Πρίγκιπας» και το 2021

Πώς είναι δυνατόν μια σειρά τραγουδιών που γράφτηκαν πριν από 12 χρόνια να ακούγονται σήμερα τόσο φρέσκα; Πώς είναι δυνατόν ένας καλλιτέχνης πέντε χρόνια μετά τον αδόκητο θάνατό του, ο Πρίγκιπας, να είναι και πάλι μαζί μας μέσω του νέου του άλμπουμ «Welcome 2 America» που περιέχει 12 ακυκλοφόρητα τραγούδια του;

Ο αστικός μύθος θέλει τον Pince να έχει στο μουσικό χρονοντούλαπο της ιστορίας του περί τα 8.000 ακυκλοφόρητα τραγούδια του. Αυτά βρίσκονται συγκεντρωμένα στο Paisley Park, το οποίο δημιουργήθηκε από τον ίδιο το 1987. Δεν ήταν μόνο ένα στούντιο ηχογραφήσεων, αλλά και ο χώρος όπου ζούσε (μετά τον θάνατό του έγινε μουσείο). Εκεί λοιπόν ηχογραφούσε συνεχώς μέχρι να πεθάνει, ώστε πλέον να μπορεί να κυκλοφορεί κάθε χρόνο ένα άλμπουμ του για τα επόμενα εκατό. Μετά τον θάνατό του, οι κληρονόμοι του παραβίασαν την κλειδαριά και όλο το υλικό ψηφιοποιείται. Από αυτό το υλικό προέκυψε «Welcome 2 America», το οποίο κυκλοφόρησε στις 30 Ιουλίου. Το άλμπουμ είχε προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει το 2011, αλλά τελικά έγινε μια παγκόσμια περιοδεία του Πρίγκιπα με τον ίδιο τίτλο.

Το σημαντικό δεν είναι ότι επιλέχθηκαν κάποια κομμάτια, έστω και καλά, για να κυκλοφορήσει ένα LP-φόρος τιμής στον εκλιπόντα δημιουργό. Εδώ έχουμε να κάνουμε με – ίσως – από τις καλύτερες εργασίες του Prince. Εδώ δεν υπάρχουν όρια. Τζαζ, φανκ, σόουλ, ντανς, ποπ, ροκ κ.ο.κ. Ο Prince ήταν από τις συγκλονιστικότερες μορφές των τελευταίων πενήντα ετών στη μουσική, πέρα και έξω από ταμπέλες και κατηγοριοποιήσεις.

Στην ανακοίνωση του ιδρύματος που διαχειρίζεται την κληρονομιά του, σημείωσε πως το νέο άλμπουμ αποτελεί μια καταγραφή των ανησυχιών, των ελπίδων και των οραμάτων του Prince για μια μεταβαλλόμενη κοινωνία, προμηνύοντας μια εποχή «πολιτικού διχασμού, παραπληροφόρησης και μιας μάχης για τη φυλετική δικαιοσύνη». Τα κομμάτια αναφέρονται στην επιφανειακή φύση των social media, της reality TV και του μονοπωλίου στη μουσική βιομηχανία, καταλήγοντας στο συμπέρασμα πως «η Αμερική είναι η γη των ελεύθερων και το σπίτι των σκλάβων». Μάλιστα, στην ανακοίνωση συμπεριλήφθηκε και μια φράση του ίδιου του Prince για το άλμπουμ: «Ο κόσμος είναι γεμάτος παρανοήσεις. Το όραμα του George Orwell για το μέλλον είναι εδώ. Πρέπει να παραμείνουμε σταθεροί στην πίστη στις δύσκολες εποχές που βρίσκονται μπροστά μας».

Το άλμπουμ «ανακαλύφθηκε» πέρυσι, την περίοδο της δολοφονίας του George Floyd και των διαδηλώσεων του κινήματος Black Lives Matters και κατά… πριγκιπική σύμπτωση τα τραγούδια του άλμπουμ ενσκήπτουν στον ρατσισμό («Running Game / Son of a Slave Master»), στις θρησκευτικές διαιρέσεις («Same page, different book») και στην υπέρβαση της τεχνολογίας (το τραγούδι του τίτλου). Από την άλλη υπάρχουν κομμάτια όπως είναι το «Hot Summer» το οποίο βρήκε τη θέση που του αξίζει στα charts, όπως και το «Born 2 Die».

Η ΑΛΛΑΓΗ. Σε αφιέρωμα στο αμερικανικό μουσικό περιοδικό «Rolling Stone», προκύπτει μέσα από μαρτυρίες συναδέλφων του ότι ο Prince ότι τα τελευταία χρόνια της ζωής του δεν ήταν ο ίδιος. Είχε αλλάξει. Δεν ήταν ο σταρ που είχε έναν στρατό παρατρεχάμενων δίπλα του, χωρίς οι μουσικοί που ήταν μαζί του να γνωρίζουν τι ακριβώς έκαναν στο Paisley Park στο Chanhassen της Μινεσότα. Οπως σημειώνει ο Μόρις Χέιζ (συμπαραγωγός του «Welcome 2 America» και στα πλήκτρα την περίοδο 1992-2012), «υπήρχε μια εποχή που και τρύπα αν έβλεπες στο παντελόνι του, δεν μπορούσες να το πεις απευθείας στον ίδιο. Θα το έλεγες στον βοηθό του. Το Paisley Park έμοιαζε σαν το “Star Trek”. Υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που περπατούσαν γύρω από το κτίριο, αλλά δεν ήξερες τι έκαναν. Προς το τέλος της ζωής του όμως όλα αυτά είχαν αλλάξει. Ο Prince έγινε πολύ πιο ανθρώπινος. Η στρατιά των παρατρεχάμενων εξαφανίστηκε. Φαίνεται ότι είχε ξεπεράσει το σταριλίκι. Ηταν τεράστια η διαφορά του από την εποχή που τον γνώρισα. Για παράδειγμα, μετά το τέλος της δουλειάς, όλοι οι συνεργάτες, μουσικοί, παραγωγοί, ηχολήπτες κ.ο.κ. καθόμασταν όλοι μαζί και τρώγαμε. Αυτό νωρίτερα δεν μπορούσαμε να το φανταστούμε».

Κατά μια έννοια το Paisley Park ήταν το καταφύγιό του. Ή μάλλον ο χώρος όπου ένιωθε απόλυτη ελευθερία. Αυτό που δεν σταμάτησε ποτέ να κάνει ήταν να πειραματίζεται με τη μουσική και να αναζητεί νέους δρόμους. Οπως όταν είχε πάρει τον μπασίστα του Ταλ Γουίκενφελντ (την περίοδο 2009-2010) βόλτα με τη λιμουζίνα του παίζοντάς του μουσική, ζητώντας τη γνώμη του και αν μπορεί να την προχωρήσει παραπέρα. Στο «Welcome 2 America», πέρα από τη μουσική του ιδιοφυΐα, κατέθεσε και το προσωπικό του όραμα για την κοινωνία.

Στις 21 Απριλίου 2016, όταν ανακοινώθηκε ο θάνατος (σύμφωνα με το πόρισμα του ιατροδικαστή, είχε πεθάνει από υπερδοσολογία της φαιντανύλης) του 57χρονου καλλιτέχνη, ήταν σαν να σταμάτησε ο χρόνος. Ο (τότε) πρόεδρος Ομπάμα τον θρήνησε και η Γερουσία των ΗΠΑ σε ψήφισμά της τον επαίνεσε για τα επιτεύγματά του «ως καινοτόμο μουσικό κι συνθέτη αλλά και ως σημαντική πολιτιστική προσωπικότητα». Το Facebook είχε 61 εκατομμύρια αλληλεπιδράσεις που σχετίζονταν με τον Prince. Η Nielsen Music ανέφερε ότι οι πωλήσεις του υλικού του αυξήθηκαν κατά 42.000%. Ο κατάλογος άλμπουμ του καλλιτέχνη πούλησε 4,41 εκατομμύρια αντίτυπα και σινγκλ από τις 21 έως τις 28 Απριλίου, με πέντε άλμπουμ ταυτόχρονα στην πρώτη δεκάδα του Billboard 200.