Το νόημα της ζωής

Τελικός του μήκους. Παρουσίαση αθλητών. Μιλτιάδης Τεντόγλου. Σκάει μύτη με βήμα αργό. Μεγάλα μαύρα γυαλιά ηλίου, λες και βγήκε από μπουζούκια. Γονατίζει και ακουμπάει τη γροθιά στο έδαφος. Το τσίμπησε από έναν ράπερ, αλλά είναι και μια στάση χαρακτηριστική του Σούπερμαν. Μετά χειροκροτάει χαλαρά και λίγο παιχνιδιάρικα. Κάθεται σε μια γωνιά και παρακολουθεί το αγώνισμα. Δεν βγάζει τα γυαλιά. Αν ήταν στην Ελλάδα, μπορεί κάποιος να του έφερνε φραπέ. Κερδίζει με το τελευταίο άλμα. Και παραμένει τόσο cool που τρυπάει τον καύσωνα. Στις πρώτες δηλώσεις του είπε ότι, εντάξει, δεν μιλάμε και για μεγάλο άλμα. Και ρώτησε τι ώρα είναι η απονομή. Μετά είπε ότι δεν άξιζε το μετάλλιο καθώς ο αντίπαλός του ήταν καλύτερος και βρέθηκε σε κακή μέρα. Δεν νομίζω να έχει υπάρξει χρυσός ολυμπιονίκης με αντίστοιχη δήλωση στο παρελθόν. Στην απονομή το άτομο εμφανίστηκε με ροζ μάσκα. Ανέβηκε στο βάθρο και σήκωσε τα χέρια σε ένα χαλαρό χαιρετισμό. Μέχρι και που σκεφτόσουν ότι βαριέται.

Υπέροχος. Ηθελες να τον πάρεις αγκαλιά και να μην τον αφήσεις. Ενα παιδί που λες ότι κάνει τα πάντα για να τρολάρει κώδικες, πλαίσια και τρόπαια. Που καταφέρνει να δείχνει τόσο… αδιάφορος, ώστε ξεχνάς τη δουλειά και τον πόνο του. Συνηθίζουμε να λέμε ότι οι αθλητές λειτουργούν ως πρότυπα. Αν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε το μήνυμα του Τεντόγλου μας λέει ότι και ένας κανονικός άνθρωπος μπορεί να φτάσει ως εκεί. Ενας άνθρωπος που παραμένει ο εαυτός του, απολαμβάνει αυτό που κάνει και αναγνωρίζει ότι ο κόσμος ούτε τελειώνει ούτε αρχίζει μέσα σε ένα σκάμμα ή πάνω σε ένα βάθρο. Ο Τεντόγλου είναι σαν να σου λέει ότι δεν αγωνίζεται για το χρυσάφι, αλλά για την προσωπική του ευχαρίστηση. Δεν σου δείχνει τα υψηλά ιδανικά, αλλά κάτι πιο σημαντικό: το νόημα της ζωής. Βέβαια ο χαλαρός του τρόπος σε ξεγελάει. Νομίζεις ότι είναι αραχτός και ψύχραιμος, αλλά στην πραγματικότητα έχει τη στάση του Αδάμ στην Καπέλα Σιστίνα όταν παίρνει το άγγιγμα.

Δάφνες και πριμ

Οι βρετανοί ολυμπιονίκες δεν παίρνουν ούτε στερλίνα ως πριμ για τις επιτυχίες τους. Αρκεί, λένε, η χαρά του αθλητισμού. Επειδή όμως τα πρόσωπά τους θα αποτυπωθούν σε γραμματόσημα, η αμοιβή τους από τα Βασιλικά Ταχυδρομεία ανέρχεται σε 12.750 στερλίνες. Τα υπόλοιπα ας τα βρουν με τους χορηγούς τους. Από την άλλη, οι Αμερικανοί πληρώνονται 37.500 δολάρια για το χρυσό, αλλά αυτό το ποσό υπόκειται σε φορολογία, όπως και το ίδιο το μετάλλιο ως πολύτιμο αντικείμενο. Οι δικοί μας κάποτε γίνονταν ευκατάστατοι λοχαγοί με άδειες ΠΡΟ-ΠΟ. Τώρα η αμοιβή τους υπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του υπουργείου Οικονομικών. Για τα υπόλοιπα υπάρχουν οι χορηγοί. Και έτσι πρέπει να είναι. Ολα τα άλλα που ακούγονται είναι λαϊκισμοί ανατολικογερμανικού τύπου. Ας μην τα ξαναβρούμε μπροστά μας.

Το ρεύμα του καύσωνα

Το να θεωρείς αυτονόητο ότι το σύστημα ηλεκτροδότησης θα αντέξει στον καύσωνα χωρίς περιορισμούς στην κατανάλωση ενέργειας αντιστοιχεί με την αντίληψη που απαιτεί να υπάρχει μια κλίνη ΜΕΘ διαθέσιμη για όλους και σβήσιμο της πανδημίας χωρίς καθολικό εμβολιασμό. Κοινώς ότι υπάρχει ένα κράτος πατερούλης που εξασφαλίζει τα πάντα χωρίς καμία ατομική μέριμνα ή ευθύνη. Σαν να λες ότι μπορείς να πετάς τα σκουπίδια σου όπου γουστάρεις, αλλά το επόμενο πρωί θα πρέπει να βρίσκεις τους δρόμους καθαρούς. Ομως δεν ισχύει και το αντίθετο. Δεν μπορείς, ως κράτος, να επικαλείσαι τον καύσωνα αν το σύστημά σου καταρρεύσει. Κατά τα λοιπά, καλό κουράγιο γιατί καμιά φορά σκέφτομαι ότι δεν είναι ο καύσωνας που έρχεται από την Αφρική, αλλά εμείς που κατηφορίζουμε προς τα εκεί.