Το αντίο των θρύλων

Δάκρυα πολλά κυλούν γύρω από την πορτοκαλί μπάλα του μπάσκετ! Σαν κι αυτά που αυλάκωσαν χθες τα πρόσωπα του Λουίς Σκόλα και των αδελφών Γκασόλ, του Πάου και του Μαρκ. Το έχει η μοίρα του αθλήματος στο φινάλε των Ολυμπιακών Αγώνων και εκεί κοντά στα 40 (!) χρόνια τους, να αποχωρούν σπουδαίοι παίκτες. Το είδαμε και μετά τους Αγώνες του ’96 στην Ατλάντα όταν γράφτηκαν οι τίτλοι του τέλους για τον Παναγιώτη Γιαννάκη και τον Οσκάρ Σμιντ.

Χθες, όμως, το μάτι έπεσε κυρίως στον Σκόλα. Σαφώς και ο Πάου Γκασόλ ήταν μεγάλη κλάση και ο Μαρκ ξεπέρασε παικτικά τον εαυτό του, αλλά για τον Λουίς πώς να ειπωθεί… Ηταν περισσότερο οικείος στα μέρη μας. Στα δικά μου μάτια, ένας ξεχωριστός μαχητής, ένας γνήσιος εκπρόσωπος της σχολής που εκπροσωπεί η Αργεντινή. Τα δίνει όλα και δεν τα παρατά ποτέ! Μέχρι το φινάλε. Ο Σκόλα κατέκτησε αμέτρητους τίτλους στην καριέρα του, έχει ως παράσημο πως αγάπησε λίγες ομάδες. Δεν ήταν ένας γυρολόγος, τουλάχιστον στα καλύτερα αθλητικά του χρόνια. Στην Ευρώπη, για παράδειγμα, ποιος άλλος μπορούσε να ταυτιστεί τόσο πολύ με την Ταού Κεράμικα; Από το ’98 έως το 2007 ο Σκόλα ήταν εκεί, ηγείτο της ομάδας και πανηγύρισε τρόπαια, πρωταθλήματα και Κύπελλα, στην Ισπανία. Μακρυμάλλης τότε, με τη γνωστή κορδέλα στο μαλλί. Αργότερα μετακόμισε στο ΝΒΑ και άφησε και εκεί καλές εντυπώσεις γιατί δεν ήταν απλά περαστικός. Πώς θα μπορούσε να συμβεί αυτό όταν αγωνίστηκε στις ΗΠΑ κοντά μια δεκαετία; Εκεί που έκανε, ωστόσο, θραύση ο φόργουορντ ήταν με τη φανέλα της Εθνικής Αργεντινής. Μεγαλύτερη χαρά για τον παίκτη; Οταν πανηγύρισε στην Αθήνα το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο (2004). Μια υπέροχη Εθνική Αργεντινής που έκανε τους πάντες να συγκινηθούν με την αφοσίωση των παικτών στην ομάδα αλλά και να χειροκροτήσουν το ταλέντο όλων. Ποιον να πρωτοθυμηθεί κάποιος; Τους και… Πράσινους Σάντσες, Σκονοκίνι; Τον με πέρασμα από τον Ολυμπιακό, Ομπέρτο; Τον καταπληκτικό Τζινόμπιλι; Τους Ντελφίνο, Νοτσιόνι, Βολκοβίτσκι; Αλλά ανεξάρτητα με το γεγονός ότι δεν ήταν ίδιας αξίας με τον Τζινόμπιλι, για παράδειγμα, ο Λουίς Σκόλα έμοιαζε πάντα με τον καλό καπετάνιο της Αλμπισελέστε. Ο παίκτης που έτρωγε το ξύλο στη ρακέτα, δεν δίσταζε να τα βάλει με τους δυνατούς αντιπάλους, που δοκίμαζε τρίποντα και σουτ από κοντά. Τα έκανε όλα. Αντεξε για χρόνια. Ακόμη και μετά την αποχώρηση αυτής της φουρνιάς, ο Σκόλα συνέχισε να τιμά τη φανέλα, βρίσκοντας κάπου κάπου παίκτες εξαιρετικούς όπως τώρα τον Καμπάτσο. Εφτασε στα 41. Χθες, έκλαψε το άθλημα με την αποχώρησή του. Στο Τόκιο οι θεατές του ματς της Αργεντινής με την Αυστραλία τον χειροκρότησαν για λίγα λεπτά. Οπως όλοι αποθεώνουν τον Λουίς Σκόλα για όσα πολλά έδωσε στο μπάσκετ, κυρίως δε για την αθλητική του νοοτροπία και συμπεριφορά.