Υπέρ του υποχρεωτικού εμβολιασμού λόγος

Η υποχρεωτικότητα ή μη του εμβολιασμού κατά του κορωνοϊού και οι ενδεχόμενες και διαφόρου είδους κυρώσεις εις βάρος των, ηθελημένα, ανεμβολίαστων, τροφοδοτούν μια διαρκή συζήτηση για τα δικαιώματα των πολιτών και τα όριά τους σε μια δημοκρατικά οργανωμένη κοινωνία. Εχουν διατυπωθεί ήδη διάφορες απόψεις που εγκαλούν την καταναγκαστική επιβολή του εμβολιασμού σε όσους τον αρνούνται ως αντισυνταγματική και προτείνουν ως λύση την πειθώ. Αλλες απόψεις θεωρούν τη χρήση κάποιων προνομίων από τους εμβολιασμένους, όπως την ελευθερία των μετακινήσεων ή την ελευθερία εισόδου σε διάφορους χώρους και τις αντίστοιχες απαγορεύσεις στους ανεμβολίαστους, ως έναν νέο διαχωρισμό, ο οποίος, μάλιστα, προστίθεται στις υπάρχουσες μέχρι τώρα διακρίσεις, ταξικές και οικονομικές, αλλά και φύλου, φυλής, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού. Υπάρχουν δε και πιο ακραίες απόψεις που βλέπουν στους νέους αυτούς «διαχωρισμούς» την οικοδόμηση ενός νοτιοαφρικανικού τύπου apartheid.

Οι απόψεις αυτές είναι μια ακόμα εκδήλωση της σύγχρονης μεταμοντέρνας δημοκρατίας. Οι κοινωνίες σήμερα δεν οργανώνονται με βάση την ισορροπία δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των μελών τους, αλλά κατακερματισμένες και ρευστές πλέον, υφίστανται ως πεδίο όπου διάφορες πολιτισμικές, κυρίως, κατηγορίες πολιτών, φορείς πραγματικών ή κατασκευασμένων, αλλά και νέων μεταϋλιστικών δικαιωμάτων, διεκδικούν με πάθος την ικανοποίησή τους. Τα νέα αυτά δικαιώματα είναι, μάλιστα, πολύ πέρα απ’ όσα ορίζει το Σύνταγμα στο σχετικό του κεφάλαιο στα άρθρα 4 έως 25. Αρωγούς στην προσπάθειά τους αυτή βρίσκουν στους χώρους τόσο των υπερφιλελεύθερων αντιλήψεων όσο και στη σύγχρονη ριζοσπαστική Αριστερά, η οποία αποκομμένη από τις λαϊκές τάξεις και τις υπαρκτές ανάγκες τους, συγκροτείται πλέον με βάση τον λόγο και την πρακτική υπέρ των πάσης φύσεως δικαιωμάτων. Συχνά δε τα όρια των διεκδικούμενων δικαιωμάτων είναι πλέον δυσδιάκριτα. Μια ολότελα στρεβλή περίπτωση επίκλησης δικαιωμάτων είναι αυτή των αντιεμβολιαστών, που, λόγω της εργασίας τους, έρχονται σε επαφή με μεγάλες μερίδες του πληθυσμού. Τέτοιοι είναι, για παράδειγμα, οι εκπαιδευτικοί και κυρίως οι κάθε είδους και βαθμίδας υγειονομικοί υπάλληλοι, οι μη εμβολιασμένοι, από τους οποίους, μετατρέπουν τα νοσοκομεία και τα σχολεία από τόπους περίθαλψης και γνώσης αντίστοιχα, σε εστίες υπερμετάδοσης του ιού. Η ξεκάθαρη επιβολή όμως του υποχρεωτικού εμβολιασμού στις κατηγορίες αυτές προσκρούει σε έναν περίεργο πολιτικό και συνταγματικό φόβο. Προφανώς και οι υπάλληλοι αυτοί έχουν δικαίωμα να μην εμβολιαστούν. Η περιβόητη όμως αυτοδιάθεση του σώματος και η άρνηση ιατρικών πράξεων σ’ αυτό δεν αφορά μόνο τον φορέα του, στην προκείμενη περίπτωση, διότι παράγει άμεσα και μεταβιβαστικά αποτελέσματα στην υγεία και τη ζωή των άλλων πολιτών.

Οπότε είναι περισσότερο από προφανές ότι, με βάση την αξία που έχει στο δυτικό δικαιικό σύστημα και στη συλλογική κοινωνική ηθική και συνείδηση η υγεία και η ζωή των ανθρώπων, το δικαίωμα του μη εμβολιασμού κάμπτεται. Υποχρέωση του κράτους λοιπόν είναι να επιβάλει τον εμβολιασμό στους υπαλλήλους που έρχονται σε επαφή με τον πληθυσμό, με κάθε μέσο και με τις δέουσες κυρώσεις ακόμα. Είναι δε εντυπωσιακή η ατολμία της κυβέρνησης απέναντι σ’ αυτήν την ανορθολογική και βλακώδη συμπεριφορά, όπως και η πονηρά συγκαταβατική και πολλά υποδηλούσα σιωπή της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και όμως οι αυτοαποκαλούμενοι φιλελεύθεροι, αλλά και οι αριστεροί, θα έπρεπε να πρωτοστατούν στην υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού έστω και με κυρωτικό καταναγκασμό. Υποτίθεται ότι ο γιακωβινισμός είναι μέρος της ιστορικής παράδοσης ακόμα και των εγχώριων βαλκανομπαρόκ εκδοχών του φιλελευθερισμού και της Αριστεράς.

Ο Κώστας Καρακώτιας είναι νομικός – κριτικός βιβλίου