Η επένδυση στον ανορθολογισμό

Ας μην κάνουμε το λάθος να συνωμοσιολογούμε κι εμείς, όπως όλοι αυτοί οι αρνητές της «ύπαρξης του ιού» που βλέπουν στα εμβόλια τα τσιπάκια του Μπιλ Γκέιτς, που έχει ασχοληθεί προσωπικά μαζί τους: δεν υπάρχει κανένα σκοτεινό σχέδιο και κανένας κεντρικός υπόγειος σχεδιασμός των πρόσφατων διαδηλώσεων των αντιεμβολιαστών στην Πλατεία Συντάγματος (κι όχι μόνο). H σωστή χρήση των social media επιτρέπει να διοργανωθούν εύκολα τέτοιες αυθόρμητες εκδηλώσεις, όχι γιατί δίνει τη δυνατότητα σε μεμονωμένους ανθρώπους με ίδια μυαλά να συνευρεθούν, αλλά γιατί επιτρέπει σε οργανωμένα γκρουπ να επικοινωνήσουν.

Το Facebook επιτρέπει την επικοινωνιακή οργάνωση των πάντων. Κοσμοκαλόγεροι και παλαιοημερολογίτες έχουν τις δικές τους σελίδες, όπως και οι ακροδεξιοί που ονειρεύονται την ανατροπή της δημοκρατίας, οι εθνικιστές που βλέπουν επίθεση στη χώρα κάθε δίμηνο, οι λάτρεις του ΟΧΙ σε οτιδήποτε, οι αντιεξουσιαστές που πολεμούν την παγκόσμια τάξη πραγμάτων κ.λπ. Ολοι αυτοί είναι εύκολο να ανταλλάξουν όρκους πίστης για ένα μεγάλο αγώνα και να παραμερίσουν τις διαφορές τους για να βρεθούν στο Σύνταγμα. Κανείς δεν τους χρηματοδοτεί ή τους οργανώνει με χρήματα κ.λπ. – τουλάχιστον εξ όσων γνωρίζω. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν χτίζονται και πολιτικές καριέρες πάνω στην τρέλα όλων τους.

Η ίδια η ιστορία των Αγανακτισμένων υπήρξε ένα successes story πολλών και διάφορων που βρήκαν στις πλατείες κοινό και ψηφοφόρους. Ολος αυτός ο κόσμος που κατά καιρούς αγανακτεί, βροντοφωνάζει «όχι» γιατί πιστεύει ότι έτσι χτυπά το σύστημα και είναι έτοιμος να βγει και να διαδηλώσει υπέρ του μακαρίτη Χριστόδουλου και κατά του Μπιλ Γκέιτς, έχει ένα πρόβλημα εκπροσώπησης: ψάχνει ανθρώπους που μπορεί να βγουν στα ΜΜΕ να μιλήσουν με ευφράδεια προτάσσοντας κάποιο πανεπιστημιακό τίτλου. Κακά τα ψέματα: είναι άλλο να μιλά για την ανάγκη εξόδου της χώρας από το ευρώ ο κυρ Αλέκος από το Παγκράτι που χρωστά στις Τράπεζες και πιστεύει πως η κατάρρευσή τους θα τον γλιτώσει από τα δάνειά του κι άλλο ο Βαρουφάκης, ο πανεπιστημιακός και διακεκριμένος οικονομολόγος ή ο Λαπαβίτσας σε απευθείας σύνδεση από το Λονδίνο. Ο κυρ Αλέκος θα γράψει κάτι στο Facebook ή θα κατεβεί με τον γιο του στο Σύνταγμα. Αλλά τον υποστηρικτή της θέσης του τον έχει μεγάλη ανάγκη και για να του δώσει τη βεβαιότητα ότι ο παραλογισμός του είναι εφαρμόσιμος ως λύση. Ενίοτε και για να τον χρησιμοποιήσει ως άλλοθι μιλώντας στις δύσπιστες παρέες του.

Τίποτα δεν μπορεί να τσιμεντώσει περισσότερο μια σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα σε ένα πολίτη και ένα wanna be πολιτικό εκφραστή των θέσεών του από τον ίδιο τον παραλογισμό. Συνήθως για ένα απλό λόγο: γιατί το παράλογο παραμένει συνήθως ανεφάρμοστο και το ανεφάρμοστο δεν φθείρεται – είναι πάντα μια μαγική λύση.

Πολιτικές καριέρες χτίζονται και τώρα στις τάξεις των κινημάτων των αντιεμβολιαστών. Δεν υπάρχουν τώρα οικονομολόγοι, όπως κάποτε, έτοιμοι να δώσουν επιχειρήματα σε όσους γεμίζουν τις πιάτσες, αλλά υπάρχουν άλλοι πολλοί: γιατροί που ψάχνουν την προσοχή που δεν τους χάρισε ποτέ η επιστημονική κοινότητα, δημοσιογράφοι «που τα λένε έξω από τα δόντια, αντίθετα με τους άλλους τους προσκυνημένους», μαχητές που στο όνομα της πατρίδας είναι έτοιμοι να τα βάλουν με τις ελίτ (ακόμα κι αν δεν ξέρουν τι ακριβώς είναι αυτές). Εσχάτως πήραν τις ντουντούκες του αγώνα και καλλιτέχνες που εκ φύσεως διψούσαν μέχρι χθες για δημοσιότητα. Κι από αύριο για ψήφους.

Και σήμερα γίνεται από πολλούς μια επένδυση στον ανορθολογισμό: στην πρόσφατη ιστορία του τόπου αυτό απέδωσε. Ευτυχώς και σε αυτή την περίπτωση οι προηγούμενες αποδόσεις δεν εξασφαλίζουν τις μελλοντικές. Αλλά στο περίφημο μέτωπο της λογικής υπάρχει πάλι δουλειά πολλή. Και το κακό είναι ότι διακρίνω μια κούραση. Γιατί η βλακεία είναι αήττητη. Και κάθε λογικός το ξέρει…