Οχι πια Μπάιλς, μόνο Σιμόν

Τι να σκέφτηκε άραγε η Σιμόν λίγο προτού πάρει την απόφαση; Φοβήθηκε να κοιτάξει στα μάτια τις συναθλήτριές της; Σκέφτηκε τους προπονητές της, που πόνταραν πάνω της για τα χρυσά; Τους φαν της στις ΗΠΑ, που περίμεναν πώς και πώς για να δουν την Μπάιλς να περιστρέφεται εντυπωσιακά στον αέρα και να πανηγυρίσουν; Επειδή έκλεισε την πόρτα στους Αγώνες, πολλοί είπαν πως η Σιμόν Μπάιλς κατέστρεψε την καριέρα της. Ισως για κάποια δευτερόλεπτα, τόσα μέχρι να καταλαγιάσει ο πρώτος πανικός, να το πίστεψε και η ίδια. Η απόφαση όμως δεν ήταν της Μπάιλς, της καλύτερης αθλήτριας ενόργανης που πέρασε ποτέ από τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ηταν της Σιμόν, που αποφάσισε πως για να μπορεί να παλέψει για τους άλλους, πρέπει πρώτα να μάθει να παλεύει για εκείνη.

Πριν από δύο χρόνια, στην προ πανδημίας εποχή, η Μπάιλς απαντούσε σε ερωτήσεις του κοινού, για ένα βιντεάκι στον λογαριασμό του περιοδικού Glamour – στόχος της να καταρρίψει τους μύθους που κυκλοφορούν για τους αθλητές της ενόργανης. «Εχουν καταθλιπτικές τάσεις λόγω της πίεσης που τους ασκείται» έγραφε κάποιος χρήστης στο Τουίτερ. «Ως παιδί δεν είχα ποτέ κατάθλιψη», έλεγε αναστενάζοντας η Σιμόν. «Μεγαλώνοντας, υπάρχουν μέρες άδειας που πρέπει να παίρνεις για να φροντίζεις την ψυχική υγεία σου, whatever. Εχω πάρει δύο στο σύνολο». Πλέον μιλούσε η Μπάιλς.

Αυτή η μεγάλη αθλήτρια ύψους μόλις 1,42, ένιωσε τόση πίεση για να πετύχει τον στόχο της που βρέθηκε να στριφογυρίζει στον αέρα χωρίς να ξέρει πού ακριβώς βρίσκεται. Και αντί να σφίξει τα δόντια, γιατί οι Ολυμπιακοί δεν είναι απλοί αγώνες ή γιατί η ομάδα των ΗΠΑ βασιζόταν πάνω της για να κερδίσει την ομάδα της Ρωσίας, συνειδητοποίησε ότι δεν χρωστάει απολύτως τίποτα σε κανέναν, παρά μόνο στο σώμα και το μυαλό της που την έφτασαν ως εκεί. Στο τέλος, δεν κέρδισε ούτε ένα μετάλλιο, όμως λίγη σημασία έχει. Η Σιμόν είναι μια από εμάς – και μέχρι να ξαναγίνει Μπάιλς, η καριέρα της θα είναι εκεί και θα την περιμένει.