Ο προγονόπληκτος ΣΥΡΙΖΑ

Είδα στα κοινωνικά δίκτυα αναρτήσεις συμμετασχόντων στη διαδήλωση της προηγούμενης εβδομάδας, για να μην αποσπαστούν οι αρχαιότητες που βρέθηκαν στην εκσκαφή του σταθμού Βενιζέλου του μετρό Θεσσαλονίκης, και απόρησα: πολιτικοποιημένα πρόσωπα οι περισσότεροι, γνωστά από παλαιότερες εποχές για τις ορθολογικές προσεγγίσεις τους, σήμερα έχουν υιοθετήσει τη συγκίνηση ως προσέγγιση στα πράγματα. Είναι, λοιπόν, βαθύτατα συγκινημένες και συγκινημένοι όσες και όσοι συμμετείχαν στη διαδήλωση που, αν και λίγοι, βρέθηκαν στην πρωτοπορία για να διασώσουν, όπως λένε, τη μνήμη και την ταυτότητα της πόλης τους.

Αχ, η δημοκρατία της συγκίνησης (που την έχει περιγράψει πολύ πετυχημένα σε ένα παλαιό βιβλίο του ο καθηγητής Ανδρέας Πανταζόπουλος, με θέμα τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό). Παραμερίζει τη λογική και στη θέση της εγκαθιστά συμβολισμούς – και δάκρυα. Κάπως έτσι, οι άνθρωποι που είχαν ενθουσιαστεί στα εγκαίνια των μουσαμάδων των εισιτηρίων του μετρό Θεσσαλονίκης από τον Αλέξη Τσίπρα και τη «βόλτα» του στα ακίνητα βαγόνια που είχαν μεταφερθεί στον χώρο της Εκθεσης, σήμερα δακρύζουν για ένα από τα παρελθόντα της πόλης – το οποίο, μάλιστα, όταν ολοκληρωθεί το έργο και  παραδοθεί σε χρήση, θα αναδειχθεί (όπως αναδείχτηκαν όψεις του αρχαιολογικού παρελθόντος της Αθήνας στα αντίστοιχα έργα του αθηναϊκού μετρό, σε σταθμούς του οποίου πολλά από τα ευρήματα ενσωματώθηκαν, προσβάσιμα στα εκατομμύρια των επιβατών κάθε χρόνο).

Η ουσία είναι ότι η πόλη, που πολλές δεκαετίες λανσάρεται αποκλειστικά μέσω του βυζαντινού παρελθόντος της, έπρεπε να βρει μια σύγχρονη λύση για ένα σύγχρονο πρόβλημα: το κυκλοφοριακό της. Είχαν προταθεί πολλές λύσεις, επελέγη μια που μάλιστα είναι ακριβή, ένα δίκτυο μετρό. Η εκσκαφή για τις αναγκαίες υπόγειες στοές ήταν βέβαιο ότι θα προσέκρουε στην ανακάλυψη αρχαίων, για τα οποία το κράτος πρέπει πάντα να αποφασίζει, ανάλογα με τη σπουδαιότητά τους στην τεκμηρίωση του παρελθόντος και στις σύγχρονες ανάγκες της πόλης. Στην προκειμένη περίπτωση, τα διλήμματα (αν λάβουμε υπόψη τις γνωμοδοτήσεις των ειδικών, μεταξύ των οποίων ο ομότιμος καθηγητής στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΑΠΘ, Μιχάλης Τιβέριος, ο οποίος υπήρξε σύμβουλος της Αττικό Μετρό) ήταν εύκολα, η πρόοδος της αρχαιολογίας τα έκανε ευκολότερα: «Εχω υποστηρίξει την προσωρινή απομάκρυνση των αρχαιοτήτων αυτών, για να καταστεί δυνατή η κατασκευή του σταθμού, και την εν συνεχεία επανατοποθέτησή τους σε ποσοστό περίπου 80%-85%», έλεγε στα «ΝΕΑ» ο καθηγητής Τιβέριος (20/8/2019) – και η θέση του έχει υιοθετηθεί από το ΚΑΣ.

Τέθηκε δηλαδή το εξής δίλημμα: θέλουμε μια διαδρομή που να εξυπηρετεί τις σημερινές μετακινήσεις ή μια σπονδή στην ακινησία, στο τεκμήριο της κίνησης σε ένα (ασφαλώς ένδοξο) παρελθόν; Το κράτος απάντησε με έμφαση στο μέλλον και όχι στο παρελθόν. Γενικώς το κράτος, όχι η κυβέρνηση της ΝΔ. Στην πρόσφατη συνάντηση Τσίπρα με την υπουργό Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, στην Ακρόπολη, όταν εκείνος της ζήτησε να προστατεύσει «τα γλυπτά» (μετά διόρθωσε: «τα αρχαία»), εκείνη του απάντησε ότι η δική του κυβέρνηση είχε επιλέξει την απόσπαση αρχαιοτήτων, της ίδιας Μέσης Οδού, στον διπλανό σταθμό της Αγίας Σοφίας. «Η ίδια Μέση Οδός αποσπάστηκε το 2017 και το 2018, η ίδια σημαντική Μέση Οδός», είπε η Μενδώνη στον Τσίπρα (21/5/2021).

Για να αποδειχτεί ότι όταν η Αριστερά (όπως έκανε και στο Ελληνικό) υιοθετεί την προγονόπληκτη ρητορική της συγκίνησης συμπεριφέρεται όπως συμπεριφέρονται γενικώς οι κάθε λογής προγονόπληκτοι: σαν Δεξιά.