Προαιρετική υποχρεωτικότητα

Μετά το 1981, το ΠΑΣΟΚ έφερε στη δημόσια ζωή μια υπέροχη αύρα, χάρη στην οποία ένα σύστημα εξουσίας στο όνομα των λαϊκών συμφερόντων μπορούσε να εξουδετερώσει τη διαμαρτυρία αφήνοντάς της χώρο να εκφραστεί. Φτιάχτηκε, δηλαδή, μια νέα εξουσία για τους διαμαρτυρόμενους.

Την πρακτική αυτή του ΠΑΣΟΚ, την είχε υιοθετήσει και η δημοσιογραφία ΠΑΣΟΚ. Θυμάμαι πάντα τον αστεϊσμό του παλαιού μας αρχισυντάκτη στα «ΝΕΑ», Στέφανου Τζανάκη. «Πώς να το γράψω αυτό, από ποια πλευρά να το πιάσω;». «Μη στενοχωριέσαι παιδί μου. Κάνε το όπως το ΠΑΣΟΚ, γράψε κάτι ΠΑΣΟΚ». «Δηλαδή;». «Τι δηλαδή; Δικαιώματα στους μετανάστες, ασφαλείς πόλεις». Οσο πιο διευρυμένη δηλαδή η συνθηματολογία, πάντα με μια χροιά διαμαρτυρίας, τόσο το καλύτερο – και τόσο πιο ευχαριστημένοι είναι πολίτες διαφορετικών αντιλήψεων για τα πράγματα.

Το ΠΑΣΟΚ εκείνο, του πελατειακού κράτους και της χρεοκοπίας, είναι προφανώς κάτι που πλέον, υπό το βάρος των εξελίξεων, το θυμόμαστε περισσότερο χλευαστικά – και αστεία. Ολοι; Οχι όσοι προσπαθούν να το μιμηθούν – όχι τη μεταρρυθμιστική πτυχή του, την προσφορά του στον τόπο και τη δημοκρατία, αλλά όσοι προσπαθούν να μιμηθούν την εύνοια στους ημέτερους και τις πελατειακές δομές που εξέθρεψε κάτω από την επαναστατική του ρητορική.

Ο ΣΥΡΙΖΑ συγκαταλέγεται σε αυτή την κατηγορία. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, υπό τη σκέπη του οποίου συντηρήθηκε αυτό το ιδεολογικό-εξουσιαστικό μόρφωμα, ήταν από την αρχή ό,τι ο Αλέξης Τσίπρας επιδίωξε να αντιγράψει στις νέες συνθήκες. Στην αρχή, μορφολογικά: προσπαθούσε να μιμηθεί τον τόνο της φωνής του Ανδρέα, τον τόνο της ρητορικής του. Στη συνέχεια, διαχειριζόμενη τη χώρα στις χειρότερες στιγμές της κρίσης της, η συριζανελίτικη εξουσιαστική ομάδα αντέγραψε απολύτως αυτή τη διευρυμένη πασοκική αντίληψη περί διαμαρτυρίας: σημασία είχε να φαίνονται ότι διαμαρτύρονται, αυτό από μόνο τους θα τους έκανε αριστερούς.

Κατέρρευσαν, αλλά το ιδίωμα που με τόση προσήλωση στο πρωτότυπο αντέγραψαν εξακολουθεί να οδηγεί τα βήματά τους. Με αποτέλεσμα τη σημερινή δικολαβίστικη στάση απέναντι στους αντιεμβολιαστές. Απαραίτητα τα εμβόλια, όλοι πρέπει να τα κάνουμε, αλλά όχι και να υποχρεωθούν οι ψεκασμένοι στην υποχρεωτικότητα; Οχι στον αυταρχισμό της υποχρεωτικότητας, επανάσταση λαέ.

Στην πορεία του προς το απόλυτο λούμπεν της πιο εξωφρενικής διαμαρτυρίας, δηλαδή, ο ΣΥΡΙΖΑ κλείνει το μάτι στους κάθε λογής ψεκασμένους ψευτοαντιστασιακούς, που εργάζονται σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Απελπισμένοι.