Απάνθρωποι ανθρωπιστές

Ο 30χρονος δολοφόνος έδειρε αλύπητα την 26χρονη Γαρυφαλλιά και την έσερνε στα βράχια μέχρι να φτάσουν προς τη θάλασσα, όπου την πέταξε, ενώ ήταν ακόμα ζωντανή, με αποτέλεσμα το κορίτσι να πεθάνει από πνιγμό λέει το πόρισμα κόλαφος του ιατροδικαστή. Οι περιγραφές εξοργίζουν και σοκάρουν. Η βιαιότητα στον τρόπο της δολοφονίας είναι τόσο ασύλληπτου μεγέθους που είναι αδύνατον και για τον πιο ψύχραιμο να τη «μεταβολίσει». Ενα νέο κορίτσι, ένα παιδί αφοσιωμένο στην επιστήμη του πήγε για πρώτη φορά στη ζωή της μόνη διακοπές και κάποιος τη δολοφόνησε τόσο απάνθρωπα επειδή «χάλασε η φάση», όπως ομολόγησε με κτηνώδη κυνισμό. Κι όμως, κάποιοι που εκφωνούν πύρινους λόγους για «γυναικοκτονίες», αυτή τη φορά προέτρεπαν στα social media «καθίστε να δούμε πώς ακριβώς συνέβη» όταν γράφτηκε ότι ο δολοφόνος ανήκει στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Ηταν οι ίδιοι λογαριασμοί που καλούσαν την κυβέρνηση να δώσει στη δημοσιότητα τα στοιχεία του αστυνομικού που χτύπησε πολίτη στη Νέα Σμύρνη ώστε «να πάμε να τον γδάρουμε».

Διότι για κάποιους ακόμα και η μεγαλύτερη φρικαλεότητα, όπως η άγρια δολοφονία της 26χρονης φαρμακοποιού, μπορεί να έχει κομματικό πρόσημο και ιδεολογικές αποχρώσεις. Το πολυσυζητημένο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, η για πολλούς, δηλαδή, μεταβιβασθείσα κληρονομικώ δικαίω ηθική της υπεροχή υπαγορεύει τον διαχωρισμό των εγκλημάτων όταν ο θύτης ανήκει στον χώρο. Με τον ίδιο τρόπο που κάποιοι προσέδιδαν ηθικούς προσδιορισμούς στη βία, χωρίζοντάς την στα χρόνια των μνημονίων σε κακή και καλή ή δικαιολογημένη οργή. Ετσι εάν ο δολοφόνος ανήκει σε συλλογικότητες «ε δεν μπορεί κάτι θα του έκανε και εκείνη».

Οι αντιδράσεις ήταν παρόμοιες με εκείνες στην περίπτωση του #metoo. «Ο διορισμένος από τον κυβέρνηση και τον Κυριάκο Μητσοτάκη», Δημήτρης Λιγνάδης αποτέλεσε σύμβολο του αντικυβερνητικού αγώνα. Οι μπροστάρηδες όμως δεν έδειξαν ίχνος ευαισθησίας για καταγγελίες σεξουαλικής παρενόχλησης εναντίον του Παύλου Χαϊκάλη, ο οποίος είχε διοριστεί υφυπουργός Εργασίας από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ενώ αδιαφόρησαν παγερά για τις κατηγορίες εναντίον του Πέτρου Φιλιππίδη, αφού δεν έχει δηλώσει κομματική ταυτότητα. Βασικά το αίτημα ήταν να παραιτηθεί η Μενδώνη και όταν αυτό δεν συνέβη, κάπως ξεχάστηκαν όλα και τα στόματα έκλεισαν ξανά. Μία μεθοδευμένη απόπειρα αποκόμισης πολιτικού κεφαλαίου από τον ανθρώπινο πόνο και ιδεολογικές προσεγγίσεις απέναντι ακόμα και σε κτηνωδίες.

Τα κατά Λίντον Τζόνσον «δικά μας καθάρματα» επανέρχονται ως λογική στην Ελλάδα του 2021 ακόμα και όταν πρόκειται για στυγερά εγκλήματα. Ο διαχωρισμός εμφανίζεται και στα θύματα σεξισμού, καθώς στην περίπτωση της συζύγου του Πρωθυπουργού Μαρέβας Γκραμπόφσκι οι επιθέσεις αντιμετωπίζονται ως κάτι αδιάφορο, αν όχι με ενθουσιασμό, από άτομα, που θίχτηκαν οι φεμινιστικές τους ευαισθησίες, όταν ο Λοβέρδος είπε στη Βουλή ότι φοράει παντελόνια. Αλλωστε στον δημόσιο διάλογο αποδεικνύεται διαρκώς ότι η μεγαλύτερη απανθρωπιά συνήθως κρύβεται πίσω από μία ηχηρώς επαναλαμβανόμενη ανθρωπιά και ευαισθησία. Απλά να γνωρίζουν όσοι το κάνουν, ότι το βλέπουμε.