Και μια τεράστια ηθική ήττα

Θυμάμαι το Μάτι πάντα με θλίψη και με οργή. Θυμάμαι κυρίως την έκπληξη που ένιωσα όταν έμαθα ότι ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, την ώρα που έπρεπε να πάρει τα ηνία στα χέρια του, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες του, παρηγορώντας και εμψυχώνοντας τους συγγενείς των θυμάτων, τονώνοντας το φρόνημα των πολιτών της χώρας, έπαιζε θέατρο, ότι και καλά είναι εκεί κι ότι το πρωί θα πετάξουν τα αεροπλάνα, καθυστερώντας εσκεμμένα τη δημοσίευση της μακάβριας είδησης για να επεξεργαστεί τον επικοινωνιακό χειρισμό της. Κι ας ήξερε ότι όλα είχαν τελειώσει, κι ας ήξερε ότι υπήρχαν νεκροί. Παραδομένοι στη φωτιά από την πλημμελή αποτελεσματικότητα του κράτους.

Θυμάμαι ακόμα τη δήθεν επιτελική παρουσία του Αλέξη Τσίπρα, πλάι στον Νίκο Τόσκα και τον Πάνο Σκουρλέτη (και τον Σπίρτζη, και τον Πολάκη), που συμμετείχαν στο θέατρο του αρχηγού τους, αποδεχόμενοι να μπουν στο ανόσιο πλάνο. Την ίδια εκείνη ώρα, πολλοί πάλευαν με τα κύματα, στα οποία έπεσαν για να γλιτώσουν τη φωτιά. Σώθηκαν οι τυχεροί, όχι επειδή τους βοήθησε το κράτος αλλά επειδή είχαν αντοχές και επειδή κινητοποιήθηκαν ιδιώτες – κι ανάμεσά τους αιγύπτιοι ψαράδες. Θυμάμαι τις εικόνες από όσους βρίσκονταν στη θάλασσα, μόνοι κι αβοήθητοι, στο Κόκκινο Λιμανάκι, ζω τον εφιάλτη τους.

Και θυμάμαι τις επισκέψεις στο Μάτι, μετά, πάντα για επικοινωνιακούς σκοπούς. Τον Τσίπρα, που πήγε αξημέρωτα, με τις κάμερες, δήθεν ότι νοιάζεται. Τον κυβερνητικό εταίρο του, τον Πάνο Καμμένο, να επιτίθεται σε πληγέντες επειδή του επισήμαιναν την απουσία της πολιτείας. Οπως έκανε και ο τότε πρωθυπουργός, λίγο καιρό μετά, που είπε σε πυρόπληκτη η οποία ρωτούσε για τις αποζημιώσεις: «και να έπαιρνες 2.000 ευρώ θα τα σπατάλαγες».

Θυμάμαι, τέλος, ότι αφού η κυβέρνηση διαχειρίστηκε όπως το διαχειρίστηκε το δημόσιο σοκ, λίγες μέρες μετά ο Τσίπρας εντοπίστηκε στις γνωστές φωτογραφίες με το πούρο από ένα κότερο αναψυχής. Ο τεθλιμμένος.

Το Μάτι ήταν ένας όλεθρος. Αλλά ταυτόχρονα ήταν και η τεράστια ηθική ήττα ενός συστήματος εξουσίας που επιχείρησε να διαχειριστεί επικοινωνιακά και με αναισθησία ακόμα και την καταστροφή και τον θάνατο. Γι’ αυτό δεν θα ξεχαστεί.