Να παρέμβουμε ολοκληρωμένα, στοχευμένα, αποτελεσματικά

Υπάρχει κάτι νοσηρό το τελευταίο διάστημα. Ηρθε στην επιφάνεια με αφορμή τη νέα γυναικοκτονία της άτυχης Γαρυφαλλιάς στη Φολέγανδρο. Κάθε μέρα, κάθε τόσο, κάτι φρικτό έρχεται στο φως για άσκηση βίας κατά γυναικών, για παρενοχλήσεις και κακοποιήσεις, ακόμα και για κυνικές δολοφονίες που σοκάρουν.

Είναι το ότι έχουν αυξηθεί τα κρούσματα; Είναι το ότι ο όγκος των πληροφοριών μάς φέρνει μπροστά σε μια σκληρή πραγματικότητα, τις διαστάσεις της οποίας αγνοούσαμε; Εχουν μεταλλαχτεί, έχουν αλλάξει ποιότητα και χαρακτηριστικά οι πρωταγωνιστές; Χρειάζεται να τα μελετήσουμε όλα αυτά. Αλλά σίγουρα δεν είναι νέο το φαινόμενο. Απλά οι γυναικοκτονίες στοιβάζονται σε αστυνομικούς φακέλους, αντί να τυπώνονται σε μια εφημερίδα. Στη χειρότερη περίπτωση, έμεναν κρυφές, πίσω από ντουβάρια. Πόσες γυναίκες θυσιάστηκαν στον βωμό της πατριαρχικής ή και της ανδρικής βίας, όταν ακόμα εκείνη δεν ήταν καν αντικείμενο αρνητικής κριτικής; Τώρα όμως είναι, κι αυτό σίγουρα αποτελεί μια κατάκτηση. Τώρα η σιωπή έχει σπάσει σχετικά και είναι κι αυτό μια κατάκτηση. Ας μη γελιόμαστε όμως. Το τέρας είναι εδώ. Ζούμε ακόμη με τον φόβο. «Μη γυρνάς μόνη το βράδυ», «μη μιλάς με κάθε άγνωστο», μη, μη, μη… «Μη» που αφορούν μόνο γυναίκες.

Οφείλουμε να δούμε το φαινόμενο με ψυχραιμία και σοβαρότητα, να το μελετήσουμε καλά για να το αντιμετωπίσουμε. Χθες η Καρολάιν, σήμερα η Γαρυφαλιά, αύριο ποια; Οφείλουμε να πιάσουμε το νήμα από την αρχή, να ευαισθητοποιηθούμε περισσότερο, να δράσουμε πιο στοχευμένα και αποτελεσματικά.

Από τον τρόπο που μεγαλώνουμε τα κορίτσια μας και κυρίως τα αγόρια μας μέχρι το τι μαθαίνουν στα σχολεία και από το πλαίσιο σε εργασιακούς και κοινωνικούς χώρους μέχρι την επανεξέταση του Ποινικού Κώδικα στην κατεύθυνση της αυστηροποίησης των ποινών, που έχει καθυστερήσει πολύ. Από τα πρότυπα ζωής και συμπεριφορών, την εμπέδωση της ισότητας μέχρι την πλήρη εφαρμογή της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης.

Είναι πολλά τα δραματικά περιστατικά για να είναι τυχαία, για να είναι «κακές στιγμές», για να μην αντιδράσουμε με τη δύναμη που αρμόζει. Είναι πολλοί οι άνθρωποι της «διπλανής πόρτας» που αποδεικνύονται γυναικοκτόνοι. Η έκφραση συγκίνησης ή αποτροπιασμού δεν αρκεί.

Πρέπει να αντιμετωπίσουμε μια ολόκληρη, κακή νοοτροπία, που πηγάζει από τα βάθη της πατριαρχικής κοινωνίας μας και δημιουργεί «αντράκια». Να αντιμετωπίσουμε ένα κατασκεύασμα λανθασμένης παιδείας και κουλτούρας, από το οποίο ξεπετάγονται «άνδρες» που θεωρούν τη γυναίκα κτήμα τους, «αντικείμενο» που μπορούν να περιποιηθούν ή να ποδοπατήσουν. Και να πετάξουν από έναν γκρεμό, όταν «εκνευριστούν», γιατί όχι; Δεν είναι όλοι οι άνδρες έτσι, βέβαια. Είναι ασφαλώς λάθος να βάζουμε όλο τον ανδρικό πληθυσμό στο τσουβάλι της πατριαρχικής σαπίλας που γεννά δεινά, τραγωδίες και δολοφονίες γυναικών. Μερικές φορές, όμως, συμβαίνει.

Πρέπει λοιπόν να παρέμβουμε ολοκληρωμένα, στοχευμένα, αποτελεσματικά. Να βάλουμε όλοι μαζί φρένο σε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας με θύματα γυναίκες! Φτάνει πια!

Η Νάντια Γιαννακοπούλου είναι βουλευτής του Κινήματος Αλλαγής