Πληγή

Δεν χρειάζεται να το πω. Το Κυπριακό παραμένει μια ανοιχτή πληγή εδώ και σαράντα επτά χρόνια, αν όχι περισσότερα.

Αν δεν κάνω λάθος, πρέπει να είναι (μαζί με το Μεσανατολικό) το παλαιότερο διεθνές πρόβλημα που παραμένει ανεπίλυτο.

Δεν χρειάζεται επίσης να θυμίσω ότι η πληγή είναι ανοιχτή επειδή η μία πλευρά, η Τουρκία, θεωρεί ότι δεν υπάρχει πρόβλημα που χρειάζεται λύση διότι (επί της ουσίας) το Κυπριακό λύθηκε το 1974 με την τουρκική εισβολή.

Γιατί να λύσουν κάτι που θεωρούν ότι έχει λυθεί και μάλιστα προς όφελός τους;

Και φυσικά ούτε χρειάζεται να προσθέσω ότι και οι κύπριοι αδελφοί δεν έχασαν ποτέ την ευκαιρία να χάσουν μια ευκαιρία. Πρωταθλητές. Από τη δεκαετία του ΄50, ίσως και παλαιότερα.

Μόνο την τελευταία εικοσαετία κι από το Σχέδιο Ανάν έως τον Κραν Μοντανά έχασαν τρεις με τέσσερις ευκαιρίες – αναλόγως πώς τις μετράς…

Κάπως έτσι ο Ερντογάν παραβιάζει ανοιχτές πόρτες. Κάνει τον μάγκα στα κατεχόμενα, ακριβώς επειδή ξέρει ότι εκεί η μαγκιά είναι δωρεάν.

Κι ότι αναγκασμένος να αναδιπλωθεί στη Λιβύη, το Αιγαίο και την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής μπορεί στην Κύπρο τουλάχιστον να πουλήσει μούρη.

Αλλά αυτή είναι η τουρκική πολιτική. Μόλις προ τριών ημερών με επιστολή στον ΟΗΕ έδειξε να αμφισβητεί όχι την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου (που θα μπορούσα να το καταλάβω…) αλλά την κυριαρχία των νησιών του Αιγαίου.

Και θα κάνει πίσω στην Κύπρο;

Τουλάχιστον η ωμότητα της τουρκικής πολιτικής μόνο στους ανόητους επιτρέπει να συντηρούν αυταπάτες.

Διότι η Αγκυρα δεν ενδιαφέρεται να λύσει το Κυπριακό.  Ενδιαφέρεται ενδεχομένως να βάλει πόδι στην Ευρωπαϊκή Ενωση μέσω μιας «ενοποιημένης» Κύπρου. Να αποκτήσει δηλαδή κάποιο μέσο πίεσης.

Και για να το επιτύχει αυτό χρειάζεται μια Κύπρο στην οποία η τουρκοκυπριακή πλευρά θα είναι αρκετά πρόθυμη αλλά και αρκετά ισχυρή για να το κατορθώσει.

Μόνο υπό αυτές τις προϋποθέσεις θα μπορούσε η Τουρκία να κουβεντιάσει. Αλλά ποιος είναι διατεθειμένος να κουβεντιάσει με αυτές τις προϋποθέσεις;

Τα υπόλοιπα είναι για ημερίδες διεθνούς δικαίου. Στις οποίες (να θυμίσω) το Κυπριακό έχει λυθεί έως τώρα μερικές δεκάδες χιλιάδες φορές.

Η πραγματικότητα είναι ότι απέναντι σε αυτήν την καθαρή και σαφή τουρκική στρατηγική, η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν έχει καμία ουσιαστική στρατηγική. Μόνο ανύπαρκτες βεβαιότητες και ψευδαισθήσεις ισχύος.

«Είν’ οι προσπάθειές μας σαν των Τρώων» θα έλεγε ο Καβάφης. Αρκεί εκτός από τις προσπάθειες να μην έχουμε και τη μοίρα τους.