Για ποια πειθώ μιλάμε;{CR}

Στην Ελλάδα υπάρχουν τρεις τρόποι να συζητάει κανείς: η πολεμική (ή προπαγάνδα), η ανάλυση και ο πιο συνήθης που είναι «ό,τι θυμάμαι χαίρομαι». Κατά βάση δεν υπάρχει συζήτηση, η οποία για να γίνει σε ένα στοιχειωδώς αξιοπρεπές επίπεδο απαιτείται γνώση δεδομένων και κατοχή της τέχνης της συνομιλίας, κάτι που δεν είναι και το φόρτε μας, κυρίως διότι δεν εξυπηρετεί το παραδοσιακό εμφύλιο μένος.

Με αυτά τα δεδομένα δεν μπορεί να υπάρξει εύκολα και πειθώ, η οποία εξυπακούει αποδοχή των όρων του διαλόγου, κατάθεση στοιχείων, επιχειρήματα, επαγωγική ή σωκρατική (μαιευτική) λογική, συμπερασματική παράθεση συλλογισμών και ακύρωση του φανατισμού ο οποίος έχει την τάση της αποκλειστικής αυτο-επαλήθευσης, ό,τι και να λέει ο άλλος: είναι σαν να θες να πείσεις έναν μουτζαχεντίν ότι δεν υπάρχει Μωάμεθ, ή έναν Ιεχωβά Ολυμπιακάκια να γίνει Χριστιανός Κόπτης και οπαδός του Εδεσσαϊκού.

Οχι σπάνια η συζήτηση εν Ελλάδι θυμίζει δύο σκυλιά που γαυγίζουν σε λάθος δέντρο. Δεν με πείθεις καν με πείσεις – και ειδικά σε αυτή τη χώρα όπου εφευρέθηκε η Πειθώ, ο Λόγος, η τέχνη της Ρητορικής και το τις αγορεύειν βούλεται. Και βγαίνουν τώρα διάφοροι αντιπολιτευόμενοι ή μη και λένε στην κυβέρνηση πως οφείλει να πείσει τους αρνητές να εμβολιαστούν. Κανείς όμως δεν εξηγεί πώς μπορεί να τους πείσει κάποιος, με ποιον τρόπο (αν αυτός υπάρχει) και βέβαια όλα αυτά προϋποθέτουν πως ο Λόγος έχει, πλέον, κάποιο νόημα. Ποια πειθώ; Και πώς; Κανείς απ’ τους προτείνοντες δεν καταθέτει συγκεκριμένη πρόταση με επιχειρήματα, δεν λέει πώς, γιατί δεν ξέρει ούτε ο ίδιος τον τρόπο, και γιατί ίσως δεν υπάρχει τρόπος. Σου λέει να τους πείσεις, αλλά ο ίδιος δεν σε πείθει να τους πείσεις, διότι δεν μπορεί, του λείπει και του ίδιου η λύση, η γνώση της διαδικασίας, η πειθώ. Φαύλος κύκλος ενώ η γριά πλέει τα Ισθμια, που λένε στο καφενείο.

Είναι βέβαια παρηγορητικό να σκέφτεσαι πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που πιστεύουν στην ισχύ των λέξεων αλλά αναρωτιέσαι αν αυτοί είναι σαν τους αρνητές του εμβολίου, διότι δεν βλέπουν το προφανές: όταν κάποιος δεν πείθεται από τις μυριάδες εκατόμβες  των νεκρών, από το ότι ακούει για την τραγωδία του ιού εδώ και ενάμιση χρόνο ένα εκατομμύριο φορές τη μέρα, από το ράδιο, την τηλεόραση, τις εφημερίδες, τα σόσιαλ μίντια, όταν στο περιβάλλον του και παντού αυτό είναι το κυρίαρχο θέμα κουβέντας και ακόμα αρνείται να καταλάβει, τότε πώς θα «πειστεί»; Οταν έχουν σωρευτεί εκατομμύρια πτώματα και πολλοί διασωθέντες από την εντατική διεκτραγωδούν δημόσια τη κατάβασή τους στην Κόλαση, όταν νυχθημερόν στις εκπομπές και από χίλιες άλλες πλευρές ακούει τα ίδια και τα ίδια και δεν πάει να εμβολιαστεί, τότε ποια πειθώ απέμεινε; Είναι προφανές πως οι φλάντζες είναι καμένες και τζάμπα παιδευόμαστε.

Ή, αλλιώς: στου κουφού την πόρτα χτύπα το παραθυρόφυλλο. Αλλά ακόμα και ο κουφός μπορεί να ακούσει, να καταλάβει, αλλά όχι ο ιδεοληπτικός, ή ο χέστης, εκείνος που κοτζάμ άντρας, ή γυναίκα, φοβάται τη βελόνα της ένεσης διότι τη βλέπει σαν ακόντιο, ή σαν μακεδονική σάρισα. Ομως, ακόμα κι εκείνος που τρέμει τη βελόνα (σιγά τα αίματα) πάλι έχει κάποιες ελπίδες να μεταστραφεί – το πιο δύσκολο είναι με τα τραβηγμένα χειρόφρενα της ιδεοληψίας η οποία από αλλού κατάγεται και αλλού ξεσπάει. Αλλού κοιτάει κι αλλού βαράει. Ο φανατισμένος ιδεοληπτικός δεν αντιπαραθέτει μια λογική σε μιαν άλλη λογική, αλλά ναρκισσιστικό ανορθολογισμό, λογικοφανή, γρανιτώδη μωρία απέναντι στον λόγο και στη γνώση των πιο εκλεκτών επιστημόνων του κόσμου και στην αυτονόητη ευθύνη των κυβερνήσεων, που προφανώς δεν θέλουν με το εμβόλιο να μετατρέψουν τους λαούς των σε ζόμπι και σε γαμοκαμπουρόσαυρους. Ποιος αυτοκτονικός παχύνοας θα το ήθελε; Και ποιος θα έπαιρνε τέτοια τερατώδη ευθύνη;

Και εκείνο το παράλογο επιχείρημα ότι δεν είναι δυνατόν σε τόσο λίγο χρόνο να έχουν βγάλει το εμβόλιο μάλλον απευθύνεται σε πυροβολημένους – πριν από τριάντα  χρόνια για να πας από τη Θεσσαλονίκη στον Μαρμαρά  ήθελες πέντε ώρες και τώρα πας σε σαράντα πέντε λεπτά. Λοιπόν; Για ποια έννοια του χρόνου μιλάμε; Πρέπει να αναγκαζόμαστε να επιστρέφουμε σε επιχειρήματα πρώτης δημοτικού; Κι όμως, το τι ακούει κανείς είναι απερίγραπτο, είτε στα σόσιαλ μίντια, είτε απ’ τους αντιεμβολιαστές. Χάνεις πάσα ιδέα – ακόμα κι ένα σκυλάκι αν του πεις πέντε φορές κάτι, στην έκτη το καταλαβαίνει. Η δε γάτα, μια φορά πίνει ξίδι.

Αρα, η πειθώ πάει, μας τελείωσε. Οποιος πείστηκε, πείστηκε. Και μπορεί ο αρνητής (είτε υποτιθέμενος ιδεολόγος, είτε απλός χέστης) να έχει το δικαίωμα να μην εμβολιαστεί, αλλά κι εμείς έχουμε το δικαίωμα να τον φοβόμαστε, διότι είναι εξ αντικειμένου και δυνάμει φονικός (έστω και ασυναίσθητα, αθέλητα) και να τον κρατούμε μακριά, αλάργα, για να αυτοπροστατευθούμε. Δεν είναι παίξε γέλασε, είναι θέμα επιβίωσης. (Συν τη φριχτή ταλαιπωρία). Οπως έχω δικαίωμα να αυτοπροστατευθώ από κάποιον βαρεμένο που κραδαίνει κουμπούρι, ή χατζάρα και φωνάζει «Αλαχού ακμπάρ», έχω το ίδιο δικαίωμα να φεύγω μακριά και από κάποιον που ψεκάζει θάνατο απλώς αναπνέοντας ή μιλώντας. Ποια η διαφορά; Ο φορέας, το ξέρει δεν το ξέρει, είναι αντικειμενικά βιολογικό όπλο εν δράσει. Και αν εγώ κολλήσω, δεν θα πάθω τίποτε, ως εμβολιασμένος, αλλά θα γίνω όμως με τη σειρά μου βιολογικό όπλο εναντίον άλλων ανεμβολίαστων και, χωρίς να το θέλω, θα τους στείλω ενδεχομένως κι άναυλα στον επουράνιο εισαγγελέα.

Ο καιρός της πειθούς τελειώνει. Ισως να τελείωσε κιόλας. Οσοι ανεπίδεκτοι δεν έχουν πειστεί από τα τόσα εκκωφαντικά γεγονότα δεν μεταστρέφονται τώρα με σκέτα λόγια. Ψόφησε ο κούρκος και πάει.